وقت آن شد که کار دریابیم
در شتاب است عمر بشتابیم
دیدهٔ حرص و آز بر دوزیم
پنجهٔ زهد و زرق برتابیم
ما گدایان کوی میکده‌ایم
نه مقیمان کنج محرابیم
نه ز جور زمانه در خشمیم
نز جفای سپهر در تابیم
نه اسیران نام و ناموسیم
نه گرفتار ملک و اسبابیم
بندهٔ یکروان یک رنگیم
دشمن شیخکان قلابیم
گرد کوی مغان همیگردیم
مترصد که فرصتی یابیم
با مغان بادهٔ مغانه خوریم
تا به کی غصهٔ زمانه خوریم
هر که او آه عاشقانه زند
آتش از آه او زبانه زند
عشق شمعی از آن برافروزد
شعله چون بر شرابخانه زند
می درآید به جوش و هر قطره
عکس دیگر بر آستانه زند
هر که زان باده جرعه‌ای بچشید
لاف مستی جاودانه زند
بندهٔ آن دمم که با ساقی
شاهد ما دم از چمانه زند
با حریفی سه چار کز مستی
این کند رقص و آن چغانه زند
خیز تا پیش از آنکه مرغ سحر
بال زرین بر آشیانه زند
با مغان بادهٔ مغانه خوریم
تا به کی غصهٔ زمانه خوریم
عقل با روح خودستائی کرد
عشق با هر دو پادشائی کرد
از پس پرده حسن با صد ناز
چهره بنمود و دلربائی کرد
ناگهان التفات عشق بدید
غره شد دعوی خدائی کرد
کار دریافت رند فرزانه
رفت و با عشق آشنائی کرد
صوفی افزوده بود مایهٔ خویش
در سر زهد و پارسائی کرد
هجر بر ما در طرب در بست
وصلش آمد گره گشائی کرد
خیز تا چون ارادتش ما را
سوی میخانه ره نمائی کرد
با مغان بادهٔ مغانه خوریم
تا به کی غصهٔ زمانه خوریم
عشق گنجیست دل چو ویرانه
عشق شمعیست روح پروانه
در بیابان عشق میگردد
روح مدهوش و عقل دیوانه
دست تا در نزد به دامن عشق
ره به منزل نبرد فرزانه
خرم آن عارفان که دنیا را
پشت پائی زدند مردانه
آدم از دانه اوفتاده به دام
آه از این دام وای از آن دانه
عمر در باختیم تا اکنون
گه به افسون و گه به افسانه
بعد از امروز گر به دست آریم
دامن یار و کنج میخانه
با مغان بادهٔ مغانه خوریم
تا به کی غصهٔ زمانه خوریم
عقل را دانشی و رائی نیست
بهتر از عشق رهنمائی نیست
طلب عشق و وصل ورزیدن
کار هر مفلس و گدائی نیست
نام جنت مبر که عاشق را
خوشتر از کوی یار جائی نیست
پای در کوی زهد و زرق منه
کاندر آن کوی آشنائی نیست
بر در خانقه مرو که در او
جز ریائی و بوریائی نیست
پیش ما مجلس شراب خوشست
مجلس وعظ را صفائی نیست
راه میخانه گیر تا شب و روز
چون در اسلامیان وفائی نیست
با مغان بادهٔ مغانه خوریم
تا به کی غصهٔ زمانه خوریم
آه از این صوفیان ازرق پوش
که ندارند عقل و دانش و هوش
رقص را همچو نی کمر بسته
لوت را همچو سفره حلقه بگوش
از پی صید در پس زانو
مترصد چو گربهٔ خاموش
شکر آنرا که نیستی صوفی
عیش میران و باده میکن نوش
خیز تا پیش آنکه ناگاهی
برکشد صبحدم خروس خروش
با صبوحی کنان درد آشام
با خراباتیان عشوه فروش
رو به میخانهٔ مغان آریم
باده در جام و چنگ در آغوش
با مغان بادهٔ مغانه خوریم
تا به کی غصهٔ زمانه خوریم
خیز جانا چمانه برداریم
باده‌های مغانه برداریم
