اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت
چگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟
به نور عاریه، ای ماه نو چه می بالی؟
که در دو هفته به خرج گداز خواهی رفت
میان مسجد و میخانه هیچ فرقی نیست
به این حضور اگر در نماز خواهی رفت
گذشت عمر تو در فکر چاره جوییها
ز چاره کی به در چاره ساز خواهی رفت؟
نرفت شانه به صد پا ز زلف یار برون
تو چون به این ره دور و دراز خواهی رفت؟
ز حسن عاقبت مرگ اگر شوی آگاه
نفس گداخته اش پیشواز خواهی رفت
چنین که واله طفلان ز سادگی شده ای
به خرج ابجد عشق مجاز خواهی رفت
رسید عمر به انجام، تا به کی صائب
نفس گسسته به دنبال آز خواهی رفت؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با خطاب عاشقانه به یار آغاز میشود و میگوید دوری از چشم، او را از دل بیرون نمیبرد. سپس به پند و نکوهش نفس میگراید: بیاعتباری شکوه عاریتی، بیارزشی نماز بیحضور قلب، لزوم روی آوردن از تدبیرها به خدای چارهساز، دشواری راه عشق و گرفتاری در عشق مجازی. در پایان شاعر خود را سرزنش میکند که عمرش به آخر رسیده و هنوز در پی حرص میدود.
هوش مصنوعی: ای یار سروقامت و نازنین، اگر از پیش چشم من بروی و دیگر دیده نشوی، از دل من چگونه میتوانی بیرون بروی؟ یعنی یاد تو هرگز از دلم بیرون نمیرود.
هوش مصنوعی: ای ماه نو، چرا به نوری که از دیگری وام گرفتهای مینازی؟ تو در مدت دو هفته در کاستن و گداختن خرج میشوی و از میان میروی. کنایه از بیاعتباری جلوه و جاه عاریتی است.
هوش مصنوعی: اگر با این حضور قلب ناچیز و حواس پریشان به نماز بروی، میان مسجد و میخانه برای تو هیچ فرقی نیست. یعنی نماز بیحضور دل، ارزشی بیش از میخانهنشینی ندارد.
هوش مصنوعی: همهٔ عمرت در اندیشهٔ یافتن چاره و تدبیر گذشت. کی از این چارهجوییها دست میکشی و به درگاه خدای چارهساز روی میآوری؟
هوش مصنوعی: شانه با آنکه صد پا (دندانه) دارد، نتوانست از پیچوتاب زلف یار بیرون رود. تو با این ناتوانی چگونه این راه دور و دراز عشق را خواهی پیمود؟
هوش مصنوعی: اگر از نیکویی سرانجام مرگ آگاه شوی، با نفسی گداخته و مشتاق به پیشواز آن خواهی رفت. یعنی آنکه حقیقت مرگ را بشناسد، از آن نمیهراسد و مشتاق آن است.
هوش مصنوعی: اکنون که از سادهدلی شیفتهٔ کودکان و نوخطان شدهای، عمرت در الفبای عشق مجازی تلف میشود و هرگز از این مرحلهٔ ابتدایی به عشق حقیقی نمیرسی. میان «طفلان» و «ابجد» نیز تناسبی هست، چون کودکان ابجد میآموزند.
هوش مصنوعی: صائب به خود میگوید: عمرت به پایان رسیده است. تا کی با نفسی بریده و ناتوان در پی حرص و آز خواهی دوید؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.