بی نیازا بر نیاز ما ببخش
گر چه غفلت کرده ایم اما ببخش
پای در گل ماندگان را دستگیر
عذر ناهموارگان را درپذیر
همچو یوسف شان برآر از چاه تنگ
همچو یونس شان امان بخش از نهنگ
بی کسان را یاوری کن در سفر
طالبان را بر تمنا ده ظفر
با وطن سرگشتگان را ره نمای
این برون افتادگان را در گشای
اهل ایمان را بکن طاعت قبول
حشر و نشر جمله با آل رسول
بنده بخشا یا گرانی میکنم
وین لجاج از تیره جانی میکنم
ما چه خواهیم از تو مشتی ناتمام
هر چه خواهی کن تو دانی والسلام
یک شبی بر کف گرفتم آب را
جمع کردم جمله اصحاب را
هر یکی را بادهای دادم نخست
تا دل هریک توانم باز جست
سر نهادم بر قدمشان عذر خواه
اول استغفار کردم از گناه
گفتم از من جمله دل آزرده اید
هرگه از من کینه در دل کرده اید
در جوانمردی نباشد ناپسند
گر نگیرند آن برین ناهوشمند
گر حدیثی گفته باشم ناصواب
مست را هر گونه افتد در جواب
هر که بر حال منش باشد وقوف
تنهد انگشت تصرف بر حروف
وانک نبود آه کش بر سوز من
گو مرا بین و بترس از روز من
گر تنم اینجاست دل در قاین است
خاطری دارم که گویی آینه است
هر که با من یک نفس نزدیک شد
تا نطق زد آینه تاریک شد
مردم دلداده را تمییز نیست
نی سر کس کش سر خود نیز نیست
چون دل خود را نمیدارد نگاه
زو مراعات دلی دیگر مخواه
او اگر خاطر نگه میداشتی
خاطر خود را به کس نگذاشتی
آنکه دارد دل، دلش یاری کند
چون ندارد دل چه دلداری کند
با کسی کز خویشتن باشد ملول
مرد عاقل کی کند صحبت قبول
سینه ها خالی کنید از کین من
تا بیاساید دل مسکین من
جمله را بر من حقوق خدمت است
عهده آن خدمتم در ذمت است
وقت وقت آبی به دستم داده اید
کفشی آخر پیش من بنهاده اید
حق آن باشد برِ من بی قیاس
سگ بهست از مردم ناحق شناس
نیک نامی در عطا بخشیدنست
لیک مردی در خطا بخشیدنست
امشب ای یاران من یاری کنید
تا سحر با من جگرخواری کنید
از دل صافی کشید این اتفاق
خود مرا دل خون شد از بس اشتیاق
دوش چون باد صبا تشریف داد
جان محنت دیده من کرد شاد
کرده ام از وی به زاری التماس
تا رود سوی قهستان بی مکاس
ایلچی باشد رود در پیشتر
دوستان را خوش بر آرد زین خبر
خواهد از هر یک ار کلوکی دگر
حاسد آن را نوکند سوگی دگر
در پذیرفت از من و سوگند خورد
دوش چون میرفت امشب وعده کرد
خواهم از هر مژه کردن خامه ای
پس به درد دل نبشتن نامه ای
نامه را عنوان چنین خواهم نبشت
کین ز دوزخ میفرستم در بهشت
واخورم بر باد هریک بادهای
در نویسم نام هر آزادهای
بر زبان نیزش دهم پیغامها
کان جماعت را نبردم نامها
در قدح ریزید ساقی می کجاست
هین که وقت جنبش باد صباست
آمدی اهلاً و سهلاً مرحبا
خوش خرامیدی خوش ای باد صبا
تازه کردی روضه جانم به دم
میتوانی رنجه کن امشب قدم
بگذر ای فرخنده پی بر قهستان
قصه من عرضه کن بر دوستان
اول از ترشیز در باید گرفت
بعد از آن راهی دگر باید گرفت
همچنان میرو الام اندر الام
تا در مقصد سلام اندر سلام
نسخه ای از ذکر جمعی کرده ام
از شراب دوست کامی خورده ام
با خود از روی کرم همراه کن
وز من ایشان را به لطف آگاه کن
چون مرا ساز سفر ترتیب کرد
دوستکامی گو برین ترتیب خورد
ساقیا پر کن نخستین باده هان
تا خورم بر یاد شنگول جهان
مونس العشّاق سیف الدین حسین
نادر آفاق در هر نیک و شین
بینظیر بیمثال بیهمال
زانش میخوانند سیف الدین کمال
در سبک روحی چو باد صبح خیز
وز گرانان بوده چون من در گریز
بر نخیزد روز و شب بیسور و چنگ
دست در دامان عیش از نای و چنگ
زنده کردیم ار چنار کند بد
بار دیگر سایه بر ما افکند
ساقیا پر کن که بر سر میزنم
می بیاد سرو کشمر میزنم
در جهان بسیار سر و بی برست
