اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۶۷
از خلق نه کاهد نه فزاید کاری
الّا به خدای برنیاید کاری
ای آنک گشانیدهٔ هر کار تویی
تا تو نگشایی نگشاید کاری


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توحید و قدرت مطلق خداوند اشاره میکند و بیان میکند که هیچ عمل یا تغییری در جهان بدون اراده و خواست خداوند ممکن نیست. او تأکید میکند که تنها خداست که کارها را میگشاید و به تعبیر دیگر، تمام امور به ارادهی او وابسته است. شاعر از این نکته میگذرد که هر آنچه در خلقت اتفاق میافتد، تنها به دست خداوند است و نه به وسیلهی هیچ مخلوقی.
هوش مصنوعی: هیچ کار جدیدی از طرف مردم نه کم میشود و نه زیاد، مگر اینکه آن کار به اراده خداوند انجام شود.
هوش مصنوعی: ای آن که همه کارها به دست تو انجام میشود، اگر تو نخواهی، هیچ کاری آغاز نخواهد شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.