ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم
آستین چون شعله بر دود و شرار افشانده ایم
این طراوت نیست راه آورد ابر تنگدست
آستین ما در گریبان بهار افشانده ایم
داغ انجم بر دل گردون ز آه گرم ماست
ما بر این خاکستر این مشت شرار افشانده ایم
چون سبو در خون چندین ساغر می رفته ایم
تا ز روی چشم او گرد خمار افشانده ایم
آسمان را غوطه در گرد کدورت داده ایم
هرگه از آیینه خاطر غبار افشانده ایم
چون نیندازند در آتش، چگونه نشکنند؟
میوه بر فرق جهان چون شاخسار افشانده ایم
آه ما دارد بناگوش فلکها را کبود
سنگ انجم ما بر این نیلی حصار افشانده ایم
از بیابان لاله و از بحر مرجان سر زده است
خون گرمی تا ز چشم شعله بار افشانده ایم
غیر دود دل چه خیزد از کلام آتشین؟
در زمین کاغذین تخم شرار افشانده ایم
چون به لفظ و معنی ما می رسی باریک شو
طره سنبل به روی نوبهار افشانده ایم
شعر یکدست تو صائب تا چمن افروز شد
آستین بر روی گلهای بهار افشانده ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با زبان فخر و اغراق از سوز درون و آه آتشین خود سخن میگوید و ستارگان، کبودی آسمان، لالهٔ بیابان و مرجان دریا را پدیدهٔ آه و اشک خود میداند. در میانه از بیاعتنایی به جهان و از رنج کسی میگوید که بخشنده است و آزار میبیند. در پایان به شعر خود میپردازد و آن را سخنی آتشین و باریکمعنا میخواند که خواننده باید با دقت در آن بنگرد و از گلهای بهار نیز بینیازش میکند.
هوش مصنوعی: ما به ستارگان و آسمانها اعتنایی نکرده و آنها را خوار شمردهایم؛ مانند شعله که دود و جرقه را از خود میتکاند، ما نیز از هرچه پست و بیارزش است دامن کشیدهایم.
هوش مصنوعی: این سرسبزی و طراوت ارمغان ابرِ کمباران نیست؛ ما بودیم که آستین خود را در گریبان بهار تکاندیم و این تازگی را به آن بخشیدیم.
هوش مصنوعی: ستارگان که چون داغ بر دل آسماناند، از آه سوزان ما پدید آمدهاند؛ ما این مشت جرقه را بر خاکستر آسمان پاشیدهایم.
هوش مصنوعی: مانند سبوی شراب که پیالهها را پر میکند، در خون دل بسیار فرو رفتهایم تا توانستهایم گرد خماری را از چشم مست یار بزداییم.
هوش مصنوعی: هرگاه غبار اندوه را از آیینهٔ دل خود تکاندهایم، آن غبار چنان بوده که آسمان را در گرد تیرگی فرو برده است.
هوش مصنوعی: ما مانند درخت بر سر جهان میوه پاشیدهایم؛ پس چگونه ما را نشکنند و در آتش نیندازند؟ یعنی سزای بخشندگی در این جهان آزار است، چنانکه درخت پربار را سنگ میزنند و شاخهاش را میسوزانند.
هوش مصنوعی: آه ما بناگوش آسمانها را کبود کرده است؛ ستارگان سنگهاییاند که ما بر این قلعهٔ نیلگون آسمان پرتاب کردهایم.
هوش مصنوعی: از وقتی که از چشم آتشبار خود اشک خونین و گرم ریختهایم، از بیابان لاله و از دریا مرجان سر برآورده است.
هوش مصنوعی: از سخن آتشین جز دود دل چیزی برنمیخیزد؛ ما در زمین کاغذ بذر جرقه کاشتهایم و شعر ما سراسر سوز است.
هوش مصنوعی: وقتی به لفظ و معنای شعر ما میرسی، باریکبین و دقیق باش؛ زیرا ما زلف سنبل را بر چهرهٔ بهار پریشان کردهایم و سخنمان ظریف و پیچیده است.
هوش مصنوعی: ای صائب، از وقتی شعر یکدست و هموار تو باغ را روشن و آراسته کرد، ما از گلهای بهار بینیاز شده و آستین بر آنها افشاندهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما چو سرو از راستی دامن به بار افشاندهایم
آستین چون شاخ گل بر نوبهار افشاندهایم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.