مردن به درد عشق به دنیا برابرست
با زندگی خضر و مسیحا برابرست
نقش برون پرده رازست چشم تو
ورنه شکوه قطره و دریا برابرست
در اوج اعتبار به عزلت توان رسید
مرغ شکسته بال به عنقا برابرست
یوسف چسان دلیر تماشای خود کند؟
یعقوب در کمین و زلیخا برابرست
آیینه تنگدل نشود از هجوم عکس
پیشانی گشاده به صحرا برابرست
هر گوشه ای که گوشه چشمی در او بود
گر چشم سوزن است به دنیا برابرست
در چار فصل چون نبود سرو تازه روی؟
بی حاصلی به حاصل دنیا برابرست
آنجا که شرم حسن به غور سخن رسد
ضبط نگه به عرض تمنا برابرست
در شب مشو دلیر به عصیان که از نجوم
چندین هزار دیده بینا برابرست
لعل لبی که تشنه به خون دل من است
خاکش به خون باده حمرا برابرست
قربانیان نگاه پریشان نمی کنند
محو ترا همیشه تماشا برابرست
در چشم عارفی که به مغز جهان رسید
صبح نشاط با کف دریا برابرست
در پله ای که سنگدلیهای کعبه است
ریگ روان و آبله پا برابرست
با درد عشق، طاقت و بیطاقتی یکی است
تمکین کوه و کاه در اینجا برابرست
حسنی که در لباس بود آب و رنگ او
در چشم ما به صورت دیبا برابرست
صائب اگر به دیده انصاف بنگری
آن خال دلنشین به سویدا برابرست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «برابرست» برابریهای غیرمنتظره را میشمارد: مرگ از عشق با عمر خضر، قطره با دریا، مرغ شکستهبال با عنقا و گوشهای تنگ با همهٔ دنیا. شاعر گوشهنشینی، بیحاصلی و تحمل را میستاید و نشان میدهد که در نگاه عارف شادی دنیا مانند کف دریا ناپایدار است. در برابر عشق، کوه و کاه یکساناند. غزل با برابر دانستن خال یار و سویدای دل پایان مییابد.
هوش مصنوعی: مردن از درد عشق به اندازهٔ همهٔ دنیا ارزش دارد و با عمر جاودان خضر و زندگیبخشی مسیح برابری میکند.
هوش مصنوعی: چشم تو فقط ظاهر بیرونی و نقشِ پشتِ پردهٔ راز را میبیند؛ وگرنه در حقیقت شکوه قطره و دریا یکسان است، چون هر دو از یک گوهرند.
هوش مصنوعی: با گوشهنشینی میتوان به بلندترین مرتبهٔ اعتبار رسید؛ پرندهٔ بالشکستهای که در کنجی نشسته با سیمرغِ گوشهگیرِ قاف همپایه است.
هوش مصنوعی: یوسف چگونه میتواند بیپروا به تماشای زیبایی خود بپردازد، وقتی یعقوب در کمین است و زلیخا روبهرویش ایستاده است؟ یعنی زیبا همیشه زیر نگاه عاشقان است.
هوش مصنوعی: آینه از انبوه تصویرها دلتنگ نمیشود؛ پیشانی گشاده و دل باز مانند صحرا گنجایش همهچیز را دارد.
هوش مصنوعی: هر گوشهای که در آن نیمنگاه و عنایتی از یار باشد، اگر به تنگی سوراخ سوزن هم باشد، با همهٔ دنیا برابری میکند.
هوش مصنوعی: چرا سرو در هر چهار فصل سرسبز و تازه نباشد؟ بیباری او با همهٔ حاصل دنیا برابر است؛ یعنی آسودگی از بار و ثمر، خود ثروتی است و غمِ از دست دادن ندارد.
هوش مصنوعی: جایی که شرم معشوق ژرفای سخن عاشق را درمییابد، فروبستن نگاه و چشم پوشیدن با اظهار آرزو برابر است و خاموشی کار بیان را میکند.
هوش مصنوعی: در تاریکی شب گستاخانه گناه مکن، زیرا ستارگان هزاران چشم بینا هستند که در برابرت نگاه میکنند.
هوش مصنوعی: لب لعلگونی که تشنهٔ خون دل من است، حتی خاکش با خون شراب سرخ برابری میکند و مستیآور است.
هوش مصنوعی: کشتگان عشق نگاه خود را پراکنده نمیکنند؛ کسی که محو تو شده، همیشه تو را روبهروی خود میبیند و تماشایش پیوسته است.
هوش مصنوعی: در نگاه عارفی که به حقیقت و مغز جهان رسیده، صبحِ شادی و خوشی مانند کف روی دریا ناپایدار و بیارزش است.
هوش مصنوعی: در راهی که سختیها و سنگدلیهای رسیدن به کعبه در کار است، ریگ روان بیابان و تاول پای زائر هموزن و برابرند.
هوش مصنوعی: در برابر درد عشق، توانایی و ناتوانی یکی است؛ اینجا استواری کوه و سبکی کاه تفاوتی ندارد و همه از پا درمیآیند.
هوش مصنوعی: زیباییای که طراوت و رنگش از لباس باشد، در نگاه ما فقط با نقش پارچهٔ دیبا برابر است و ارزش حقیقی ندارد.
هوش مصنوعی: صائب، اگر با دیدهٔ انصاف بنگری، آن خال دلنشین یار با سویدای دل، یعنی نقطهٔ سیاه درون دل، برابر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.