بارور چون سرو کشمر کمترست
با جمال الدین محمد یک صبوح
گر بر آرم باز بردم عمر نوح
ای گشاد عیش در ابروی او
آب حیوان خاک خاک کوی او
تا جهان باشد نباشد در جهان
مثل او یاری چه پیدا چه نهان
کز ارس کلک ای صبا ترتیب کن
نقلها در یکدیگر ترکیب کن
یاد یاران دگر هم میکنم
ذکرشان تخفیف را کم میکنم
ساقیا جامی دگر پر کن بیار
تا به شادی در کشم بر یاد یار
افضل عالم جمال الدین که عقل
میکند از رأی او انوار نقل
سوزنی عهد خود در اقتدار
اوستاد شاعران روزگار
قمری سرو سر بستان جان
بلبل گلزار جان بل جان جان
زادگان فکرتش صاحب جمال
در علو بگذشته از حد کمال
خوردم این ساغر به یاد روی او
کُحل چشمم باد خاک کوی او
ساقیا پر ساغری در ده کهن
جانم از یاد نصیری تازه کن
فخر آل مصطفى عبدالملک
شمع اخوان الصفا عبدالملک
بی نظیر عصر در باب سخن
نظم و نثرش رشک ارباب سخن
یار صاحب عهد در شادی و غم
در طریق دوستی ثابت قدم
مجلس افروز سحر خیزان مست
همچو من سیکی خور و لولی پرست
این شراب پر بیاد و نام او
میخورم بر شادی ایام او
ساقیا جامی دگر بر کار کن
یاد زین الدین علی فخار کن
ناظم نظم کلام بی خلل
در همه ابواب یاری بی بدل
در ظرافت بیهمال و بی نظیر
در صبوحش باده خوردن ناگزیر
با شرف چون یاد ازو میآیدم
یک صبوحی آرزو میآیدم
گر شرف مسعود هم حاضر بود
ریشخندی نیز هم آخر بود
بی تکلف نام ایشان میبرم
وین قدح بر یاد ایشان میخورم
ساقیا برکش به سر جامی دگر
شادی فرخنده فرجامی دگر
منبع معنی نصیرالدین حسن
آنکه هستم در فراقش ممتحن
برده گوی از بذله گویان جهان
بوده از افسردگان چون من جهان
در سرایانم صبوحی آرزوست
خود سرایان با ویست آنجا که اوست
خویش را آیا دگر بینم به خواب
در سرایان پیش او مست خراب
سر نهاده در سرایان کسان
خوش بود کس خندها بر خر کسان
تا سر این جام شراب مشکبو
با ویست ای باد در گوشش بگو
ساقیا پر کاسه سیکی بیار
تا کنم یکبارگی یاد سه یار
از جمال و تاج و سعد ارباب عیش
گوشه گیران جهان در باب عیش
جنت ثانی وطنگه ساخته
خانه دل با طرب پرداخته
خوش بود انصاف را بستانسرای
از خروش بلبل دستانسرای
هرگز آیا باز بینم مست مُل
خویش را در باغ بالا زیر گل
بینم انشاء الله این دولت به کام
دوستان همزانو و بر کف مدام
ساقیا پر کن دگر جامی شراب
تا بنوشم شادی روی شهاب
مفخر ایران منوچهر آن به حق
برده در هر شیوه از افران سبق
یار خوش باش نکو اخلاق من
محرم راز دل مشتاق من
کرده هم در راحت و هم در الم
خویش را در عالم یاری علم
حق او بر من فزونست از قیاس
من که باشم ایزدش بس حق شناس
میخورم بر یاد روی خرمش
باده ای کز لطف جان بخشیدنش
ساقیا جامی دگر پر کن بده
یاد شمس الدین مظفر کن بده
آرزوی دیده محروم من
راست میخواهی به حق مخدوم من
خانه تاریک جانم را چراغ
باشد از جان و زویم نبود فراغ
کی بود روزی به فضل حق که باز
کرده باشم بر جمالش دیده باز
هم به توفیق خدا دارم امید
کین شب تاری شود روزی سفید
بعد یاری خواستن از همتش
این شراب پر بیاد خدمتش
ساقیا جامی دگر پیش آورم
تا به شادی محمد واخورم
گوهر درج دل آقای من
مونس جان ستم فرسای من
کرده در عرض هنر حاصل شرف
در لقب نیزش بود داخل شرف
نیک خلق و نیکخو و نیکخواه
سیرتش بر پاکی گوهر گواه
بینم آیا صبحدم در کوشکک
باده در کف هر دو در یک گوشکک
میخورم بر یاد او این جام جم
یاد مجدالدین مبارکشاه هم
ساقیا با سر فرو کن جام را
از میان بردار ننگ و نام را
باده بر یاد کسی خواهم کشید
کز شرف بر آسمان خواهم رسید
یاد او چون بر زبانم بگذرد
سیل خون از دیدگانم بگذرد
حیرتت بر روی من دانی که چیست
گر نمیدانی بپرس از من که کیست
