اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۴۴
یا رب تو به فضل خویش موزونم کن
وز دست فضول خویش بیرونم کن
لطف تو به هیچ بخششی کم نشود
چون بیم کمیت نیست افزونم کن


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از خداوند میخواهد که با لطف و فضل خود او را به سمت تعادل و تناسب هدایت کند. او از خدا درخواست میکند که از زواید و فضولاتی که او را احاطه کرده خارج شود. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید میکند که رحمت و بخشش الهی هیچگاه کم نمیشود و از خدا میخواهد که در این رحمت، بیشتر و بیشتر به او افزوده شود.
هوش مصنوعی: ای پروردگار، مرا با لطف و فضل خود به مسیر درست هدایت کن و از گرفتاریهای بیهوده و حواسپرتیها نجاتم بده.
هوش مصنوعی: لطف و محبت تو هرگز نباید کاهش پیدا کند، زیرا من از اینکه کمبودی احساس کنم نگران نیستم و فقط میخواهم بر نعمتهایم افزوده شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.