اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۳۷ - التّوکّل
او را خواهی از زن و فرزند ببُر
مردانه درآی و خویش و پیوند ببُر
هر چیز که هست بند راه است تو را
با بند چگونه ره روی بند ببُر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم توکل بر خدا اشاره میکند و تأکید میکند که برای رسیدن به هدفها و موفقیتها، باید از تعلقات دنیوی نظیر خانواده و اموال گذشت. او میگوید که وابستگیها نمیتوانند مانع تلاش و پیشرفت شوند، و برای پیمودن مسیر حقیقت، باید دل از هر بند و زنجیری بکَنیم. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید میکند که توکل به خدا و رهایی از وابستگیها، راهی به سوی سلوک و نیل به هدفهای والاتر است.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از زندگی زن و فرزندت جدا شوی، باید با شجاعت و مقاومتی قوی به میدان آمده و روابط و تعلقات خود را کنار بگذاری.
هوش مصنوعی: هر چیزی که در زندگی وجود دارد مانع شماست. پس چگونه میتوانید با این مانعها پیش بروید؟ باید آن بندها را قطع کنید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
او را خواهی از زن و فرزند ببر
مردانه همی ز خویش و پیوند ببر
چون هرچه که هست، بند راهست ترا
با بند چگونه میروی،بند ببر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.