بر کفم نه ساغر و یکدم خموش
کاندرونم همچو دیگ آمد به جوش
بیریا این جوهر پاک نفیس
هست بر یاد جمال الدین رئیس
ساقیا جامی دگر باز آر زود
دیگری باید بر آن هم برفزود
هر دو دستم را در جام می بیار
زانکه نتوان خورد جامی با دو بار
تا توانم کرد جامی کن مزید
یاد شمس و اسعد ابنای سدید
هر دو دانشمند اما درد نوش
نه چو دیگر فاسقان طاعت فروش
خوش بود بر بانگ ابریشم بها
ساغری دیگر به من ده ساقیا
تا بیاد آرم حسن مسعود را
خاصه چون در نغمه آرد عود را
ساقیا جامی دگر بر دست گیر
هین که بگذشت آبم از سر دست گیر
یاد یاری دیگرم مدهوش کرد
با شهاب نجم خواهم نوش کرد
همدم دیرینه و یار قدیم
هم حریفم بوده دایم هم ندیم
برده دست از جمله شنگولیان
پیش او سر بر زمین کاجولیان
از شکر شیرین ترش هر بذلهای
دلقک اندر پهلوی او فضلهای
شادی طبع همیشه شاد او
یاد او و یاد او و یاد او
ساقیا جامی دگر نه بر کفم
هین که چون نار از گرانی میکفم
مرد غازی میخورم بر یاد دوست
سر ببالین مینهم بر یاد دوست
هم دماغ و هم سرم پرداختست
مغزم اندر استخوان بگداختست
شد زمام اختیار از دست من
مست گشتست این دل بد مست من
دوستکامیها که باقی مانده است
از مراد دور ساقی مانده است
ختم کردم ساقیا از بیدلی
دوستکامی خوردن از لایعقلی
بیش ازین طاقت ندارم ای صبا
هدهد جانم تویی قاین سبا
پیشتر باش ای برید بی کسان
این جماعت را ز من خدمت رسان
وانگه از بهر دل این مستمند
در زن از قاین برو تا بیرجند
راه کن بر شمس دین عبدالرحیم
گو خیالت ناظرست و حق علیم
کز دل و جان آرزومندم به تو
وز قدم تا فرق در بندم به تو
همچو را هم قصه میگردد دراز
یک یکی از یاران نیارم گفت باز
گرچه زحمت باشدش گو عذر من
باز خواه از جمله یاران تن به تن
گر قدم خواهی کزان سوتر نهی
بوسه بر دست علی سابق دهی
کی بود آیا که بار دیگرم
صبحدم با بربط آیی بر سرم
با حکیم و با رئیس از یک صبوح
در خراشادم شود وقتی فتوح
برفراز آسمان مسند نهم
وز تفاخر پای بر فرقد نهم
کی کنم آیا بهم یار شمشی
در خراشاد از شراب کشمشی
حصه ما خنبها بر باده دار
حالیا یکماههای آماده دار
چون ازینها بگذری سیری بکن
پیش دانشمند شو خیری بکن
خدمت من عرضه کن با اشتیاق
گو به جان آمد دلم چند از فراق
خاطرم پیوسته در تیمار توست
مونس من روز و شب اشعار توست
یادگاری از خطابت با منست
چشم جانم از سوادت روشنست
تشنه دیدار تاج الدین حسن
آن چنانم کم برآمد جان ز تن
همتی در کار این مسکین کنید
من دعا کردم شما آمین کنید
این وصیت با معادی میکنم
نه ریایی اعتقادی میکنم
کز من سر گشته در عالم چو گوی
پیش شیخ الاولیا رمزی بگوی
کاشف اسرار حق شیخ الشیوخ
جوهر انوار حق شیخ الشیوخ
عیسی ثانی امین الدین که هست
پیش قدر همتش افلاک پست
قاطع بدعت به شمشیر زمان
تابع امر خداوند جهان
آن چو جان از آفرینش بی بدل
وان چو عقل پاک جوهر بی خلل
پرده پوشان ضمیرش در حرم
همچو مریم بکر و عیسی در شکم
ای حصار همتت حصنی رفیع
دوستان را بر تو میآرم شفیع
در پناهم جای ده بر در مزن
میتوانی سایه ای بر من فکن
گر خطایی کردم آن بر من مگیر
عذر نامردانه من در پذیر
ختم بر نام تو شد این یادگار
بر نکویی ختم باد انجام کار
تمام شد کتاب سفرنامه از نتایج طبع نقاد و لطایف ذهن و قّاد ملک الکلام مقبول الخواص و العوام حکیم سعد المّلة و الدین نزاری القهستانی طاب الله ثراه و جعل الجنة مثواه و الفردوس الاعلى مأواه على ید اقل عباد الله و احوجهم الى غفرانه، یوم الاحد اوائل جمادی الاولی من شهور سنة سبع و ثلاثین و ثمانمائة حامداً لله و مصلیّا و مسلّما على رسوله و صحبه و آله.
