اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۶۵ - الرجاء
ماییم به عشق تو تولّا کرده
وز طاعت و معصیت تبرّا کرده
آن را که عنایت تو باشد باشد
ناکرده چو کرده، کرده چون ناکرده


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و محبت خود به خداوند سخن میگوید و تصریح میکند که خود را از گناه و معصیت برکنار کرده است. او به این نکته اشاره میکند که آنچه در زندگی انسان رخ میدهد، به عنایت و لطف الهی بستگی دارد و در واقع، هر عمل نیک و بد انسان را خداوند میسنجد. شاعر در نهایت بیان میکند که اگر خداوند نظر لطف خود را به کسی کند، او را حتی در صورت پشیمانی از اعمالش، مورد عفو قرار میدهد.
هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق تو از دوستانی که به تو وفادارند حمایت میکنیم و از دشمنان و کسانی که به تو پشت میکنند دوری میگزینیم.
هوش مصنوعی: اگر توجه و لطف تو به کسی باشد، برای او هر عمل نادرستی همچون عمل درست به حساب میآید و برعکس، هر عمل درستی نیز ممکن است به مانند نادرست تلقی شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زاهد خوشدل که ترک دنیا کرده
می خواره خجل که معصیتها کرده
ترسم که کند امید و بیم و آخر کار
ناکرده چو کرده کرده چون ناکرده
گر جا بحرم ور به کلیسا کرده
زاهد عمل آنچه کرده بیجا کرده
آری چو عمل نباشد ار علم بکیست
ناکرده و کرده کرده و ناکرده
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.