اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۱۹۴
تا بر رخ چون گلت پدید است عرق
از شرم رخت زگل چکیده است عرق
در ابر شنیده ام که باران باشد
بر چهرهٔ خورشید که دیده است عرق



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف زیبایی و جذابیت چهرهٔ محبوب میپردازد. او از عرقی که بر چهرهٔ محبوب نشسته سخن میگوید و آن را نتیجهٔ شرم او میداند. سپس به بارش باران بر چهرهٔ خورشید اشاره میکند که موجب بروز این زیبایی میشود، به نوعی نمادین از لطافت و سادگی در عشق و زیبایی است.
هوش مصنوعی: هر زمان که بر چهرهات، مانند گل، عرق از شرم جلوهگر میشود، نشاندهنده زیبایی و لطافت توست که از آن گل به دست آمده است.
هوش مصنوعی: من شنیدهام که در ابر بارانی وجود دارد که بر صورت خورشید میبارد و نشانهٔ عرق اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.