ترجمه متن فوق:
به پایان رسید کتاب سفرنامه از نتایج طبع سنجش گر و لطایف ذهن روشن پادشاه سخن پذیرفته خواص و عوام حکیم سعد الملة و الدین نزاری قهستانی، خداوند خاک او را پاکیزه گرداند و او را در بهشت و فردوس برین جای دهد، بر دست کمترین بنده خدا و نیازمند ترین آنها به آمرزش خداوند روز یکشنبه اول جمادی الاول سال ۸۳۷ با حمد خدا و درود بر رسول او و خاندانش و اصحاب او.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر پس از بازگشت از سفر، به وطن خود و به دوستانش ابراز نیاز و درخواست بخشش میکند. با یادآوری شخصیتهای مذهبی مانند یوسف و یونس، از خداوند خواهان یاری برای رنجدیدگان و دلسوزی برای بیکسان است. او از یارانش میخواهد که کینهها را فراموش کنند و با یکدیگر صمیمی شوند. شاعر از لحظات خوش گذرانی با دوستان یاد کرده و به یاد آنها نوشیدنی مینوشد و دعای محبت و دوستی میکند. در پایان، او از دوستانش درخواست میکند تا در تمامی مراحل زندگی راهنمای او باشند و به یاد محبوبانش در میکوشد.
هوش مصنوعی: ای خدای بینیاز، نیازمندی ما را ببخش و برآور؛ هرچند غفلت کردهایم، از ما درگذر.
هوش مصنوعی: دست درماندگانی را که پایشان در گِل فرو رفته بگیر و عذر ما ناشایستگان و ناهمواران را بپذیر.
هوش مصنوعی: آنان را مانند یوسف از چاه تنگ بیرون آور و مانند یونس از شکم نهنگ رهایی و امان ده.
هوش مصنوعی: بیکسان را در سفر یاری کن و جویندگان را به آرزویشان برسان.
هوش مصنوعی: سرگشتگانِ دور از وطن را به وطن راه بنما و درِ بازگشت را بر این از خانه بیرونافتادگان بگشا.
هوش مصنوعی: عبادت مؤمنان را بپذیر و رستاخیز و برانگیخته شدن همه را با خاندان پیامبر قرار ده.
هوش مصنوعی: بر این بنده ببخشای؛ میدانم که با این همه خواهش سربار و پافشار شدهام و این اصرار از تیرگی جانم است.
هوش مصنوعی: ما مشتی بندهٔ ناقص از تو چه بخواهیم؟ هرچه خود میخواهی بکن که تو داناتری؛ و سخن تمام.
هوش مصنوعی: شبی جام شراب به دست گرفتم و همهٔ یاران را گرد آوردم.
هوش مصنوعی: نخست به هر یک بادهای دادم تا بتوانم دل هر کدام را دوباره به دست آورم.
هوش مصنوعی: برای عذرخواهی سر بر پایشان نهادم و پیش از هر چیز از گناهانم آمرزش خواستم.
هوش مصنوعی: گفتم: همهٔ شما از من دلآزرده شدهاید و گاهبهگاه کینهٔ مرا به دل گرفتهاید.
هوش مصنوعی: در جوانمردی ناپسند نیست، بلکه سزاوار است، که بر این آدم کمخرد سخت نگیرند و خطایش را به رخش نکشند.
هوش مصنوعی: اگر سخن نادرستی گفته باشم، از آدم مست هر جوابی ممکن است سر بزند.
هوش مصنوعی: هر کس از حال من آگاه باشد، بر حرفهایم خرده نمیگیرد و در آنها دست نمیبرد.
هوش مصنوعی: و به کسی که بر سوز و درد من آه نمیکشد بگو مرا ببیند و بترسد که روزگاری مانند روز من به سرش بیاید.
هوش مصنوعی: اگرچه تنم اینجاست، دلم در قاین است؛ دلی دارم صاف و حساس مانند آینه.
