اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۱۲
ای دل چو غم عشق برای من و تُست
سر بر خط او نه که سزای من و تُست
تو چاشنی درد نداری ورنه
یک دم غم یار خون بهای من و تُست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از غم و درد عشق سخن میگوید و به دل خود خطاب میکند. او به این نکته اشاره میکند که اگر عشق و غم یار برایش وجود نداشت، دلش دردی نمیکشید. همچنین، نویسنده به اهمیت وجود محبوب در زندگیاش و بهای سنگینی که برای عشق میپردازد، اشاره میکند. در نهایت، او میفهمد که همواره عشق و غم یار، بخشی از وجود و هویتش را شکل میدهد.
هوش مصنوعی: دل عزیزم، وقتی که غم عشق برای من و تو وجود دارد، چرا نباید به او فکر کنیم؟ او سزاوار توجه ماست.
هوش مصنوعی: تو هیچ وقت درد و رنج را درک نکردهای، وگرنه در یک لحظه، غم یاری که عاشقانه دوستش میدارم، برای من و تو بهای زیادی خواهد داشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.