آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر
و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
بر گرد دهان همچو انگشتریش
زنگی بچه را سواد کاری بنگر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر
و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
بر گرد دهان همچو انگشتریش
زنگی بچه را سواد کاری بنگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی وصف زیبایی معشوق است. شاعر زلف یار را به نافهٔ مشک تاتاری و موی تازهرستهٔ چهرهاش را به سبزهٔ بهاری مانند میکند. سپس دهان کوچک او را به انگشتری تشبیه میکند و میگوید خط سیاهی که گرد آن روییده، گویی کار و نوشتهٔ کودکی زنگی است. شاعر در این تصویر با دو معنای «خط» و «سواد» بازی کرده است.
هوش مصنوعی: آن زلف خوشبو و سیاه را که مانند نافهٔ مشک تاتاری است ببین، و آن موی تازهرُسته بر چهرهٔ یار را که مانند سبزهٔ بهاری است تماشا کن.
هوش مصنوعی: گرداگرد دهان کوچک او را که مانند حلقهٔ انگشتری است ببین که خط سیاه چنان روییده که گویی کودکی زنگی با مرکب سیاه بر آن نقش و نوشتهای کشیده است. «سواد» هم به معنای سیاهی است و هم به معنای نوشتن، و شاعر با «خط» و «سواد» ایهام ساخته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.