شماره ۱: یاد تو مرا انیس جان آگاه - لطف تو به هر ورطه مرا پشت و پناه

شماره ۲: زنهار به جاه دهر پر شورش و شین - خود را نکنی ظرف به یک طرفه ی عین

شماره ۳: ممتاز دو کونیم به تایید علی - منظور بهشتیم به امید علی

شماره ۴: امروز وداع مدعا باید کرد - تمهید عزای شهدا باید کرد

شماره ۵: هر چند چو روز خود نیم نامه سفید - اما نی ام از فروغ لطفت نومید

شماره ۶: قرآن که سرور سینه ی آگاه است - دلخواه رفیق همه جا همراه است

شماره ۷: هم در لگن سپهر از شمع خور است - هم در صدف از مشینشی قطره در است

شماره ۸: هرگز مطلوب محو طالب نشود - منظور حقیقت این مراتب نشود

شماره ۹: در قافله زنده دلان بانگ نوایم - چون چشم بتان آینه ی حسن ادایم

شماره ۱۰: چون غنچه تو را خرده کند جا در مشت - گر دست دهد بیاوری پنج انگشت

شماره ۱۱: از دور چو آن شعله ی سرکش دیدم - رقصان چو سپند مضطرب گردیدم

شماره ۱۲: عرش آینه دار مهد علیای علی است - کونین نشانی ز کف پای علی است

شماره ۱۳: آن شاه که کعبه اش ولادتگاه است - در بحر و برم چو جان و دل همراه است

شماره ۱۴: چون مشهدم آشیانه ی جان نجف است - منظور من از شاه خراسان نجف است

شماره ۱۵: در طرح غزل مرا دواعی باشد - گر بعضی از آن تو را سماعی باشد

شماره ۱۶: ای مهر تو کیمیای آب و گل من - از لعل تو حل عقده هر مشکل من

شماره ۱۷: در هر طرفی ز عشق بنیاد مرا است - پیوسته چو جان دل به غمی شاد مرا است

شماره ۱۸: هر چند شکسته دست و پایی داریم - در حقه ی دل زحق دوایی داریم

شماره ۱۹: زآن رو که خطت به پای جان سلسله است - ز این تازه رقم نه جای عرض گله است

شماره ۲۰: در بحر طلب بلند طی کردم و پست - آن گوهر مدعا نیفتاد به دست

شماره ۲۱: خط تو که خون در دل مردم کرده است - صد چشمه روان ز چشم انجم کرده است

شماره ۲۲: گه بر سر مهری چو مه بی کم و کاست - گاهی همه تن کینی و این رسم تو را است