اسب شادی به زیر ران آریم
و ز قدح تازیانه برداریم
بیش از این غصهٔ جهان نخوریم
دل ز کام زمانه برداریم
زهد و تسبیح دام و دانهٔ ماست
از ره این دام و دانه برداریم
شاهد و نقل و باده برگیریم
دف و چنگ و چغانه برداریم
پیشتر زآنکه ناگهان روزی
رخت از این آشیانه برداریم
یک زمان چون عبید زاکانی
راه خمارخانه برداریم
با مغان بادهٔ مغانه خوریم
تا به کی غصهٔ زمانه خوریم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر با فضایی شاد و سرزنده، به تشویق برای زندگی کردن و لذت بردن از لحظات می‌پردازد و به سادگی از غم و غصه‌های زندگی دوری می‌جوید. شاعر از عشق و میخانه سخن می‌گوید و اشتیاق به باده نوشیدن و رواج شادی را مطرح می‌کند. او تأکید می‌کند که وقتش رسیده تا از قید و بندهای زهد و دنیا فاصله بگیریم و به سوی خوشی‌ها برویم. در این بین، عشق را به عنوان یک گنج و شمعی که روح را روشن می‌کند، معرفی می‌کند و بر ضرورت فراموشی رنج‌ها و غم‌ها تأکید می‌ورزد. در نهایت، شاعر به دعوت به عیش و نوش و زندگی در کنار مغان و دوری از خرافات صوفیانه می‌پردازد.
هوش مصنوعی: زمان آن فرا رسیده که به انجام کارها بپردازیم، عمر ما به سرعت در حال گذر است، پس باید عجله کنیم.
هوش مصنوعی: به خاطر طمع و علاقه به دنیا، به چشم حرص و آز خود نگاه می‌کنیم و دست از زهد و تظاهر به دینداری برمی‌داریم.
هوش مصنوعی: ما از آدم‌هایی هستیم که در کوی میکده زندگی می‌کنیم و به دنبال لذت‌هایی هستیم، نه کسانی که در گوشهٔ عبادتگاہ (محراب) نشسته و فقط به عبادت مشغولند.
هوش مصنوعی: ما تحت تأثیر ناگواری‌های زمانه عصبانی نیستیم و از ظلم و ناملایمات آسمان نیز آزرده‌خاطر نیستیم.
هوش مصنوعی: ما نه بندگان نام و شهرت هستیم و نه تحت تأثیر قدرت و دارایی‌ها.
هوش مصنوعی: ما بندگان یکدل و یکرنگ هستیم و در برابر شیخ‌هایی که ظاهرشان فریبنده است، به عنوان دشمن قرار داریم.
هوش مصنوعی: در اطراف کوی مغان می‌چرخیم و در انتظار فرصتی هستیم.
هوش مصنوعی: با مردمان مغان (زردشتیان) شراب مغانه (شراب مخصوص آنها) می‌نوشیم، تا چه زمانی غصه و اندوه زمانه را به دل داشته باشیم.
هوش مصنوعی: هر کسی که با حسرت و عشق آه بکشد، آتش عشق او از آن آه شعله‌ور می‌شود.
هوش مصنوعی: عشق مانند شمعی است که با شعله‌اش حرارت و روشنی می‌بخشد و این شعله وقتی به شرابخانه میرسد، حال و هوایی خاص و پرشور ایجاد می‌کند.
هوش مصنوعی: شراب در حال جوشیدن است و هر قطره‌ای که از آن می‌ریزد، تصویری متفاوت بر لبه یقه یا دیوانه‌خانه ترسیم می‌کند.
هوش مصنوعی: هرکس که از آن شراب (باده) حتی یک جرعه بچشد، همیشه از مستی و شیدایی صحبت می‌کند و خود را مست جاودانه می‌داند.
هوش مصنوعی: من آن لحظه را دوست دارم که با ساقی خراباتی در کنار او از زیبایی و دلربایی می‌گویم.
