الا ای باد عنبر بوی مشکین
ندیم و مونس عشاق مسکین
شفا و راحت هر دردمندی
دوا و چارهٔ هر مستمندی
علاج سینهٔ دل خستگانی
مداوای به غم پیوستگانی
تو آری نامه از یاران به یاران
تو سازی مرهم امیدواران
انیس خاطر بیچارگانی
مفرح نامهٔ آوارگانی
حدیث درد دلها با تو گویند
کلید شادمانی از تو جویند
ز روی مردمی وز راه یاری
دمی بازم رهان زین نوحهکاری
سحرگاهی گذاری کن به جائی
به کوی مهربانی آشنائی
بدان منزل که شیرین جانم آنجاست
دوای درد بی درمانم آنجاست
بدان رشگ بهشت جاودانی
که مسکن دارد آن جان جوانی
قدم بر آستان دلستان نه
ز خاکش دیدهٔ جان را جلا ده
به آزرم از جمالش پرده بردار
بنه در پیش او بر خاک رخسار
سلام و بندگیهای فراوان
از این مسکین بدان خورشید خوبان
سلامی کز نسیمش جان فزاید
سلامی کز دمش دل برگشاید
سلامی طیرهٔ مشگ تتاری
سلامی رشگ گلبرگ بهاری
سلامی جانفزا چون وصل جانان
سلامی خوش چو خوی مهربانان
سلامی کز وجودش عشق زاید
ز سر تا پای او بوی دل آید
رسان ای خوش نسیم نوبهاری
حدیثم عرضه دار از روی یاری
بگو میگوید آن سرگشتهٔ تو
اسیر عشق و هجران گشتهٔ تو
ز سودای غمت دیوانه گشتم
به عشقت در جهان افسانه گشتم
دلارام ودل و جانم تو بودی
مراد از کفر و ایمانم تو بودی
وصالت همدم و همراز من بود
خیالت روز و شب دمساز من بود
به وصلت سال و مه در کامرانی
همیکردم به عشرت زندگانی
چنان در وصل تو خو کرده بودم
چنان مهرت به جان پرورده بودم
که گر یک لحظه بیرویت گذشتی
جهان بر چشم من تاریک گشتی
به صد زاری برفتی هوشم از هوش
تنم در تاب رفتی سینه در جوش
کنون شد مدتی تا دورم از تو
به دل خسته به تن رنجورم از تو
برفتی و مرا تنها بماندی
چو مجنون بر سر راهم نشاندی
دلم در آتش سوزان فکندی
مرا در غصهٔ هجران فکندی
نهادی داغ هجران بر دل ریش
گرفتی چون دل ریشم سر خویش
تو آنجا خرم و شادان نشسته
من اینجا در غم از جان دست شسته
تو آنجا در نشاط و شادمانی
به عزت میگذاری زندگانی
من اینجا دیده بر راهت نهاده
به پیغام تو گوش جان گشاده
کجائی ای مداوای دل من
بیا بگشای از دل مشگل من
کجات آن هر زمان از دلنوازی
کجات آن در وفا گردن فرازی
کنون عمریست ای سرو قبا پوش
که رفتی و مرا کردی فراموش
نمیگوئی مرا بیچارهای هست
ز ملک عافیت آوارهای هست
اسیری دردمندی مهربانی
غریبی بی دلی بیخانمانی
ز خویش و آشنا بیگانه گشته
ز سودای غمم دیوانه گشته
نمیگوئی که روزی آرمش یاد
کنم جانش ز بند محنت آزاد
بدو از لطف پیغامی فرستم
به درمانده دلش کامی فرستم
دل درماندگان را بردی از هوش
به آخر دستشان کردی فراموش
ز راه و رسم دلداری نباشد
فرامشکاری از یاری نباشد
بِمُردم نازنینا در فراقت
به جان آمد دلم در اشتیاقت
بِمُردم یاد کن وز غم بیندیش
مرا مپسند در هجران از این بیش
نگارینا به حق دوستداری
دلاراما به حق جانسپاری
به حق صحبت دیرینهٔ ما
به حق یوسف و حزن زلیخا
به آب دیدهٔ من در فراقت
به آه و نالهٔ من ز اشتیاقت
که پیمان مشکن و عهدم نگه دار
مخور بر جان من زنهار زنهار
چنان کن ای به رخ خورشید خاور
که تا در زندگی یکبار دیگر
سعادت باز بر من رو نماید
در اقبال بر من برگشاید
به چشم خویشتن رویت ببینم
به کام خویشتن پیشت نشینم
بیابم از فراقت رستگاری
نباید بردت از من شرمساری
صبا از روی لطف و راه یاری
چو پیغامم سراسر عرضه داری
بخواه از لعل نوشینش جوابی
بجوی شادیم باز آر آبی
زمانی باز گرد و زود بشتاب
مرا یکبار دیگر زنده دریاب
به پیغامش روانم تازه گردان
ز بویش مغز جانم تازه گردان
تو تا باز آئیم ای باد شبگیر
دمت دلبند و جانبخش و جهانگیر
من مسکین سر گردان بییار
به عادت شیون آغازم دگر بار
ز روی بی دلی و بی قراری
همی مویم همی گویم به زاری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این شعر در پی فرستادن پیغامی به معشوق خود است. او از باد میخواهد که پیامش را به معشوق برساند و از درد دوری و هجران سخن میگوید. عاشق در غم فراق معشوق، خود را دچار رنج و اندوه مییابد و بر عدم توجه معشوق به حال و روزش نشان میدهد. او به یاد روزهای شاد وصال و عشق میافتد و از باد میخواهد که یاد او را در دل معشوق زنده کند تا شاید زندگی دوبارهای برای او به ارمغان بیاورد. در پایان، عاشق از باد میخواهد که او را به محبوبش بازگرداند و از او تقاضای محبت و توجه بیشتری کند.