هوش مصنوعی: هر کس لحظهای به من نزدیک شد و سخنی گفت، آینهٔ دلم از نفسش تیره شد؛ یعنی دلم از هر سخنی زود آزرده میشود.
هوش مصنوعی: آدمِ دلباخته قدرت تشخیص ندارد؛ نه پروای کسی را دارد و نه حتی پروای خودش را.
هوش مصنوعی: کسی که دل خود را نگه نمیدارد، از او انتظار نداشته باش که مراعات دل دیگری را بکند.
هوش مصنوعی: اگر او میتوانست دل خود را نگه دارد، دلش را به کسی نمیسپرد.
هوش مصنوعی: کسی که دل دارد، دلش او را یاری میکند؛ اما آن که دلی ندارد، چگونه میتواند دلداری دهد؟
هوش مصنوعی: آدم خردمند کی همنشینی با کسی را میپذیرد که از خودش هم دلتنگ و بیزار است؟
هوش مصنوعی: سینههایتان را از کینهٔ من پاک کنید تا دل بیچارهٔ من آرام گیرد.
هوش مصنوعی: همهٔ شما به خاطر خدمتی که به من کردهاید بر من حق دارید و جبران آن خدمت بر عهدهٔ من است.
هوش مصنوعی: گاهوبیگاه آب به دستم دادهاید و کفش پیش پایم نهادهاید؛ یعنی به من خدمت کردهاید.
هوش مصنوعی: این حق نزد من بیاندازه است و فراموشش نمیکنم؛ زیرا سگ از آدم حقناشناس بهتر است.
هوش مصنوعی: نیکنامی در بخشیدن عطا و هدیه است، اما جوانمردی واقعی در گذشتن از خطای دیگران است.
هوش مصنوعی: ای یاران، امشب مرا یاری کنید و تا سحر در اندوه و خوندلِ من شریک باشید.
هوش مصنوعی: این همدلی را از دلی پاک انجام دهید، زیرا دل من از شدت شوق و دلتنگی خون شده است.
هوش مصنوعی: دیشب باد صبا به دیدارم آمد و جان رنجکشیدهٔ مرا شاد کرد.
هوش مصنوعی: با زاری از او خواهش کردهام که بیدرنگ به سوی قهستان برود.
هوش مصنوعی: باد صبا مانند پیک پیشاپیش من برود و دوستان را با این خبر شاد کند.
هوش مصنوعی: گویا از هر یک از دوستان چیزی دیگر میخواهد، و حسود از این خبر سوگ و اندوهی تازه میگیرد.
هوش مصنوعی: باد صبا خواهش مرا پذیرفت و سوگند خورد، و دیشب هنگام رفتن وعده داد که امشب بازگردد.
هوش مصنوعی: میخواهم از هر مژهام قلمی بسازم و با درد دل نامهای بنویسم.
هوش مصنوعی: عنوان نامه را چنین مینویسم: این نامه را از دوزخِ دوری به بهشتِ دیار یاران میفرستم.
هوش مصنوعی: به یاد هر یک از دوستان جامی مینوشم و نام هر آزادهای را در نامه مینویسم.
هوش مصنوعی: به باد صبا پیغامهایی زبانی هم میدهم برای کسانی که نامشان را در نامه نیاوردهام.
هوش مصنوعی: ای ساقی، می کجاست؟ در جام بریز، که هنگام وزیدن باد صباست.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، خوش آمدی و خوش قدم نهادی.
هوش مصنوعی: با نفس خود باغ جانم را تازه کردی؛ اگر میتوانی امشب زحمت سفر را بر خود هموار کن.
هوش مصنوعی: ای خجستهقدم، از قهستان گذر کن و ماجرای مرا به دوستان بازگو.
هوش مصنوعی: نخست باید از ترشیز آغاز کنی و پس از آن راه دیگری در پیش گیری.
هوش مصنوعی: همچنان منزل به منزل پیش برو تا به مقصد برسی و سلام پشت سلام برسانی.
هوش مصنوعی: فهرستی از یاد گروهی از یاران فراهم کردهام و به یادشان از شراب دوستی جامی نوشیدهام.
هوش مصنوعی: از روی بزرگواری آن را با خود ببر و با مهربانی ایشان را از حال من آگاه کن.
هوش مصنوعی: اکنون که باد صبا ساز سفر را آماده کرد، بگو که جام دوستی را به این ترتیب بنوشد و بنوشانم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، نخستین جام را پر کن تا به یاد شادمانترین مرد جهان بنوشم.
هوش مصنوعی: او سیفالدین حسین است، همدم عاشقان و در هر خوب و بدی یگانهٔ روزگار.
هوش مصنوعی: بیهمتا و بیمانند است و از همین رو او را سیفالدین کمال میخوانند.
