تبم دادی نمیپرسی که ای بیمار من چونی
دلت چونست در عشق و تو با تیمار من چونی
به روز روشن از هجر تو من بس تیره حالم، تو
شب تیره ز دست نالهای زار من چونی
بکار دیگران نیکو میان بستی، شنیدم من
ببینم تا: چو کار افتد مرا در کار من چونی
ز مهمان خیالت هر شبی صد عذر میخواهم
که با تقصیرهای دیدهٔ بیدار من چونی
بیازردی که من گفتم بده زان لب یکی بوسه
من این بسیار خواهم گفت با آزار من چونی
ز دست هندوی زلفت نمی یارم که چشمت را
بپرسم یکزمان کای ترک مردمخوار من چونی؟
دلم بردی نمی گویی که خود چون زندهای بیدل
غمت خوردم نمی پرسی که ای غم خوار من چونی
گرم در صد بلا بینی مپرس از هیچ سهلست آن
چو پرسی این بپرس از من که بیدیدار من چونی
منت پار آشنا بودم، عجب کامسال خود روزی
نپرسیدی ز من کای آشنای پار من چونی
سرم بر آستان خویش میبینی نمی گویی
که ای بر آستان کم ز خاک خوار من چونی
مرو با هر بدآموزی بترس از آه دلسوزی
بپرس از اوحدی روزی که ای بیمار من چونی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به احساسات عمیق و دردناک ناشی از دوری معشوق میپردازد. او از حال خود میگوید که در غم و دلتنگی به سر میبرد و از معشوق میخواهد که حواسش به حال او باشد. شاعر به وضوح از ناامیدیاش در انتظار محبت و توجه معشوق خبر میدهد و بر بیتفاوتی او نسبت به درد و رنجش تاکید میکند. در انتها، او نگران عاقبت بدآموزیها و درد دلهایش است و به معشوق یادآوری میکند که در برابر این احساسات بیتوجهی نکند.
هوش مصنوعی: تو من را بیمار کردهای و نمیپرسی که حال من چگونه است. دلت در عشق چه حالی دارد، در حالی که تو به درد و رنج من توجهی نمیکنی؟
هوش مصنوعی: در روشنایی روز، به خاطر دوری تو حال من بسیار بد و تیره است، اما تو در شب تاریک به خاطر نالهها و زاریهای من چه حالتی داری؟
هوش مصنوعی: تو به خوبی در کارهای دیگران مشغول شدی و من شنیدم که میخواهی ببینی وضع من چگونه است، وقتی که خودم به مشکلی دچار شوم، اوضاع و احوال من چگونه خواهد بود.
هوش مصنوعی: از مهمان خیالت هر شب از تو معذرت میخواهم، چون در این خواب و خیال، اشتباهاتم ناشی از چشم و نظارت بیدار من است.
هوش مصنوعی: درد من این است که اگر تو از من رنجیدهای، من فقط یک بوسه از لبهای تو میخواهم و این را با عشق و احساس بیان میکنم، حالا بگو با وجود این عشق و محبت، تو چه احساسی داری؟
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و کشش زلفهای هندیات، نمیتوانم به چشمانت نگاه کنم و حال تو را بپرسم؛ ای ترک (دختر) که بسیار بیرحم هستی، حالت چطور است؟
هوش مصنوعی: تو دلم را بردی و هیچ نمیگویی که حالت چگونه است. من به خاطر غمت رنج میکشم، اما تو از من نمیپرسی که حالا با این درد چطور هستم.
هوش مصنوعی: اگر هزاران مشکل و درد را ببینی، نگران نباش که برطرف کردن آنها آسان است. اما این را از من بپرس که بدون دیدار تو در چه حال هستم.
هوش مصنوعی: من با فردی آشنا و با رابطهای دوستانه بودم، اما جای تعجب است که تو هیچگاه از من نپرسیدی که حال من، که آشنای قدیمی تو هستم، چگونه است.
هوش مصنوعی: تو در آستان خودت سرم را میبینی، اما نمیگویی که ای کسی که در آستان تو کمتر از خاک هستم، حال من چگونه است؟
هوش مصنوعی: به اوحدی بگو که با هیچ شخص بدآموزی ارتباط برقرار نکن و همیشه از دلسوزی دیگران بترس. او در گذشته به درد و رنج تو آشنا بوده و از تو میپرسیده که حالا چگونهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا روزی نپرسی کآخر ای غمخوار من چونی
دل بیمار تو چون است و تو در تیمار من چونی
گرفتم درد دل بینی و جان دارو نفرمائی
عفی الله پرسشی فرما که ای بیمار من چونی
زبان عشق میدانی ز حالم وا نمیپرسی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.