می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار
آن که می دارد عنان اختیار از من دریغ
آب می بندد به روی تشنگان کربلا
هرکه دارد جام می را در خمار از من دریغ
از وجود خاکی من سرمه واری مانده است
گوشه چشم مروت را مدار از من دریغ
دست گل چیدن ندارد دیده حیران من
وصل خود دارد چرا آن گلعذار از من دریغ؟
قطره اش را چون صدف تشریف گوهر می دهم
فیض خود دارد چرا ابر بهار از من دریغ؟
چون حنا هر چند خون من ندارد باز خواست
پای بوس خویش دارد آن نگار از من دریغ
می فشاند سنبل و ریحان به دامن شانه را
آن که دارد بوی زلف مشکبار از من دریغ
کی دهد صائب مرا در بزم خاص خویش بار؟
آن که دارد خاک راه انتظار از من دریغ
گرمی گلگون ندارد روزگار از من دریغ
سهل باشد فیض اگر دارد بهار از من دریغ
نیست آن بیرحم آگاه از دل سوزان من
ورنه کی می دانست لعل آبدار از من دریغ؟
گلستان را که پروردم به آب چشم خویش
نکهت خود داشت در فصل بهار از من دریغ
گر ندارد لطف پنهان با من آن امید گاه
چون نمی دارد دل امیدوار از من دریغ؟
آرزوی وصل چون گردد به گرد خاطرم ؟
کان گل بی خار دارد خارخار از من دریغ
کی چراغ خلوت و شمع مزار من شود ؟
آتشین رویی که می دارد شرار از من دریغ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «از من دریغ» شکوهای پیاپی از محرومیت عاشق است. معشوق وصال، بوی زلف، پابوس، لب و حتی نگاهی از گوشهٔ چشم را از شاعر دریغ میکند، در حالی که شانه و حنا به او میرسند. شاعر خود را چون صدفی میداند که قدر فیض را میشناسد و باز محروم است. با این همه، باقی ماندن امید در دل را نشانهٔ لطفی پنهان از سوی معشوق میگیرد.
هوش مصنوعی: کسی که اختیار و زمام کار را از من دریغ میکند، از سر مهربانی است؛ همانگونه که سوارکار نوآموز را برای حفظ جانش لگام آزاد نمیدهند.
هوش مصنوعی: هرکه در هنگام خمار، جام می را از من دریغ کند، مانند کسی است که آب را بر روی تشنگان کربلا بسته است.
هوش مصنوعی: از هستی خاکی من چیزی جز به اندازهٔ سرمهای باقی نمانده است؛ پس گوشهٔ چشم مهربانیات را از من دریغ مکن.
هوش مصنوعی: چشم حیران من توان گل چیدن ندارد و جز تماشا کاری نمیکند؛ پس چرا آن گلرخسار وصال خود را از من دریغ میدارد؟
هوش مصنوعی: من مانند صدف، قطرهٔ باران را به گوهر بدل میکنم و ارج مینهم؛ پس چرا ابر بهار فیض خود را از من دریغ میکند؟
هوش مصنوعی: هرچند خون من مانند حنا بازخواستی ندارد و ریختنش بیکیفر است، باز آن نگار اجازهٔ بوسیدن پایش را از من دریغ میکند؛ یعنی حنا به پایش میرسد ولی من نه.
هوش مصنوعی: کسی که بوی زلف مشکافشانش را از من دریغ میکند، به شانه سنبل و ریحان دامندامن میبخشد؛ یعنی شانه به زلفش میرسد و من از بویش هم محرومم.
هوش مصنوعی: صائب، کسی که حتی خاک راه انتظار را از من دریغ میکند، کی مرا به مجلس خاص خود راه خواهد داد؟
هوش مصنوعی: روزگار گرمی شراب سرخ را از من دریغ نمیکند؛ پس اگر بهار فیض خود را از من دریغ کند، آسان و قابل تحمل است.
هوش مصنوعی: آن معشوق بیرحم از دل سوزان من آگاه نیست؛ وگرنه کی لب لعل آبدار خود را از من دریغ میکرد؟
هوش مصنوعی: گلستانی که با اشک چشم خود پرورده بودم، در فصل بهار بوی خوش خود را از من دریغ کرد؛ شکایت از ناسپاسی پروردگان.
هوش مصنوعی: اگر آن امیدگاه من لطفی پنهانی با من ندارد، چرا دل امیدوار را از من دریغ نمیکند و هنوز امید در دلم باقی است؟
هوش مصنوعی: چگونه آرزوی وصال به خاطرم راه یابد، وقتی آن گل بیخار حتی خلش و دلتنگی عشق خود را هم از من دریغ میکند؟
هوش مصنوعی: آن آتشینرو که حتی شرارهای از آتش خود را از من دریغ میکند، کی چراغ خلوت من یا شمع مزارم خواهد شد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.