هوش مصنوعی: در سبکروحی مانند نسیم سحرگاهی است و مانند من از آدمهای ملالآور گریزان است.
هوش مصنوعی: شب و روز بی بزم و چنگ نیست و با نی و چنگ دست در دامن خوشی دارد.
هوش مصنوعی: اگر آن چنار سایهگستر بار دیگر بر ما سایه افکند، دوباره زنده میشویم؛ یعنی دیدار دوبارهاش به ما جان میدهد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام را پر کن که پیاپی مینوشم و این جام را به یاد سرو کاشمر مینوشم.
هوش مصنوعی: در جهان سروِ بیثمر فراوان است، اما سروی پربار مانند سرو کاشمر کم یافت میشود؛ یعنی آن دوست کاشمری هم بلندقامت است و هم پرفایده و بخشنده.
هوش مصنوعی: اگر یک بار دیگر با جمالالدین محمد بادهٔ صبحگاهی بنوشم، گویی عمری به درازای عمر نوح به دست آوردهام.
هوش مصنوعی: ای کسی که گشایش و شادی زندگی در ابروی اوست؛ آب حیات در برابر خاک کوی او از خاک هم کمتر است.
هوش مصنوعی: تا جهان برپاست، یاری مانند او در جهان، نه آشکار و نه پنهان، یافت نمیشود.
هوش مصنوعی: گویا شاعر از باد صبا میخواهد که سخنها و نقلها را مرتب کند و به هم بپیوندد. متن این بیت آشفته است و معنای دقیقش روشن نیست.
هوش مصنوعی: یاران دیگر را هم یاد میکنم، اما برای کوتاهی سخن، از آنان کمتر نام میبرم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری پر کن و بیاور تا آن را با شادی به یاد یار سر بکشم.
هوش مصنوعی: جمالالدین، برترین مردم جهان، کسی است که خرد از اندیشه و رأی او روشنی میگیرد.
هوش مصنوعی: او در توانایی شاعری، سوزنیِ روزگار خویش و استاد شاعران زمانه است.
هوش مصنوعی: او قمریِ سرو باغ جان و بلبل گلزار جان است؛ بلکه جانِ جان است.
هوش مصنوعی: فرزندان اندیشهاش، یعنی سرودههایش، زیبا هستند و در بلندی از حد کمال هم گذشتهاند.
هوش مصنوعی: این جام را به یاد روی او نوشیدم. آرزو دارم خاک کوی او سرمهٔ چشمم شود.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جامی پر از شراب کهنه بده و جانم را با یاد نصیری تازه کن.
هوش مصنوعی: عبدالملک مایهٔ افتخار خاندان پیامبر و شمع جمع یاران یکدل و باصفاست.
هوش مصنوعی: او در سخنوری در روزگار خود همتایی ندارد و شعر و نثرش مایهٔ رشک سخنوران است.
هوش مصنوعی: در شادی و غم یاری وفادار است و در راه دوستی پایدار میماند.
هوش مصنوعی: او روشنیبخش مجلس مستانِ سحرخیز است و مانند من شراب مینوشد و دوستدار لولیان است.
هوش مصنوعی: این شراب لبریز را به یاد و نام او و برای شادی روزگارش مینوشم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری آماده کن و به یاد زینالدین علی فخار بگردان.
هوش مصنوعی: او سرایندهای است که سخن را بیعیب به نظم میآورد و در همهٔ زمینههای یاری و دوستی جانشینی ندارد.
هوش مصنوعی: در لطافت و شوخطبعی همتا ندارد و در مجلس صبحگاهی او نمیتوان باده ننوشید.
هوش مصنوعی: هر بار که او را همراه شرف به یاد میآورم، آرزوی یک بادهٔ صبحگاهی در دلم میافتد.
هوش مصنوعی: اگر شرف مسعود هم در مجلس حاضر باشد، در پایان شوخی و ریشخندی هم در کار خواهد بود.
هوش مصنوعی: بیتعارف نام آنان را میبرم و این جام را به یادشان مینوشم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری را تا ته سر بکش، برای شادیِ دیگری که پایانی خجسته دارد.
هوش مصنوعی: نصیرالدین حسن، سرچشمهٔ معنا، کسی است که در دوری از او گرفتار رنج و آزمونم.
هوش مصنوعی: او در بذلهگویی از همهٔ شوخطبعان جهان پیشی گرفته است و مانند من از مردم افسرده و دلمرده میگریزد.
هوش مصنوعی: آرزو دارم در سرایان بادهٔ صبحگاهی بنوشم؛ هرچند سرایانِ واقعی هر جایی است که او آنجاست.
