ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم
آستنی چون شاخ گل بر نوبهار افشانده ایم
در زمین قابل و ناقابل از دریادلی
تخم مهری همچو ابر نوبهار افشانده ایم
همچنان باریم بر دلها چو نخل بی ثمر
گرچه از هرکس که سنگی خورده بار افشانده ایم
سر بر آورده است چون مژگان ز پیش چشم ما
از عداوت زیر پای هرکه خار افشانده ایم
حاصل ما از سخن جز دود آهی بیش نیست
در زمین کاغذین تخم شرار افشانده ایم
شهپر دریا رسیدن نیست ما را همچو موج
مشت خاری پیش سیل نوبهار افشانده ایم
ساحل آماده ای گشته است هر آغوش موج
گر غبار از دل به بحر بیکنار افشانده ایم
نیست غیر از بحر چون سیلاب ما را منزلی
گرد راه از خویش در آغوش یار افشانده ایم
نونیاز سنگ طفلان نیست جان سخت ما
ما در آغاز جنون این شاخسار افشانده ایم
نیستیم از جلوه باران رحمت ناامید
تخم خشکی در زمین انتظار افشانده ایم
خواب غفلت شسته ایم از چشم خواب آلودگان
هرکجا اشکی ز چشم اشکبار افشانده ایم
سنبلستانی شده است از پرده غیب آشکار
هرکجا چون خامه جعد مشکبار افشانده ایم
دست بیدادی گریبانگیر ما گردیده است
از رعونت دامن خود گر ز خار افشانده ایم
دست ما در دامن روز جزا خواهد گرفت
بر ثمردستی که چون سرو و چنار افشانده ایم
سرفرازان جهان در پیش ما سر می نهند
تا چو نخل دار از خود برگ و بار افشانده ایم
گرچه از دریاست دخل ما چو ابر نوبهار
در کنار بحر گوهر بی شمار افشانده ایم
اشک ما را نیست جز دامان خود سرمنزلی
تخم خود از بی زمینی در کنار افشانده ایم
باشد از آهن دلان صائب گشاد کار ما
تخم خود در سنگ ما همچون شرار افشانده ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، گوینده با ردیف «افشاندهایم» کارهای خود را برمیشمارد: بخشیدن بیچشمداشت، بیاعتنایی به ثمر دنیا، سخنگویی سوزناک و پیوستن به دریا مانند سیلاب. او هم از ناسپاسی دیگران گله دارد و هم میپذیرد که آزار و غرورش به خودش بازگشته است. در پایان، امیدوار است که با وجود سختیها، کارش مانند شرری که از سنگ و آهن میجهد گشوده شود.
هوش مصنوعی: ما مانند سرو از سر راستی و وارستگی، دامن از میوه تکانده و از ثمر چشم پوشیدهایم. و مانند شاخهٔ گل که برگهایش را بر بهار میریزد، آستین بخشش و بینیازی را افشاندهایم.
هوش مصنوعی: از سر بلندنظری و دریادلی، مانند ابر بهاری بر زمین شایسته و ناشایسته، بیتفاوت، دانهٔ مهر و محبت پاشیدهایم.
هوش مصنوعی: با آنکه از هر کس سنگی خوردهایم، در عوض به او میوه دادهایم، باز هم مانند نخل بیثمر بر دلها سنگینی و باریم. شاعر با دو معنای «بار» یعنی میوه و سنگینی بازی کرده است.
هوش مصنوعی: هر خاری که از دشمنی زیر پای دیگران ریختیم، مانند مژگان جلوی چشم خودمان سر برآورده است؛ یعنی آزار ما به خودمان بازگشته است.
هوش مصنوعی: بهرهٔ ما از سخنگویی چیزی جز دود آه نیست؛ گویی در زمینی از کاغذ، دانهٔ شرر کاشتهایم که جز سوختن حاصلی ندارد.
هوش مصنوعی: ما مانند موج بال و پری نداریم که خود را به دریا برسانیم؛ پس مشتی خار شده و خود را جلوی سیل بهاری انداختهایم تا او ما را به دریا ببرد.
هوش مصنوعی: اگر غبار دل را در دریای بیکران بتکانیم، آغوش هر موجی برای ما ساحلی آماده و آرام میشود.
هوش مصنوعی: مانند سیلاب منزلی جز دریا نداریم؛ گرد و غبار راه را در آغوش یار از خود تکاندهایم و به مقصد رسیدهایم.
هوش مصنوعی: جان سخت ما تازه با سنگ کودکان آشنا نشده است؛ ما از آغاز دیوانگی همین درخت را تکاندهایم و سنگ خوردن را از همان آغاز به جان خریدهایم.
هوش مصنوعی: از فرود آمدن باران رحمت ناامید نیستیم؛ دانهٔ خشکی در زمین انتظار کاشتهایم و چشم به راه باران ماندهایم.
هوش مصنوعی: هر جا از چشم گریان خود اشکی ریختیم، خواب غفلت را از چشم خفتگان شسته و آنان را بیدار کردهایم.
هوش مصنوعی: هر جا مانند قلم، خطوطی چون زلف مشکین بر کاغذ ریختیم، از پردهٔ غیب سنبلستانی پدیدار شده است؛ یعنی نوشتههای ما زیبا و خوشبوست.
هوش مصنوعی: اگر از سر خودپسندی دامن خود را از خار تکانده و از دیگران کناره گرفتهایم، دست ستم گریبان ما را گرفته است؛ یعنی کیفر غرور را دیدهایم.
هوش مصنوعی: دستی که مانند سرو و چنار از میوه تکاندهایم و از ثمر دنیا گذشتهایم، در روز قیامت دامن جزا را خواهد گرفت و پاداش خود را طلب خواهد کرد.
هوش مصنوعی: از وقتی که مانند چوبهٔ دار برگ و بار را از خود ریختهایم، سرافرازان جهان پیش ما سر فرود میآورند. شاعر به سر نهادن محکومان پای دار و شاید به داستان منصور حلاج اشاره دارد.
هوش مصنوعی: هرچند مانند ابر بهاری درآمد ما از دریاست، در کنار همان دریا گوهرهای بیشمار پاشیدهایم؛ یعنی بیش از آنچه گرفتهایم بخشیدهایم.
هوش مصنوعی: اشک ما جایی جز دامن خودمان ندارد؛ چون زمینی برای کاشتن نداشتیم، دانهٔ خود را در دامن خود ریختهایم.
هوش مصنوعی: ای صائب، گشایش کار ما از سنگدلان و آهندلان است؛ ما مانند شرر دانهٔ خود را در سنگ نهادهایم. چنانکه شرر از برخورد آهن با سنگ بیرون میجهد، کار ما نیز با سختی آنان گشوده میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما چو سرو از راستی دامن به بار افشاندهایم
آستین چون شاخ گل بر نوبهار افشاندهایم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.