دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک
ازداغ به باران نشود لاله ستان پاک
از پرتو خورشید دلم داغ و کباب است
کآمد به جهان پاک وبرون شد ز جهان پاک
سیلاب حوادث شود افسانه خوابش
آن را که بود خانه ز اسباب جهان پاک
چون تیر هدف رانکنی دست درآغوش
تا خانه خود رانکنی همچو کمان پاک
در حوصله اش قطره شود گوهر شهوار
آن را که بود همچو صدف کام و دهان پاک
گر غوطه به دریا دهیش پاک نگردد
هرکس که نشد ازنظر پیر مغان پاک
بر سر زدم از بس که بیطاقتی شوق
شد بادیه عشق تو از سنگ نشان پاک
خون می خورم از غیرت آن تیغ که کرده است
از صفحه رخسار تو خط را به زبان پاک
خون سنگ که از پرتو خورشید شود لعل
از عشق مراگشت دل و جان و زبان پاک
در هیچ دلی نیست غم رزق نباشد
صائب نشد این سفره ز اندیشه نان پاک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ پاکی و رهایی از تعلقات دنیاست. صائب میگوید گریه غم دنیا را نمیشوید و تنها کسی آسوده و کامیاب است که خانه و دهانش را از اسباب و خواهشها خالی کند و با نظر پیر مغان پاک شود. در ابیات میانی از بیتابی عشق و رشک به تیغی که خط را از چهرهٔ یار زدوده سخن میگوید و پاک شدن جان خود را به لعل شدن سنگ در پرتو خورشید مانند میکند. در پایان میپذیرد که هیچ دلی از غم روزی و نان رها نیست.
هوش مصنوعی: گریه کردن، دل را از غم و اندوه دنیا پاک نمیکند؛ همانطور که باران، داغ سیاه میان گلهای لاله را از لالهزار نمیشوید.
هوش مصنوعی: دلم از حسرت به خورشید داغدار و سوخته است، چون خورشید پاک به جهان میآید و پاک و بیآلودگی از آن بیرون میرود.
هوش مصنوعی: کسی که خانهاش از اسباب و کالای دنیا خالی است، سیل حوادث برایش ترسی ندارد و مانند قصهای است که با آن به خواب میرود.
هوش مصنوعی: تا خانهٔ خود را مانند کمان خالی نکنی، نمیتوانی مثل تیر هدف را در آغوش بگیری؛ یعنی تا از تعلقات رها نشوی به مقصود نمیرسی.
هوش مصنوعی: کسی که مانند صدف دهانش را پاک نگه دارد و خویشتنداری کند، در وجودش قطرهای به مرواریدی شاهانه بدل میشود.
هوش مصنوعی: هر کس با نگاه پیر مغان (مرشد) پاک نشده باشد، اگر او را در دریا هم فرو ببری پاک نمیشود.
هوش مصنوعی: از بیتابیِ شوق آنقدر سنگ بر سرم زدم که بیابان عشق تو از سنگهای نشانه و راهنما خالی شد.
هوش مصنوعی: از رشک آن تیغ خون دل میخورم که با زبانهٔ خود خط و موی تازهرسته را از چهرهٔ تو پاک کرده است؛ گویی تیغ بر چهرهٔ یار زبان کشیده است.
هوش مصنوعی: همانگونه که خونِ درون سنگ از تابش خورشید به لعل بدل میشود، دل و جان و زبان من نیز از عشق پاک و ناب شد.
هوش مصنوعی: صائب، هیچ دلی نیست که غم روزی نداشته باشد؛ این سفرهٔ دنیا هرگز از اندیشهٔ نان خالی نشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.