حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش
خال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
روی تو آتشی است که زلف است دود او
شیری است غمزه تو که دلهاست بیشه اش
سروی است قامت تو که ازجای می کند
در هر دلی که پنجه فرو برد ریشه اش
دست از هنر چگونه نشوید کسی به خون ؟
فرهاد را ز پای درآورد تیشه اش
چون اختیار پیشه و شغل دگر کند؟
صائب که شد ز روز ازل عشق پیشه اش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل زیبایی معشوق را با تشبیههای پیاپی وصف میکند: حسن او شرابی در شیشهٔ شرم است، خالش دانهای بر سر دام، رویش آتشی با دود زلف، غمزهاش شیری در بیشهٔ دلها و قامتش سروی که دل را از جا میکند. سپس با یادِ فرهاد که تیشهٔ هنرش او را کشت، به بیحاصلیِ هنر اشاره میکند. در پایان میگوید عاشقی از ازل پیشهٔ اوست و جز آن کاری برنمیگزیند.
هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند شرابی است که شیشهاش شرم و حیاست، یعنی حیا آن را در خود نگه داشته و پنهان کرده است. خال تو دانهای است که ریشهاش دام است؛ یعنی هر که فریب این دانه را بخورد، گرفتار میشود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو آتشی است که زلفت دود آن است. غمزه و نگاه فریبندهٔ تو شیری است که جایگاهش دلهای عاشقان است و آنها را شکار میکند.
هوش مصنوعی: قامت تو سروی است که در هر دلی ریشه بدواند، آن دل را از جا برمیکند و از قرار میاندازد.
هوش مصنوعی: چگونه کسی از هنر دست نکشد و آن را مایهٔ هلاک خود نداند، وقتی تیشهٔ فرهاد، که ابزار هنرش بود، سرانجام خود او را از پا درآورد؟ «دست به خون شستن» در اینجا یعنی یکسره دست کشیدن و ناامید شدن.
هوش مصنوعی: صائب که از روز ازل پیشهاش عاشقی بوده است، چگونه میتواند کار و پیشهٔ دیگری برگزیند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.