اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۴۹ - الرجاء
آنجا سخنی زهر نوایی نخرند
بی حاصلیی زهر گدایی نخرند
نومید مشو بهر چه داری پیش آی
کانجا همه چیزی به بهایی نخرند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در باب «رجا» (امید به رحمت الهی) است. شاعر میگوید در درگاه حق نه هنر و سخنوری کسی خریدار دارد و نه تهیدستی گدا مانع است، چون داد و ستد آنجا بر پایهٔ بها نیست. نتیجه میگیرد که بنده نباید ناامید شود و باید با هر چه دارد رو به درگاه آورد، زیرا پذیرش آنجا از سر بخشش است.
هوش مصنوعی: در آن درگاه (درگاه الهی) سخن و ادعای هیچ نغمهسرا و خوشگفتاری را نمیخرند و بیحاصلی و تهیدستی هیچ گدایی را هم به حساب نمیآورند؛ یعنی آنجا معیار، ارزشهای ظاهری و سنجشهای معمول بندگان نیست.
هوش مصنوعی: پس ناامید مشو و با هر چه داری، هرچند اندک، پیش بیا؛ زیرا در آنجا هیچ چیز را به بها و قیمت نمیخرند و پذیرفتن بر پایهٔ لطف و بخشش است، نه بر پایهٔ ارزش کالای بنده.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.