|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
الا ای رهگذر کز راهِ یاری
قدم بر تُربَتِ ما می‌گذاری
در اینجا شاعری غمناک خفته است
رهی در سینهٔ این خاک خفته است
فرو خفته چو گل، با سینهٔ چاک
فروزان آتشی در سینهٔ خاک
بنه مرهم ز اشکی داغ ما را
بزن آبی بر این آتش خدا را
به شب‌ها شمع بزم‌افروز بودیم
که از روشندلی چون روز بودیم
کنون شمع مزاری نیست ما را
چراغ شام تاری نیست ما را
سراغی کن ز جان دردناکی
برافکن پرتوی بر تیره خاکی
ز سوز سینه با ما همرهی کن
چو بینی عاشقی، یاد رهی کن
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مرده‌ای می‌پردازد که بر سنگ مزارش یادداشتی نوشته است. او از رهگذران می‌خواهد که بر تربتش پا بگذارند و به غم و اندوه او پی ببرند. شاعر خود را به عنوان یک عاشق غمگین معرفی می‌کند که در زمان حیاتش مانند شمعی در مراسمات روشنایی می‌بخشیده، اما اکنون در مرگ، سوز و دردش همچنان باقی است. او از دیگران می‌خواهد تا با یادآوری عشق و حسرتش، شعله‌گر آتش درونش شوند و بر سردی خاکی که او در آن خفته، نوری بتابانند.
هوش مصنوعی: ای رهگذر! تو که از جاده‌ی محبت عبور می‌کنی و بر خاک ما پا می‌گذاری،
هوش مصنوعی: در این مکان، یک شاعر غمگین آرام گرفته است و دلش پر از درد و اندوه در این خاک خوابیده است.
هوش مصنوعی: خوابیده مانند گل، با سینه‌ای پاره و دلی پر از آتش که در دل زمین پنهان است.
هوش مصنوعی: با اشک داغ ما مرهمی بزن و آبی بر این آتش نگذاشته از خدا.
هوش مصنوعی: ما در شب‌ها مثل شمعی بودیم که جشن را روشن می‌کرد، زیرا از روشنی و نشاط مانند روز بودیم.
هوش مصنوعی: اکنون دیگر در زندگی‌ام هیچ روشنایی و روشنی نیست، شب‌ها هم تاریکی و سردی‌اش به ما اجازه نمی‌دهد که روشنایی پیدا کنیم.
هوش مصنوعی: به جستجوی حالتی از درد و رنج برآی، تا نوری بر سطح تاریک زمین بتابی.
هوش مصنوعی: از آنجا که دل ما از عشق می‌سوزد، با ما همراهی کن و اگر عاشق را دیدی، او را به یاد راهی که باید برود، راهنمایی کن.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.