هوش مصنوعی: با دوستان و همنشینانی که از سر مستی به رقص و شادی مشغول هستند، همراهی کن.
هوش مصنوعی: بیدار شو تا پیش از آنکه مرغ سحر، با بال‌های زرینش بر روی لانه‌اش بنشیند.
هوش مصنوعی: بیایید با دیوانگان و مغان شراب بنوشیم، زیرا تا چه زمانی باید غم و اندوه روزگار را تحمل کنیم؟
هوش مصنوعی: عقل به خود می‌بالد و به خودخواهی میرسد، در حالی که عشق هم به عقل و هم به روح سلطنت و قدرتی می‌دهد.
هوش مصنوعی: عشق با زیبایی و ناز خود، به صورت پنهانی ظاهر شد و دل‌ها را فریب داد.
هوش مصنوعی: ناگهان توجه عشق به کسی جلب شد و او به خود مغرور شد و ادعای خدایی کرد.
هوش مصنوعی: رند فرزانه (کسی که به عرفان و فلسفه آشناست) توانست کار خود را به خوبی انجام دهد و با عشق آشنا شود، به عبارت دیگر، او به درک عمیق‌تری از عشق دست یافته است.
هوش مصنوعی: صوفی بر طریقهٔ خود از زهد و پارسایی می‌افزاید و به نحوی خود را در این امور بزرگ می‌دارد.
هوش مصنوعی: فراق (جدایی) باعث خوشحالی ما شد، زیرا با عشق او (این وصل) به زندگی ما سروسامان داد و مشکلات‌مان را حل کرد.
هوش مصنوعی: بپا خیز و حرکت کن؛ زیرا ارادت و محبت او ما را به سمت میخانه راهنمایی کرد.
هوش مصنوعی: بیایید تا با جمع مغان (مقصود افرادی که باده می‌نوشند) می در جام مغانه (شراب مغان) بنوشیم، زیرا دیگر چه مدت باید به غصه و نگرانی‌های دنیا ادامه دهیم؟
هوش مصنوعی: عشق، گنجی است که دل مانند ویرانه‌ای باتنهایی و خالی، آن را در خود دارد. عشق مانند شمعی است که روح مانند پروانه‌ای به دور آن می‌چرخد و برای جذب نور و گرمای آن بی‌تابی می‌کند.
هوش مصنوعی: روح سرگشته و مدهوش در بیابان عشق wandering تاثیرات ناشی از عشق را تجربه می‌کند، در حالی که عقل به خاطر دیوانگی ناشی از عشق از دست رفته و ناتوان است.
هوش مصنوعی: کسی که دستش به دامن عشق نرسد، هرچقدر هم که عاقل و فرزانه باشد، به مقصدی که می‌خواهد نمی‌رسد.
هوش مصنوعی: خوشا به حال عارفانی که با شجاعت به دنیا بی‌اعتنا بودند و آن را رها کردند.
هوش مصنوعی: آدم به خاطر وسوسه‌های دنیا و جذابیت‌های آن در دام‌های مختلف افتاده است و باید از این وضعیت افسوس بخورد.
هوش مصنوعی: ما عمر خود را تا به حال صرف باختن کرده‌ایم، گاهی به وسوسه‌ها و فریب‌های زودگذر و گاهی به داستان‌ها و قصه‌های خیالین.
هوش مصنوعی: اگر پس از امروز بتوانیم به دامن یار (عاشق) و گوشهٔ میخانه (جای خوش‌گذرانی) دست یابیم، شگفت‌انگیز است.
هوش مصنوعی: ما با مغان (مردان باده‌ساز) شراب بنوشیم تا چه زمانی باید به غم و اندوه دوران بچسپیم.
هوش مصنوعی: عقل هیچ دانش و نظری ندارد که بهتر از عشق باشد؛ عشق بهترین راهنماست.
هوش مصنوعی: عاشق شدن و تلاش برای رسیدن به معشوق، کاری نیست که مناسب هر فرد بی‌چیز و نیازمند باشد.
