|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
درمان چه کنی اگر تو درمانی سوز
حاصل طلب ار طالب درمانی سوز
سوز است که ساز عالم است ای مسکین
تو سوخته نیستی کجا دانی سوز
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حال عاشقانی می‌پردازد که در جستجوی درمان عشق هستند. او می‌گوید اگر خود عشق، سوز و دردی باشد، چگونه می‌توان به دنبال درمانش بود؟ در حقیقت، این سوز و درد از ویژگی‌های عالم عشق است و کسانی که هنوز سوخته نشده‌اند، نمی‌توانند این حال را درک کنند. به این ترتیب، شاعر نکته‌ای عمیق را درباره‌ی تجربیات عاشقانه و فهم آن بیان می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر تو درمانی هستی، چه کاری می‌توانی انجام دهی؟ اگر خواستار درمانی، باید با سوز و انگیزه به دنبال آن بروی.
هوش مصنوعی: این سخن به احساس عمیق از درد و سوزی اشاره دارد که در واقع، زندگی و دنیای ما را شکل می‌دهد. شاعر به شخصی می‌گوید که اگرچه او در این حال و هوا قرار ندارد و سوخته نیست، اما باید بداند که این سوز و درد، بخش جدایی‌ناپذیری از وجود و هستی است. بنابراین، درک این احساسات و واقعیت‌ها برای او دشوار است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.