هوش مصنوعی: ای باد خوشبو که بوی عنبر و مشک داری، تو همنشین و همدم عاشقان بیچارهای.
هوش مصنوعی: تو مایهٔ شفا و آسایش هر دردمند و درمان و چارهٔ هر نیازمند و بینوایی.
هوش مصنوعی: تو درمان سینهٔ دلشکستگان و دوای کسانی هستی که با غم همراه شدهاند.
هوش مصنوعی: تو نامهٔ دوستان را به دوستان میرسانی و برای امیدواران مرهم فراهم میکنی.
هوش مصنوعی: تو همدم دل بیچارگانی و برای آوارگان مانند نامهای شادیبخش هستی.
هوش مصنوعی: عاشقان درد دل خود را با تو میگویند و کلید شادی را از تو میخواهند.
هوش مصنوعی: از سر جوانمردی و یاری، لحظهای مرا از این ناله و زاری رها کن.
هوش مصنوعی: سحرگاه به جایی گذر کن، به کوی آشنایی مهربان.
هوش مصنوعی: به آن خانهای برو که جان شیرین من آنجاست و درمان درد بیدرمانم در آنجاست.
هوش مصنوعی: به آن جایی که بهشت جاودان بر آن رشک میبرد و آن یار جوان که چون جان است در آن سکونت دارد.
هوش مصنوعی: پا بر آستانهٔ خانهٔ دلبر بگذار و با خاک آن، چشم جان را روشن کن.
هوش مصنوعی: با شرم و ادب پرده از چهرهٔ زیبایش کنار بزن و در برابرش چهره بر خاک بگذار.
هوش مصنوعی: سلام و ارادت و بندگی فراوان از این بیچاره به آن خورشید زیبارویان برسان.
هوش مصنوعی: سلامی که از نسیمش جان تازه شود و از نفسش دل گشاده و شاد گردد.
هوش مصنوعی: سلامی که مشک تاتاری را شرمنده کند و گلبرگ بهاری بر آن رشک برد.
هوش مصنوعی: سلامی جانبخش مانند وصال معشوق و دلنشین مانند خوی مهربانان.
هوش مصنوعی: سلامی که از وجودش عشق پدید آید و سراپایش بوی دل و دلدادگی دهد.
هوش مصنوعی: ای نسیم خوش بهاری، این سلام را برسان و از سر یاری، سخن مرا به او عرضه کن.
هوش مصنوعی: به او بگو آن عاشق سرگردان تو، که گرفتار عشق و دچار جدایی از توست، چنین میگوید:
هوش مصنوعی: از شوق و غم عشق تو دیوانه شدم و به سبب عشق تو در جهان زبانزد و افسانه گشتم.
هوش مصنوعی: تو آرام دل و دل و جان من بودی و مقصود من از کفر و ایمانم تنها تو بودی.
هوش مصنوعی: وصال تو همدم و همراز من بود و خیال تو شب و روز همنشینم بود.
هوش مصنوعی: در وصال تو سالها و ماهها با کامروایی و خوشی زندگی میکردم.
هوش مصنوعی: چنان به وصال تو عادت کرده بودم و مهر تو را چنان در جانم پرورانده بودم،
هوش مصنوعی: که اگر لحظهای بی دیدار تو میگذشت، جهان در چشمم تاریک میشد.
