ز بیغمی نه ز مطرب ترانه می طلبم
برای گریه چو طفلان بهانه می طلبم
شده است سنگ نشان دل ز بی پر و بالی
ز آه سوختگان تازیانه می طلبم
سیاه کاسه فتاده است چشمه حیوان
ز عشق زندگی جاودانه می طلبم
نظر به عالم غیب است گوشه گیران را
ز خال کنج لب یار دانه می طلبم
ربوده است ز من شوق خاکبوس قرار
اگر چو موج ز دریا کرانه می طلبم
ز ریگ روغن بادام چشم می دارم
مروت از دل اهل زمانه می طلبم
دهان تیشه فرهاد شد به خون شیرین
هنوز مزد ازین کارخانه می طلبم
گهر به گرد یتیمی نمی رسد اینجا
من از محیط محبت کرانه می طلبم
کجاست پله آزادی و گرفتاری
حضور کنج قفس ز آشیانه می طلبم
نمی رسد به هدف تیر کج به هیچ نشان
همان ز ساده دلی من نشانه می طلبم
نصیب خانه خرابان نمی شود صائب
گشایشی که من از کنج خانه می طلبم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل آرزوهای ناممکن خود را برمیشمارد: زندگی جاوید را از عشق میخواهد، مردانگی را از مردم زمانه و مزد را از کارگاه عشقی که فرهاد در آن جز خون بهرهای نبرد. او با طنزی تلخ خود را به سادهدلی متهم میکند و خود را تیر کجی میداند که هنوز در پی هدف است. در بیتهایی هم گرفتاری و گوشهنشینی را بر آزادی برتر میشمارد.
هوش مصنوعی: آواز و ترانه را از سر بیغمی و خوشی از مطرب نمیخواهم؛ مانند کودکان دنبال بهانهای هستم تا گریه کنم.
هوش مصنوعی: دلم از بیپروبالی مانند سنگ نشانهٔ راه، سنگین و بیحرکت مانده است؛ از آه سوختگان تازیانهای میخواهم تا آن را به حرکت درآورد.
هوش مصنوعی: چشمهٔ آب حیات بخیل و کمبخشش از کار درآمده است؛ از این رو زندگی جاوید را از عشق میخواهم.
هوش مصنوعی: گوشهنشینان به عالم غیب چشم دارند؛ من هم از خال گوشهٔ لب یار دانه میخواهم، چنانکه پرنده در پی دانه است. خال پنهان در کنج لب برای من همان عالم غیب است.
هوش مصنوعی: اگر مانند موج از دریا کناره و ساحل میخواهم، برای گریز نیست؛ شوق بوسیدن خاک ساحل آرام و قرار را از من گرفته است.
هوش مصنوعی: خواستن جوانمردی و مهربانی از دل مردم روزگار مانند آن است که از ریگ روغن بادام چشم داشته باشم؛ یعنی کاری محال است.
هوش مصنوعی: دهان تیشهٔ فرهاد به خاطر شیرین به خون آلوده شد و مزدی جز مرگ نگرفت؛ با این حال من هنوز از این کارگاه عشق مزد میخواهم.
هوش مصنوعی: در این دریا حتی گوهر هم از تنهایی و یتیمی رها نمیشود و به جایی نمیرسد؛ با این حال من از دریای بیکران محبت ساحل و کرانه میخواهم.
هوش مصنوعی: آزادی کجا با گرفتاری همسنگ است؟ گرفتاری بر آزادی برتری دارد، و من حتی در آشیانه هم آرامش کنج قفس را میخواهم.
هوش مصنوعی: تیر کج هرگز به هیچ هدفی نمیخورد؛ با این حال من، که خود چنین تیری هستم، از سادهدلی هنوز در پی هدف و نشانهام.
هوش مصنوعی: صائب، گشایش و آسودگیای که من از گوشهنشینی در خانه میخواهم، نصیب خانهخرابها نمیشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
منم که برگذر سیل خانه میطلبم
همه خرابی خویش از زمانه میطلبم
فلک بسنگدلی در کمین نشسته ومن
چو شیشه بهر شکستن بهانه میطلبم
نمی شوم بطلب گرم جز بجذبهٔ شوق
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.