هوش مصنوعی: عاشق نباید نام بهشت را به زبان بیاورد، زیرا هیچ‌چیز برای او دلپذیرتر از کوی معشوقش نیست.
هوش مصنوعی: به مسیر زاهدان (مردان دین) و ظاهردینی قدم نگذار زیرا در آنجا هیچ دوستی و آشنایی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: به خانقاه نرو، چون در آنجا جز نمایشگری و تظاهر به دینداری نیست.
هوش مصنوعی: در نزد ما، مجلس شراب بسیار خوشایند است و مجلس وعظ و نصیحت از زیبایی و جذابیتی برخوردار نیست.
هوش مصنوعی: به میخانه برو و از شراب بنوش؛ زیرا در جامعهٔ مسلمانان وفای کامل وجود ندارد و نمی‌توان به آن اعتماد کرد.
هوش مصنوعی: با رفقای می‌نوش اعتماد کنیم و باده بنوشیم، چرا که تا چه زمانی باید غم و اندوه دنیا را تحمل کنیم؟
هوش مصنوعی: ای کاش از صوفیانی که لباس آبی (در واقع زهد و پارسایی) به تن دارند، بگذریم، چرا که آنها نه عقل دارند و نه دانش و هوش.
هوش مصنوعی: رقص را مانند نی در حالت زانویی و چمباتمه‌زنی انجام می‌دهد و در حالتی شبیه سفره، گوشه‌هایی از لوت (لباس یا پارچه) را به دور خود جمع کرده است.
هوش مصنوعی: شخصی مانند گربه‌ای خاموش، در حال کمین کردن و انتظار نشسته تا به شکارش حمله کند. در اینجا به دقت و احتیاط در دنبال کردن خواسته‌ها اشاره شده است.
هوش مصنوعی: شکر این را که تو صوفی نیستی، چرا که زندگی را با می و باده سپری می‌کنم و لذت می‌برم.
هوش مصنوعی: بیا و بلند شو، پیش از آنکه ناگهان صبح زود با صدای خروس بیدار شویم، کاری انجام بدهیم.
هوش مصنوعی: با کسانی که در میخانه نشسته‌اند و مشغول خوش‌گذرانی هستند، با نوشیدن شراب، درد و رنج خود را فراموش کن و به آنها خوش‌مزاجی و شیطنت نشان بده.
هوش مصنوعی: به سمت میخانهٔ مغان می‌رویم، تا در جام باده بریزیم و چنگ را در آغوش بگیریم.
هوش مصنوعی: با مغان (مردم شهر مغان) باید باده‌های مخصوص آنها را بنوشیم، زیرا تا چه زمانی باید از غم و مشکلات زندگی رنج ببریم؟
هوش مصنوعی: ای جانا، برخیز و با یکدیگر به رقص و شادی بپردازیم و باده‌های خوشگوار مغانه را بنوشیم.
هوش مصنوعی: بگذار شادی را به زیر پای خود بیاوریم و با جرعه‌ای از می، تازیانه‌ای بر جان بزنیم.
هوش مصنوعی: دیگر از غم و اندوه جهان نباید بگذریم و باید دل را از تلخی‌های زمانه رها کنیم.
هوش مصنوعی: عبید زاکانی می‌گوید که مراسم زهد و عبادت به مانند دام و دانه‌ای است که ما را در دنیا به بند کشیده، و باید از این دام و دانه ر‌هایی یابیم.
هوش مصنوعی: باید دل را از زهد و پرهیز دور کنیم و به جشن و شادی بپردازیم و ساز و آواز به راه بیندازیم.
هوش مصنوعی: قبل از اینکه ناگهان یک روز از این خانه برویم و بستر زندگی‌امان را ترک کنیم.
هوش مصنوعی: زمانی مثل عبید زاکانی، به سوی میخانه برویم.
هوش مصنوعی: با جمعیت مغان (شراب‌فروشان) شراب بنوشیم تا چه زمانی غم و اندوه دنیا را بخوریم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.