هوش مصنوعی: آیا بار دیگر، دستکم در خواب، خود را مست و از خود بیخود در سرایان کنار او خواهم دید؟
هوش مصنوعی: سر نهادن و آسودن در «سرایان» در کنار یاران خوش است؛ و خوش است که انسان بر مسخرگی و حماقت دیگران بخندد. گویا اشاره به شوخی و خوشطبعی آن یار بذلهگو دارد.
هوش مصنوعی: ای باد، در گوش آن یار بگو که سرِ این جام شراب خوشبو با یاد اوست و به سلامتی او نوشیده میشود.
هوش مصنوعی: ای ساقی، کاسه را از شراب پر کن و بیاور تا یکباره یاد سه یارم را بکنم.
هوش مصنوعی: آن سه یار جمال و تاج و سعدند که اهل عیش و خوشیاند و از مردم جهان کناره گرفته و به عیش پرداختهاند.
هوش مصنوعی: آنان وطن و منزل خود را بهشتی دیگر ساختهاند و خانهٔ دل را با شادی آراستهاند.
هوش مصنوعی: انصاف باید داد که باغسرا با بانگ بلبل نغمهخوان بسیار خوش است.
هوش مصنوعی: آیا هرگز دوباره خود را مست از شراب در باغ بالا زیر گلها خواهم دید؟
هوش مصنوعی: به خواست خدا این سعادت را به کام دل خواهم دید که دوستان زانو به زانو نشسته و جام شراب در دست داشته باشند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری پر کن تا به شادی دیدار شهاب بنوشم.
هوش مصنوعی: او منوچهر، مایهٔ افتخار ایران است که بهحق در هر هنر و شیوهای از همتایانش پیش افتاده است.
هوش مصنوعی: او یار خوشمشرب و خوشاخلاق من و رازدار دل مشتاق من است.
هوش مصنوعی: او هم در آسایش و هم در رنج، در یاری و وفاداری انگشتنما و سرآمد شده است.
هوش مصنوعی: حق او بر گردن من بیش از اندازه است؛ من کیستم که حقش را بگزارم؟ خداوند خود حقشناس اوست و پاداشش را میدهد.
هوش مصنوعی: به یاد چهرهٔ شاداب او بادهای مینوشم که از لطافت جان میبخشد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری پر کن و بده و به یاد شمسالدین مظفر بنوشان.
هوش مصنوعی: او آرزوی چشم محروم و دور از دیدار من است؛ اگر راست بخواهی، بهحق سرور و مخدوم من است.
هوش مصنوعی: او چراغ خانهٔ تاریک جان من است و از جان دوستش دارم و هرگز از یادش فارغ نیستم.
هوش مصنوعی: کی روزی به فضل خدا فرا میرسد که دوباره چشمم به دیدار جمال او باز شود؟
هوش مصنوعی: به یاری خدا امید دارم که این شب تاریک دوری روزی به روشنی دیدار بدل شود.
هوش مصنوعی: پس از آنکه از همت او یاری میطلبم، این جام پر را به یاد خدمت او مینوشم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری پیش من بیاور تا به شادی محمد بنوشم.
هوش مصنوعی: او گوهر صندوقچهٔ دل و سرور من و همدم جان رنجکشیدهٔ من است.
هوش مصنوعی: او در نمایاندن هنر به شرف و بزرگی رسیده و در لقبش نیز واژهٔ «شرف» هست، یعنی لقبش شرفالدین است.
هوش مصنوعی: او خوشخلق و نیکسیرت و خیرخواه است و رفتارش گواه پاکی گوهر و نژاد اوست.
هوش مصنوعی: آیا روزی سحرگاه در کوشک کوچک، هر دو باده در دست، در گوشهای با هم خواهیم نشست؟
هوش مصنوعی: این جام جموار را به یاد او مینوشم و به یاد مجدالدین مبارکشاه نیز.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام را لبالب پر کن و ننگ و نام را از میان بردار تا بیپروا و رها از قید آبرو بنوشیم.
هوش مصنوعی: شراب را به یاد کسی مینوشم که از بزرگی و شرفِ یاد او گویی به آسمان میرسم.
هوش مصنوعی: هرگاه نام و یاد او بر زبانم بیاید، از شدت دلتنگی سیل اشکِ خونین از چشمانم روان میشود.
هوش مصنوعی: خطاب به ساقی یا خواننده میگوید: آیا میدانی این حیرت و آشفتگی که در چهرهام میبینی از چیست؟ اگر نمیدانی، از من بپرس که آن کس کیست.
هوش مصنوعی: ساغر را در دستم بگذار و لحظهای خاموش باش، زیرا درونم مانند دیگ به جوش آمده است.
هوش مصنوعی: بیهیچ ریا، این شراب پاک و گرانبها را به یاد جمالالدین رئیس مینوشم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، زود جامی دیگر بیاور و جام دیگری هم باید بر آن افزود.
