اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة
»
الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان
»
شمارهٔ ۴۴
آن یافت که بودم به ملولی گم شد
صد گونه فضایل به فضولی گم شد
من بودم و یک دل که خدا را می جست
آن نیز به شومی رسولی گم شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به احساس ناکامی و گمشدگی خود اشاره میکند. او از وجود فضایل و خوبیهایی که داشته سخن میگوید، اما همگی در فضولی و بیحالی از دست رفتهاند. در نهایت، تنها دلش که در جستجوی خدا بود نیز بهدنبال شومی یک پیامبر گم میشود، که نشاندهندهٔ اشکال و موانع در راه شناخت و رسیدن به حقیقت است. این شعر حالتی از ناامیدی و احساس فقدان را منتقل میکند.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به سرنوشت و حالتی اشاره میکند که شخصیتی که به دنبال فضائل و ویژگیهای نیکو بوده است، در اثر غفلت و بیتوجهی به آنها، تواناییها و ارزشهای خود را از دست داده و به بیهودگی و اشتغال به امور بیارزش پرداخته است. به عبارتی، وقتی که فرد دچار بیحوصلگی و تنبلی میشود، میتواند از مسیر اصلیاش دور شود و فضائلش را نادیده بگیرد.
هوش مصنوعی: من تنها بودم و دلجویی میکردم که خدا را بیابم، اما به بدی سرنوشتی، آن دل هم از من دور شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.