اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۱۷۶
در باغ رخت گر به تماشا گردیم
از عقل بری شویم و رسوا گردیم
ما مستانیم و روی تو گلزار است
ترسم که از آن شکوفه رسوا گردیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وصف زیبایی معشوق و حال و هوای عشق میپردازد. او اشاره میکند که اگر در باغ زیبایی معشوق به تماشا بنشینند، عقل را کنار میگذارند و ممکن است در این حالت، رسوا شوند. عشق آنها را به حالت مستی میبرد و زیبایی معشوق همانند گلهای شکفته در باغ است، اما ترس از رسوایی در این مسیر همواره وجود دارد. این احساسات نشاندهندهٔ شدت عشق و زیبایی در عین آسیبپذیری است.
هوش مصنوعی: اگر بخواهیم در باغ زیباییهای تو نظاره کنیم، از عقل و درک خود بیخبر میشویم و رسوا خواهیم شد.
هوش مصنوعی: ما شاداب و سرمست هستیم و زیباییهای تو مانند باغی پر از گل است. اما نگرانم که از آن زیباییها، ما رسوا و آشکار شویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.