اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
»
شمارهٔ ۸۳
از آخر عمر اگر کسی یاد کند
شرمش بادا که خانه آباد کند
دیدیم به چشم عقل بادست جهان
خاکش بر سر که تکیه بر باد کند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی بر اهمیت یادآوری ارزشهای اخلاقی در پایان عمر تأکید میکند. او بر این باور است که فرد باید از زندگی خود درسی بگیرد و به یاد داشته باشد که تلاش برای تأمین دنیا و ثروت مادی میتواند بیفایده باشد. شاعر به ناپایداری دنیا و فریبندگی آن اشاره کرده و میگوید که نمیتوان بر چیزی که به سرعت از بین میرود، تکیه کرد. در نهایت، او نسبت به ترک شهوات و تمسک به ارزشهای واقعی دنیا هشدار میدهد.
هوش مصنوعی: در اواخر عمر اگر کسی به یاد ما بیفتد، باید شرمنده باشد که زندگیاش را به خوبی نگذرانده و فقط بیدلیل به فکر آباد کردن خانهاش افتاده است.
هوش مصنوعی: ما با دیده عقل مشاهده کردیم که جهان، همچون خاکی است که در دست است و به راحتی میتواند بر سر آدمی بریزد، چون بر باد تکیه کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از آخر عمر اگر کسی یاد کند
شرمش بادا که خانه آباد کند
دیدیم به چشم خویش باد است جهان
خاکش بر سر که تکیه بر باد کند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.