به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزد
زغیرت خون گل یک نیزه از جوش تو برخیزد
زخجلت باغبان بر خاک مالد روی گلها را
غبار خط چو از رخسار گلپوش تو برخیزد
به استقبال یوسف وا کند آغوش پیراهن
عبیری را که از صبح بناگوش تو برخیزد
غبار خط مناسب نیست آن رخسار نازک را
مگر گرد یتیمی از در گوش تو برخیزد
گره گردد زبان غنچه گویا در آن محفل
که مهر خامشی از چشمه نوش تو برخیزد
تو آن سرو قباپوشی ریاض آفرینش را
که صبح از جا به انداز برو دوش تو برخیزد
زتمکین نکویی نامه سربسته را ماند
خط سبزی که از لبهای خاموش تو برخیزد
تو گل در خوابگاه افشانی و من خون خود ریزم
که از بهر چه این بی شرم از آغوش تو برخیزد
کدامین شعله رخسارست در خاطر ترا صائب؟
که سقف آسمان وقت است از جوش تو برخیزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی معشوق است: رقص و قامت سروگونه، خط نورسته، بوی بناگوش و لب خاموش او همه بر گل و غنچه و صبح و پیراهن یوسف برتری دارند. در بیت هفتم سخن به رشک عاشق میرسد که حتی گل بستر معشوق را رقیب خود میداند. در پایان، صائب از خود میپرسد کدام آتشروی در دل اوست که شورش آسمان را به لرزه درمیآورد.
هوش مصنوعی: هنگامی که قامت سروگونهٔ تو که قبا پوشیده برای رقص برمیخیزد، از شور و جوش تو خون گل از رشک به اندازهٔ یک نیزه بالا میجوشد. یعنی گل از دیدن رقص پرشور تو سخت حسد میبرد.
هوش مصنوعی: وقتی موی نورستهٔ خط مانند غباری بر چهرهٔ گلپوش تو پدید آید، باغبان از شرم، روی گلها را به خاک میمالد، چون گلها در برابر زیبایی تو بیارزش میشوند.
هوش مصنوعی: پیراهن یوسف که خود به بوی خوش نامدار است، برای پیشواز عطری که از سپیدهٔ بناگوش تو برمیخیزد آغوش میگشاید. یعنی بوی تو از بوی پیراهن یوسف هم دلانگیزتر است.
هوش مصنوعی: غبار خط با آن چهرهٔ لطیف سازگار نیست، مگر آنکه آن را گرد «دُرّ یتیم» گوشوارهٔ تو بدانیم. شاعر با ایهام «دُرّ یتیم» (مروارید یگانه) و «گرد یتیمی» بازی کرده است.
هوش مصنوعی: در آن مجلسی که مهر خاموشی از لب شیرین تو برداشته شود و تو سخن بگویی، زبان غنچهٔ گویا گره میخورد و خاموش میشود.
هوش مصنوعی: تو آن سرو قباپوش باغ آفرینشی که صبح به اندازه و همقامت شانه و برِ تو از جای برمیخیزد؛ یعنی سپیدهٔ صبح از سپیدی و زیبایی بر و دوش تو اندازه گرفته است.
هوش مصنوعی: خط سبزی که گرد لبهای خاموش تو روییده، از وقار و متانت زیباییات به نامهای سربسته میماند که رازش آشکار نیست.
هوش مصنوعی: تو در بستر خواب گل میافشانی و من از رشک خون خود را میریزم و میگویم این گل بیشرم برای چه از آغوش تو برمیخیزد. شاعر حتی به گلی که در بستر معشوق است حسد میبرد.
هوش مصنوعی: ای صائب، کدام زیباروی آتشینچهره در خاطر توست که از شدت شور و جوش تو نزدیک است سقف آسمان از جا کنده شود؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.