آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق
بحر یک قطره تلخی است زپیمانه عشق
مکن ازداغ شکایت که ازین روزنه ها
می رسد پرتو خورشید به کاشانه عشق
عقل با مهره گل نرددغا می بازد
دل صد پاره بود سبحه صد دانه عشق
روی در دامن صحرای جنون آورده است
کعبه از حسن خدا داد صنمخانه عشق
جام عقل است که در میکده طرح افتاده است
بوسه فرسود نگردد لب پیمانه عشق
عشق ازان شوختر افتاده که پنهان گردد
چون شررمی جهد از سنگ برون دانه عشق
همه در خواب غرورند حریفان صائب
به چه امید کسی سر کند افسانه عشق؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش بزرگی و شکوه عشق است: آسمان و دریا در برابر عشق ناچیزند و داغ عشق روزنهٔ نور به دل است. شاعر عقل را با بازی فریبکارانه و جامی کهنه و کنارافتاده نشان میدهد و عشق را همیشه تازه و پنهاننشدنی میداند. در پایان گله میکند که یاران در خواب غرورند و گفتن قصهٔ عشق برایشان بیفایده است.
هوش مصنوعی: آسمان با همهٔ بزرگی و کهنگیاش فقط سبویی کهنه از میخانهٔ عشق است و دریا تنها یک قطرهٔ تلخ از پیمانهٔ عشق. یعنی عشق از آسمان و دریا بسیار بزرگتر است.
هوش مصنوعی: از داغ و زخم عشق شکایت نکن، زیرا همین داغها مانند روزنههایی هستند که نور خورشید از آنها به خانهٔ عشق میتابد. رنج عشق مایهٔ روشنی دل است.
هوش مصنوعی: عقل با مهرهای از گل، نردی فریبکارانه و بیارزش میبازد. اما تسبیح صددانهٔ عشق، دلی است که صد پاره شده است؛ یعنی عبادت عاشق همان دل شکسته است.
هوش مصنوعی: کعبه از دیدن زیبایی خدادادِ بتخانهٔ عشق شیفته و دیوانه شده و رو به بیابان جنون گذاشته است. اشاره به این است که کعبه در بیابان جای دارد و این را نشانهٔ دیوانگیاش از عشق گرفته است.
هوش مصنوعی: جام عقل است که در میکده کنار انداخته و از کار افتاده است. اما لب پیمانهٔ عشق از بسیاری بوسه فرسوده نمیشود و همیشه تازه میماند.
هوش مصنوعی: عشق شوختر و بیپرواتر از آن است که پنهان بماند. دانهٔ عشق مانند جرقه حتی از دل سنگ بیرون میجهد.
هوش مصنوعی: صائب، همهٔ همنشینان در خواب غرور فرو رفتهاند. پس کسی به چه امیدی قصهٔ عشق را برایشان آغاز کند، وقتی شنوندهای بیدار نیست؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مشرق سینه چاک است در خانه عشق
چشم بیدار بود روزن کاشانه عشق
صندل از بهر سر مردم بیدرد بود
چوب دارست علاج سر دیوانه عشق
عالمی حلقه صفت چشم براین دردارند
[...]
سرفرازی طلب از همّت مردانهٔ عشق
داغ خورشید بود بر سر دیوانهٔ عشق
نیست جز سینهٔ تفسیدهٔ این سوخته دل
سرزمینی که در آن سوخته شد دانهٔ عشق
قاسم ای خانه عقلم ز تو ویرانه عشق
خاطری داشتم آسوده ز افسانه عشق
ساختم سلسله خط تو دیوانه عشق
تا شدم حلقه بگوش در میخانه عشق
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.