گنجور

 
عرفی شیرازی
 

کسی کز فقر جوید کام دل درویش کی ماند

دلی گر ریش باید مومیائی ریش کی ماند

چو نشتر می خلد پای تمنا در دلم آری

تمنائی که در دل بشکند از نیش کی ماند

کجا در دل گذارم ناله وصلش در نظر دارم

کسی کین صید بیند ناز کش در کیش کی ماند

تماشای معانی را اگر چشمی بدست آری

فضولیهای عقل مصلحت اندیش کی ماند

ز احسان غم آخر هر سر مویم توانگرشد

کسی کش غم ولی نعمت بود درویش کی ماند