گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟
خود با کمند عشقم وزنی نبود و سنگی
رفت از دهان تنگش بار و خرم به غارت
دردا! که بر نیامد خروار من به تنگی
رخ مینمود از اول و اکنون همی نماید
از بهر کشتن ما هر ساعتی بینگی
احوال خود بگویم با زلفش آشکارا
اکنون که جز سیاهی ما را نماند رنگی
تا کی نهان بماند در زیر پنبه آتش؟
هم بر زنیم ناگه این شیشه را به سنگی
تا دامن قیامت بیرون نرفتی از کف
ما را به دامن او گر میرسید چنگی
صبرو قرار ازان دل، زنهار! تا نجویی
کش در برابر آید زین گونه شوخ شنگی
رویی بدان لطافت، چون پرده باز گیرد
بیننده را نماند سامان هوش و هنگی
بس تیرغم که در دل ما را رسید، لیکن
در سالها نیامد بر سینه زین خدنگی
گردن به غم نهادم کز درد دوری او
شادی نمینماید نزدیک من درنگی
از بهر اوست با من یک شهر دشمن، ار نه
با اوحدی کسی را خشمی نبود و جنگی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و غم عشق خود سخن میگوید و به تصاویری از جدایی و ننگی که بر او گذشته، میپردازد. او به کمند عشق خود گرفتار است و حتی با وجود بیقراری، نمیتواند دوری محبوبش را تحمل کند. بر این اساس، شاعر از خروار درد و غم خود صحبت میکند و میگوید چقدر دلتنگ اوست و اینکه کمر به غم این جدایی بسته است. عشق برای او مانند آتش زیر خاکستر است و او را به عذابی دائمی مبتلا کرده است. اوحدی در نهایت به این نکته میرسد که هیچ دشمنی در عشق او نمیتواند احساساتش را تغییر دهد.
هوش مصنوعی: گفتم که آیا میتوانم روزها را با اعتبار و شهرت بگذرانم؟ اما خودم با محبت به عشق کمسن و سالی افتادهام و وزنی در این عشق ندارم.
هوش مصنوعی: از دهان تنگ معشوق بار و شادی به سرقت رفته است و افسوس که بار سنگین عشق من به خاطر تنگنظری و محدودیت نتوانسته است به او برسد.
هوش مصنوعی: چهرهاش از آغاز به ما هویدا بود و اکنون هم همچنان خود را نشان میدهد، او برای این که ما را نابود کند، هر لحظه ما را مینگرد.
هوش مصنوعی: حالت خود را با زلف او به روشنی بازگو میکنم، اکنون که جز تاریکی، رنگ دیگری برای ما باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: چقدر باید این آتش پنهان زیر پنبه باقی بماند؟ بیایید ناگهان این شیشه (که نماد احساسات یا درد است) را با سنگی بشکنیم و آشکار کنیم.
هوش مصنوعی: ما هنوز در دنیا از دست نرفتهایم و قیامت (روز رستاخیز) هنوز به وقوع نپیوسته است. اگر روز قیامت به وجود میآمد و ما به آن دسترسی پیدا میکردیم، به طور حتم خواهیم توانست با او (خدا یا مظهر قدرت) ارتباط برقرار کنیم و او را در آغوش بکشیم.
هوش مصنوعی: دل به این حال بیقرار و بیصبر شدهام، زنهار! تا آن زمان که تو را نجویی نکنم و اینگونه شوخی و بازیگوشیات را ببینم.
هوش مصنوعی: وقتی که آن چهرهی زیبا مانند پردهای کنار رود، بیننده را مبهوت و حیران میکند و عقل و هوش او را از کار میاندازد.
هوش مصنوعی: غمهای بسیار به ما رسیده است، اما در طول سالها، این درد به اندازهای نبوده که بر دل ما اثر خاصی بگذارد.
هوش مصنوعی: من به خاطر غم از جدایی او، گردن را به تحمل این درد نهادهام، چون شادی هیچگاه در نزد من نمایان نمیشود و چنین به نظر میرسد که در کنار من هیچ آرامشی نیست.
هوش مصنوعی: به خاطر او، من با یک شهر دشمن هستم؛ وگرنه هیچکس با اوحدی، خشم یا جنگی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی
در جنگ دیر صلحی در صلح زود جنگی
عقل مرا سبک کرد درد مرا گران ساخت
چشم تمام خوابی رخسار نیمرنگی
ما را به یک نوازش بستان ز دست عالم
[...]
ما را که جام نبود رنجیم کی ز سنگی
آن کس که نام دارد گو رنجه شو ز ننگی
ز ابنای دهر ما را غیر از ستم طمع نیست
دیوانهایم و سرخوش از کودکان به سنگی
در بوستان چو مزکوم در گلستان چو اعمی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.