از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کام
برخیز و به سوی گل و گلزار خرام
تا در ورق جوی ببینی مسطور
صد بار که: مینیست درین فصل حرام
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کام
برخیز و به سوی گل و گلزار خرام
تا در ورق جوی ببینی مسطور
صد بار که: مینیست درین فصل حرام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی دعوتی بهاری به گلگشت و بادهنوشی است. شاعر ژاله در کام لاله را به مروارید مانند میکند و مخاطب را به گلزار میخواند. در پایان، موجهای آب جوی را چون سطرهای نوشته بر ورقی میبیند که بارها اعلام میکنند می در این فصل حرام نیست؛ این سخنی شوخ و رندانه است که زیبایی بهار را فتوای حلال بودن شادی میشمارد.
هوش مصنوعی: اکنون که لاله از قطرههای ژاله (شبنم یا تگرگ) در دهان خود مروارید دارد، یعنی بهار رسیده است، برخیز و با ناز و آرامی به سوی گل و گلزار برو.
هوش مصنوعی: تا بر صفحهٔ آب جوی، که چون ورق کتابی است، صد بار نوشته ببینی که در این فصل بادهنوشی حرام نیست؛ یعنی جلوهٔ بهار خود گواهی میدهد که اکنون هنگام شادی و میخوردن است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.