گل ز روی او شرمسار شد
دل چو موی او بیقرار شد
ماه بر زمینش نهاده رخ
چون بر اسب خوبی سوار شد
وانکه دید روی نگار من
ز اشک دیده رویش نگار شد
سر به خاک پایش در افکنم
چون که دست عقلم ز کار شد
می که نوشیدم، آتشی بر زد
غم که پوشیدم، آشکار شد
همرهان من، گو: سفر کنید
کاوحدی به دامی شکار شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف زیبایی محبوبی است که گل از رویش شرمنده است و ماه پیش او سر بر خاک مینهد. شاعر از اثر این زیبایی بر بینندگان و بر خود میگوید: عقلش از کار افتاده، سر بر خاک پای او میگذارد و مستی، غم پنهانش را آشکار کرده است. در پایان اوحدی به همراهانش پیغام میدهد که بی او به سفر بروند، چون در دام عشق گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: گل از دیدن چهرهٔ زیبای او شرمنده شد، و دل مانند موی آشفته و پریشان او بیقرار شد.
هوش مصنوعی: وقتی آن محبوب بر اسب خوبی و زیبایی سوار شد، ماه از روی فروتنی چهره بر زمین پیش پای او نهاد؛ یعنی ماه در برابر زیبایی او سر تعظیم فرود آورد.
هوش مصنوعی: هر کس چهرهٔ محبوب من را دید، از اشکِ (خونینِ) چشمش چهرهاش رنگین و نقشدار شد؛ یعنی چنان گریست که اشک بر رویش نقش بست.
هوش مصنوعی: چون عقلم از کار افتاد و دیگر تدبیری ندارم، سرم را بر خاک پای او میافکنم و تسلیم او میشوم.
هوش مصنوعی: شرابی که نوشیدم آتشی در درونم برافروخت، و غمی که پنهان کرده بودم آشکار شد؛ یعنی مستی راز عشقم را فاش کرد.
هوش مصنوعی: به همراهانم بگو که بی من به سفر بروید، زیرا اوحدی در دام عشق گرفتار و شکار شده است و دیگر نمیتواند همراهشان بیاید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.