هوش مصنوعی: با زاری بسیار از هوش میرفتم، تنم بیتاب میشد و سینهام به جوش و التهاب میافتاد.
هوش مصنوعی: اکنون مدتی است که از تو دورم و از دوری تو دلی خسته و تنی بیمار دارم.
هوش مصنوعی: رفتی و مرا تنها گذاشتی و مانند مجنون سرگردان بر سر راه نشاندی.
هوش مصنوعی: دلم را در آتش سوزان انداختی و مرا گرفتار غصهٔ جدایی کردی.
هوش مصنوعی: بر دل زخمیام داغ جدایی نهادی و مانند دل پریشانم سر خود گرفتی و رفتی.
هوش مصنوعی: تو آنجا شاد و خرم نشستهای و من اینجا از غم، از جان خود دست کشیده و ناامید شدهام.
هوش مصنوعی: تو آنجا در شادی و خوشی، با عزت و آسودگی زندگی میکنی.
هوش مصنوعی: و من اینجا چشم به راه تو دوختهام و با تمام جان منتظر شنیدن پیغامی از تو هستم.
هوش مصنوعی: کجایی ای درمان دل من؟ بیا و گره کار دلم را بگشا.
هوش مصنوعی: کجا رفت آن دلجویی همیشگیات و کجا رفت آن سربلندی و ثابتقدمیات در وفاداری؟
هوش مصنوعی: ای یار بلندقامتِ قباپوش، اکنون مدتی دراز است که رفتهای و مرا از یاد بردهای.
هوش مصنوعی: با خود نمیگویی که بیچارهای دارم که از سرزمین آسایش و سلامت آواره شده است؟
هوش مصنوعی: عاشقی اسیر و دردمند و مهربان، غریب و دلازدستداده و بیخانمان.
هوش مصنوعی: که از خویشان و آشنایان بریده و از شور عشق و غم من دیوانه شده است.
هوش مصنوعی: نمیگویی که روزی او را به یاد بیاورم و جانش را از بند رنج آزاد کنم؟
هوش مصنوعی: و از سر لطف برایش پیغامی بفرستم و به دل درماندهاش آرزویی برآورده برسانم؟
هوش مصنوعی: دل بیچارگان را بردی و بیخودشان کردی و سرانجام آنان را فراموش کردی.
هوش مصنوعی: این کار از رسم دلداری به دور است؛ فراموش کردن، شایستهٔ یار نیست.
هوش مصنوعی: ای نازنین، در دوری تو از پا درآمدم و دلم از شدت اشتیاقت به لب رسید.
هوش مصنوعی: از پا درآمدم؛ مرا به یاد آور و به غمم بیندیش و روا مدار که بیش از این در هجران بمانم.
هوش مصنوعی: ای زیبارو، تو را به حق دوستی و ای دلارام، به حق جانفشانی من سوگند میدهم...
هوش مصنوعی: به حق همنشینی دیرینهٔ ما و به حق یوسف و اندوه زلیخا در عشق او...
هوش مصنوعی: به اشک چشمم در دوری تو و به آه و نالهام از اشتیاق تو...
هوش مصنوعی: که پیمانت را مشکن و عهد مرا نگه دار؛ زنهار که به جان من خیانت نکنی و امانت را نشکنی.
هوش مصنوعی: ای که چهرهات چون خورشید مشرق است، کاری کن که تا زندهام یک بار دیگر...
هوش مصنوعی: خوشبختی دوباره به من روی آورد و در اقبال به رویم گشوده شود.
هوش مصنوعی: تا با چشم خودم رویت را ببینم و به آرزوی دلم در کنارت بنشینم.
هوش مصنوعی: و از رنج دوری تو رهایی یابم، تا تو هم از بیوفاییات در برابر من شرمسار نشوی.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، از سر لطف و یاری، چون همهٔ پیغام مرا به او رساندی...
هوش مصنوعی: از لب شیرین و سرخ او پاسخی بخواه و شادی مرا بجوی و آبرو و جانی تازه برایم بازآور.
هوش مصنوعی: اندکی بعد برگرد و شتاب کن تا یک بار دیگر مرا زنده بیابی.
هوش مصنوعی: با پیغام او روانم را تازه کن و با بوی او جانم را نیرو و طراوت ببخش.
هوش مصنوعی: ای باد سحرگاهی که دمت دلانگیز و جانبخش و جهانگیر است، تا تو نزد من بازگردی...
هوش مصنوعی: من بیچارهٔ سرگردان و بییار، مثل همیشه دوباره ناله و زاری را آغاز میکنم.
هوش مصنوعی: از سر بیدلی و بیقراری پیوسته مویه میکنم و با زاری چنین میگویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.