مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد
چو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد
کشیده است مرا عشق زیر بار غمی
که از تحمل آن کوه بر کمر چسبد
به دار، الفت منصور حجت خامی است
که میوه خام چو افتاد بر شجر چسبد
کسی که دست به زلف دراز او دارد
چرا به دامن این عمر مختصر چسبد؟
بغیر شهد خموشی کدام شیرینی است
که از حلاوت آن لب به یکدگر چسبد
میسرست چو اندیشه تو صائب را
چرا به دامن اندیشه دگر چسبد؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «چسبد» دربارهٔ دلبستگیهاست: شاعر از اشک بیثمر و بار سنگین غم عشق میگوید. سپس دلبستگی به دار منصور، عمر کوتاه و هر اندیشهای جز یاد معشوق را نشانهٔ خامی میشمارد. در پایان، شیرینی خاموشی و اندیشهٔ معشوق را تنها چیزهایی میداند که دل بستن به آنها رواست.
هوش مصنوعی: اشک بیفایده و بیتأثیر به هر مژهٔ من میچسبد و رها نمیشود؛ مانند غریقی که از ناچاری به هر موجِ خطرناکی چنگ میزند.
هوش مصنوعی: عشق مرا زیر بار غمی چنان سنگین برده است که اگر کوه آن را تحمل کند، از سنگینیاش کمرش خم شود و به هم بچسبد.
هوش مصنوعی: دلبستگی منصور حلاج به دار نشانهٔ خامی اوست؛ چنانکه میوهٔ نارس است که به درخت چسبیده میماند و میوهٔ رسیده خود فرو میافتد. یعنی عاشق پخته حتی به دار هم دل نمیبندد.
هوش مصنوعی: کسی که دستش به زلف بلند معشوق رسیده است، چرا باید به این عمر کوتاه دل ببندد و آن را رها نکند؟ زلف دراز در برابر عمر کوتاه بسیار ارزشمندتر است.
هوش مصنوعی: جز شیرینیِ عسلِ خاموشی، کدام شیرینی هست که از شیرینیاش لبها به هم بچسبد؟ یعنی لذت سکوت چنان است که لب را بسته نگه میدارد.
هوش مصنوعی: وقتی صائب میتواند به یاد و اندیشهٔ تو مشغول باشد، چرا باید به اندیشهٔ دیگری دل ببندد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.