شماره ۲۳: از نشو و نمای عشق بالیده دلم - بر شاخ گلی چو غنچه چسبیده دلم

شماره ۲۴: گشتند شراب خوار دام و دد چند - ضایع کن آب و علف این مرتد چند

شماره ۲۵: تقویم دلم به نام ابراهیم است - انجم چو فلک غلام ابراهیم است

شماره ۲۶: ای آنکه ز لب گهر به دریا باری - کف های تو کاروان دریا باری

شماره ۲۷: پیری است که رنگ تن پرستی ریزد - بی منظر عیش رنگ پستی ریزد

شماره ۲۸: قلیان چو نفس مرا به دل پیوندد - از همدمی اش اش غنچه ی خاطر خندد

شماره ۲۹: از کوی تو بنده یک شبک می آمد - آهسته ز فتنه ی فلک می آمد

شماره ۳۰: باشد چو سواد دیده بوم و برهند - شد مردمکم آینه ی منظر هند

شماره ۳۱: ایجاد چو شد هند برای آدم - آمد به حصول مدعای آدم

شماره ۳۲: عود غم دل سوخته در مجمر هند - شد آینه ام صاف ز خاکستر هند

شماره ۳۳: خباز پسر نقش حضورت بندم - دل را به سرین چون بلورت بندم

شماره ۳۴: تا خود نشوم رونق بازار کسی - از خرده ی جان نی ام خریدار کسی

شماره ۳۵: زآن چهره و زلف روزگاری دارم - دلخواه عجب لیل و نهاری دارم

شماره ۳۶: شاهی که چو مهر است جهان تاب درش - شد سجده گه فلک به هر باب درش

شماره ۳۷: در طی طریق مشهد فیض آثار - در خویشتنم پیاده به شوق سوار

شماره ۳۸: در کوی رضا است کعبه فرش و حجرش - مسجد شده پیشخدمتی در نظرش

شماره ۳۹: هر چند جفا دیده ام از خصم بسی - صد شکر که دارم چو تو فریاد رسی

شماره ۴۰: ملکی عشقی و مخزنی عرفانی - درعی گرمی و ضربتی احسانی

شماره ۴۱: بالی ذوقی تشوقی طیرانی - عزمی فرسی توجهی میدانی

شماره ۴۲: بر آینه ی دلی که چون جام جم است - حسن رقمت صیقل زنگار غم است

شماره ۴۳: من مردم و از هر طمعی آزادم - جز بر کف مرد چشم دل نگشادم

شماره ۴۴: در سیم کشی طفل سرشکم سحر است - جان نقده طراز ناز زرکش پسر است

شماره ۴۵: گلزار به کف نسخه ای از روی تو داشت - سنبل به چمن نکهتی از موی تو داشت

شماره ۴۶: شست نگه تو بس که صاف افتاده است - دل بر سر دل در این مصاف افتاده است

شماره ۴۷: در دهر ز دل چشم ترم سیرتر است - سودای دل از عقل به تدبیر تر است

شماره ۴۸: ای شعله ی رخسار تو گلزار خلیل - دل سوخته ی عشق تو بر وجه جمیل

شماره ۴۹: ترکی که دمش چو تیغ خونخواری کرد - چون خار به همدلی چو من خواری کرد

شماره ۵۰: ای آینه ی روی خنک نرمی تو - ناموس خرابات ز بی شرمی تو

شماره ۵۱: هر چند که شوخ و پرفن و پرکاری - نوشین لب و شیرین و شکر گفتاری

شماره ۵۲: بی اصل تر از نقش بر آب اند این قوم - ناپاک تر از خیل کلاب اند این قوم

شماره ۵۳: ای خان صلاح پیشه افساد بس است - دل ساختنت بیضه ی فولاد بس است

شماره ۵۴: هر آیت صنعتی چو بیند آگاه - تعظیم کنان بوسه زند بی اکراه

شماره ۵۵: در پیش سران جز به کمر دست مگیر - بی وجه سر راه زبر دست مگیر

شماره ۵۶: دل مایل حرف پاک آزاده بود - هر چند که از نقش ادا ساده بود

شماره ۵۷: حسنی که خلیلش کشد از چهره نقاب - رشک بت آزری بود از هر باب

شماره ۵۸: خردسالان چو نکته ساز آیند - می توان نقد بوسه را سنجید

شماره ۵۹: صد شکر که دل زشرک پرداخته شد - تیغم به جهاد نفس دون آخته شد

شماره ۶۰: ای نام نگین تو بر نگین جانها کنده - نورس به هواداری لطفت بنده

شماره ۶۱: در قید غم و شکنجه دنیایم - دادند به چار میخ عنصر جایم

شماره ۶۲: هر گوشه ی خاطر از کسان غمکده ای است - هر دست پی صاعقه ی جان یده ای است

شماره ۶۳: با عاشق سنگ سنگ می باید بود - در عالم رنگ رنگ می باید بود

شماره ۶۴: با دام تعلقم چو آویزش نیست - کار دل من چو اشک جز ریزش نیست

شماره ۶۵: افتاده ز چشم ما سوی الله مرا ست - بینا به تو چشم دل آگاه مرا ست

شماره ۶۶: هرگز گله از سپهر و انجم نکنم - من راه سلوک خویش را گم نکنم

شماره ۶۷: هر کس که نه نغمه سنج مضمون باشد - از دایره ی کمال بیرون باشد

شماره ۶۸: هر چند دل از خدنگ او جوشن شد - خاطر ز خیال عارضش گلشن شد

شماره ۶۹: چون بهر شکست شد مهیا دل من - زد شیشه خود به سنگ خارا دل من

شماره ۷۰: بر عارض لاله رنگت ای بدر منیر - چو گان گویم زلف تو را یا زنجیر