سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمد
دلم با راهب دیرش جرس جنبان عشق آمد
به زنّاری میان بستم که هرگز باز نگشایم
که دست من درین میثاق در پیمان عشق آمد
دلم شهری به سامان بود و در وی عقل را شاهی
چو شاه عقل بیرون شد درو سلطان عشق آمد
ازان گاهی که کرد آن مه نگاهی در وجود من
تن من سر به سر دل شد، دل من جان عشق آمد
اگر زندان عشقش را بدیدی با گنهکاران
من از اول گنهکارم، که در زندان عشق آمد
نبوت میکنم دعوی به عشق او، که در خلوت
ز دست جبرئیل غم به من قرآن عشق آمد
مرا هر کس که میبیند خود و این بارهای غم
به خلق شهر میگوید که: بازرگان عشق آمد
مکن عیب من، ای صوفی، به مهر او، که از با بال
ترا فرمان قرایی، مرا فرمان عشق آمد
ز بیراهی که من هستم به راهم هر که پیش آید
ز راهم سر بگرداند، که سرگردان عشق آمد
از آنم شیر مست غم که از طفلی به مهداندر
به من دادند سر شیری که در پستان عشق آمد
مرا پرسی که: درعشق و طریق او چه گویی تو؟
چو پرسیدی من آن گویم که در چوگان عشق آمد
اگر بر دامن دوران غباری یابی از معنی
غبار اوحدی باشد که در میدان عشق آمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با زبان رمزی ترسایی، زنّار و دیر، از گذشتن خود از عقل و ظاهرِ دین و بیعت با عشق سخن میگوید. عشق را سلطانی میداند که جای عقل را در شهر دل گرفته و غم عشق را وحی و قرآن خود میشمارد. صوفیِ اهل ظاهر را از سرزنش بازمیدارد، چون سهم او از ازل خواندن بوده و سهم شاعر عشق، و این عشق از گهواره در سرشت او بوده است. در پایان، هر غبار معنایی را که بر دامن روزگار مانده، اثر تاخت اوحدی در میدان عشق میخواند.
هوش مصنوعی: شبی در دورانی که به آیین ترسایان گرویده بودم، سرم مهمان عشق شد و دلم همراه راهبِ دیر، زنگجنبانِ عشق گشت. ترسایی و دیر در زبان عارفان نماد گذشتن از ظاهر شریعت و رو آوردن به عشق است.
هوش مصنوعی: زنّاری بر کمر بستم و عهد کردم که هرگز آن را نگشایم، زیرا دست من در این پیمان در دست عشق قرار گرفت و با عشق بیعت کردم.
هوش مصنوعی: دلم شهری آباد و منظم بود که عقل بر آن پادشاهی میکرد. چون پادشاه عقل از آن بیرون رفت، سلطان عشق در آن جای گرفت.
هوش مصنوعی: از هنگامی که آن یار ماهروی نگاهی به وجودم انداخت، سراسر تنم دل شد و دلم جانِ عشق گشت.
هوش مصنوعی: اگر زندان عشق او را با گناهکارانش دیده باشی، بدان که من نخستین گناهکاری هستم که به زندان عشق افتاد.
هوش مصنوعی: به سبب عشق او دعوی پیامبری میکنم، زیرا در خلوت، جبرئیلِ غم قرآنِ عشق را برایم آورد؛ یعنی غم عشق برایم وحی و کتاب آسمانی شده است.
هوش مصنوعی: هر کس مرا با این همه بار غم میبیند، به مردم شهر میگوید که بازرگان عشق آمده است؛ گویی بارهای غم کالای تجارت من است.
هوش مصنوعی: ای صوفی، مرا به سبب مهر او سرزنش نکن، زیرا از روز ازل به تو فرمانِ قاری بودن و خواندن داده شد و به من فرمانِ عشق.
هوش مصنوعی: از گمراهیِ من، هر کس در راهم قرار گیرد راهش را از من برمیگرداند، چون میفهمد که من سرگشته و آوارهٔ عشقم.
هوش مصنوعی: از آن رو مستِ غم هستم که از کودکی، در گهواره، سرشیرِ پستانِ عشق را به من نوشاندند؛ یعنی عشق از آغاز در سرشت من بوده است.
هوش مصنوعی: از من میپرسی که دربارهٔ عشق و راه آن چه میگویی؟ حالا که پرسیدی، همان را میگویم که در چوگانِ عشق پیش آمد؛ یعنی من مانند گویی در چوگان عشق گرفتار بودهام و تنها از همان سرگذشت میتوانم گفت.
هوش مصنوعی: اگر بر دامن روزگار غباری از معنا یافتی، بدان که آن غبارِ اوحدی است که در میدان عشق تاخته است؛ یعنی هر اثر معنوی که در جهان مانده از تاختوتاز عاشقانهٔ شاعر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.