نمی آید برون از پرده آوازی که من دارم
کند مضراب را خون در جگر سازی که من دارم
ز مهر خامشی بیهوده گویان را دهن بستم
سخن نتواند از خود ساخت غمازی که من دارم
نیاید هر زه نالی چون سپند از من درین محفل
همین در سوختن می خیزد آوازی که من دارم
چو گل آخر گریبان مرا صد چاک می سازد
به رنگ غنچه در دل خرده رازی که من دارم
نمی آید ز من چون چشم بر گرد جهان گشتن
همین در خانه خویش است پروازی که من دارم
ز حیرت صیقلی گردیده چون آیینه چشم من
ندارد خواب ره در دیده بازی که من دارم
فلک را منزل نقل مکان خویش می داند
گره در سینه این آه سبکتازی که من دارم
ندارد بر زلیخا ماه مصر از پاکدامانی
ز فیض بی نیازی بر جهان نازی که من دارم
به چشم بسته در خون می کشد صیدی که می خواهد
ز بس گیرنده افتاده است شهبازی که من دارم
چو مژگان می زند در هر نگه بر هم دو عالم را
ز خوبان در نظر چشم فسو نسازی که من دارم
نباشد جز صریر خامه سحرآفرین خود
درین وحشت سرا صائب هم آوازی که من دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حال درونی و ویژگیهای خود سخن میگوید: آوازی پنهان که تنها در سوختن برمیخیزد، رازداری و خاموشی، سیر درونی به جای جهانگردی، و چشمی بیخواب از حیرت. سپس از بینیازی و ناز خود بر جهان، آه فلکپیما، شاهباز شکارگیر و چشم افسونگر محبوب یاد میکند. در پایان تنهایی خود را بیان میکند و میگوید در این جهان تنها صدای قلمش همآواز اوست.
هوش مصنوعی: آوازی که در درون من است از پرده بیرون نمیآید و آشکار نمیشود؛ سازِ وجود من چنان پرسوز است که مضراب را جگرخون میکند و نوازنده نمیتواند آن را به صدا درآورد.
هوش مصنوعی: با مُهر خاموشی دهان یاوهگویان را بستم. سخنچینِ من، یعنی خاموشیام، نمیتواند از پیش خود سخنی بسازد و رازی را فاش کند.
هوش مصنوعی: در این مجلس مانند اسپند نالههای بیهوده سر نمیدهم. آوازی که دارم تنها هنگام سوختن برمیخیزد.
هوش مصنوعی: رازهای خُردی که مانند غنچه در دل نهفتهام، سرانجام مانند گل گریبانم را صدپاره میکنند و آشکار میشوند.
هوش مصنوعی: من مانند چشم نمیتوانم گرد جهان بگردم. پرواز من تنها در خانهٔ خودم است، یعنی سیرم درونی است.
هوش مصنوعی: چشمم از حیرت مانند آینه صیقل خورده است و در این چشمِ همیشه باز، خواب راهی ندارد.
هوش مصنوعی: آه تیزرو و سبکبالِ من که در سینه گره خورده است، فلک را تنها منزلی برای جابهجایی و گذر خود میداند و از آن نیز فراتر میرود.
هوش مصنوعی: یوسف، ماه مصر، با همهٔ پاکدامنیاش بر زلیخا چنین نازی نداشت که من به برکت بینیازی بر جهان دارم.
هوش مصنوعی: شاهباز من چنان شکارگیر است که با چشمِ بسته هم هر صیدی را بخواهد به خون میکشد.
هوش مصنوعی: در میان زیبارویان، چشم افسونگری که در نظر دارم، با هر نگاه مانند مژگان دو عالم را به هم میزند و آشفته میکند.
هوش مصنوعی: صائب در این جهانِ وحشتانگیز، جز صدای قلم سحرآفرین خودم همآوازی ندارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نمی آید به راه شوخ طنازی که من دارم
به هم چون چشم عینک، دیدهٔ بازی که من دارم
چنین گر چشم لیلی پرده بردارد ز داغ دل
به صحرا می فتدگنجینهٔ رازی که من دارم
توانی پرده ای سنجید اگر راهی به دل داری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.