|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
عشق ارچه بدن را به جنون آراید
از عشق همیشه جان و عقل افزاید
دیوانگیی که عقل کل عاشق اوست
گر عشق کند بندگی او شاید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بررسی ماهیت عشق می‌پردازد و می‌گوید که عشق می‌تواند به انسان جنون و دیوانگی ببخشد، اما در عین حال، جان و عقل را نیز افزایش می‌دهد. او تأکید می‌کند که حتی دیوانگی‌ای که در عشق وجود دارد، ناشی از محبت و عشق به حقیقت مطلق است و این عشق می‌تواند انسان را به بندگی و تواضع برساند. بنابراین، عشق به عنوان نیرویی مثبت و تعالی‌بخش توصیف شده است.
هوش مصنوعی: اگر عشق بدن را به شور و جنون درآورد، ولی همیشه جان و خرد را افزایش می‌دهد.
هوش مصنوعی: بیت بیانگر این است که حتی عقل کل و خردمندترین افراد نیز می‌توانند مجذوب دیوانگی و عشق شوند. اگر این دیوانگی به عشق بپردازد و بندگی محبوب خود را در پیش گیرد، ممکن است نتیجه‌اش مثبت و ارزشمند باشد. به عبارت دیگر، این عشق و دیوانگی چنان قدرتی دارد که می‌تواند عقل را تحت تأثیر قرار دهد و به بندگی و خدمت به محبوب منجر شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معشوقهٔ خانگی به کاری ناید
کاو دل ببَرَد رخ به کسی ننماید
معشوقه خراباتی و مطرب باید
تا نیم‌شبان آید و کوبان آید
معشوقهٔ خانگی به کاری ناید
کو دل بَرَد و روی به کس ننماید
معشوقه خراباتی و مطرب باید
تا نیم شبان زنان و کوبان آید
هر روز کمان گوشه تو بگراید
رو دلبرکی جو که ترا برباید
یا هر که ترا دید ترا سیر آید
بس مرغدلی اگر نباشد شاید
مردی که براه عشق جان فرساید
آن به که بدون یار خود نگراید
عاشق بره عشق چنان میباید
کز دوزخ و از بهشت یادش ناید
گر نعل سمند تو بر آهن ساید
زو چشمۀ خضر در زمان بگشاید
ور خصم تو در آینه رخ بنماید
دست اجل از آینه بیرون آید
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.