در صورت آدم ار فرشتست تویی
ور آدمی از روح سرشتست تویی
گر وحینبشتست درین دور کسی
آن وحی خط و آنکه نبشتست تویی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
در صورت آدم ار فرشتست تویی
ور آدمی از روح سرشتست تویی
گر وحینبشتست درین دور کسی
آن وحی خط و آنکه نبشتست تویی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در ستایش معشوق یا ممدوح است. شاعر او را فرشتهای در صورت آدمی و انسانی سرشته از روح میخواند. در بیت دوم پا را فراتر مینهد و میگوید اگر کسی در این روزگار وحی نوشته باشد، هم آن نوشته و هم نویسندهاش اوست.
هوش مصنوعی: اگر در میان آدمیان کسی باشد که در صورت انسان، فرشته باشد، آن کس تو هستی؛ و اگر انسانی از روح سرشته شده باشد (نه از خاک)، آن هم تو هستی.
هوش مصنوعی: اگر در این روزگار کسی وحی و پیامی آسمانی نوشته باشد، هم آن خطِ وحیگونه و هم نویسندهٔ آن تو هستی. مقصود ستایش زیبایی و کمال معشوق است که خود چون نوشتهای الهی است و دیگران را نیز به شگفتی میآورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.