هوش مصنوعی: در هر دو دستم جام شراب بگذار، زیرا یک جام را نمیتوان به دو بار نوشید؛ یعنی برای دو یاد، دو جام لازم است.
هوش مصنوعی: تا جایی که توان دارم جامها را بیشتر کن، به یاد شمس و اسعد، پسران سدید.
هوش مصنوعی: آن دو هم دانشمندند و هم دُردنوشِ بیریا، نه مانند فاسقان دیگر که طاعت خود را به نمایش میگذارند و میفروشند.
هوش مصنوعی: شراب با بانگ ساز زهی دلنشین است؛ ای ساقی، ساغر دیگری به من بده.
هوش مصنوعی: تا حسن مسعود را به یاد آورم، بهویژه هنگامی که عود را به نغمه درمیآورد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری به دست بگیر و بیاور؛ آگاه باش که آب از سرم گذشته است، دستم را بگیر.
هوش مصنوعی: یاد یار دیگری مرا بیخود کرد؛ این جام را به یاد شهابالدین نجم مینوشم.
هوش مصنوعی: او همدم دیرین و یار قدیم من است و همیشه همپیاله و همنشینم بوده است.
هوش مصنوعی: در شوخطبعی و سرخوشی بر همهٔ شنگولان برتری یافته و ظریفان و بذلهگویان در برابرش سر فرود میآورند.
هوش مصنوعی: هر بذله و شوخی او از شکر شیرینتر است و دلقک در کنار او بیارزش و ناچیز است.
هوش مصنوعی: به شادی طبع همیشه شاد او، یاد او را گرامی میدارم و پیاپی یاد او را تکرار میکنم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام دیگری در دستم بگذار؛ بنگر که مانند انار از سنگینی و پری میترکم.
هوش مصنوعی: مردانه و جنگاوروار به یاد دوست شراب مینوشم و به یاد دوست سر بر بالین میگذارم.
هوش مصنوعی: هم مغز و هم سرم از خود تهی شده و مغز در استخوانم گداخته است؛ یعنی مستی بر من چیره شده.
هوش مصنوعی: اختیار از دستم رفته و این دلِ بدمستِ من سرمست شده است.
هوش مصنوعی: جامهایی که به سلامتی دوستان باید نوشید و هنوز مانده، از دسترس دور مانده و نزد ساقی باقی است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، از بیتابی و بیخودی دیگر نوشیدن به سلامتی دوستان را به پایان بردم.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، بیش از این تاب ندارم؛ تو هدهد جان منی و قاین برای من مانند سرزمین سباست.
هوش مصنوعی: ای پیک بیکسان، پیشاپیش برو و سلام و خدمت مرا به این دوستان برسان.
هوش مصنوعی: سپس به خاطر دل این دردمند، از قاین بشتاب و تا بیرجند برو.
هوش مصنوعی: به نزد شمسالدین عبدالرحیم برو و بگو خیال تو همواره در نظر من است و خدا گواه و داناست.
هوش مصنوعی: بگو که با دل و جان آرزومند تو هستم و از سر تا پا گرفتار و وابستهٔ تو.
هوش مصنوعی: داستان من هم مانند راهم دراز میشود و نمیتوانم نام یکایک یاران را جداگانه بیاورم.
هوش مصنوعی: هرچند برای تو زحمت است، از سوی من از همهٔ یاران یکییکی پوزش بخواه.
هوش مصنوعی: اگر خواستی از آنجا فراتر بروی، دست علی سابق را از سوی من ببوس.
هوش مصنوعی: آیا روزی میرسد که بار دیگر سپیدهدم با بربط بر بالینم بیایی؟
هوش مصنوعی: آیا روزی میرسد که در خراشاد، با حکیم و رئیس، از یک بادهٔ صبحگاهی گشایش و شادی نصیبم شود؟
هوش مصنوعی: در آن حال از شادی جایگاهم را بالاتر از آسمان مینهم و از سر افتخار پا بر ستارهٔ فرقد میگذارم.
هوش مصنوعی: آیا روزی میرسد که با یار شمشی در خراشاد با هم شراب کشمشی بنوشیم؟
هوش مصنوعی: سهم ما را در خمرههای پر از باده نگه دار و فعلاً بادهٔ یکماههای آماده کن.
هوش مصنوعی: چون از این یاران گذشتی، کمی دیگر راه برو و نزد دانشمند برو و کار نیکی بکن.
هوش مصنوعی: خدمت و سلام مرا با اشتیاق به او برسان و بگو دلم از درازی جدایی به لب رسیده است.
هوش مصنوعی: به او بگو که اندیشهام همیشه در غم و یاد توست و شعرهای تو شب و روز همدم من است.
هوش مصنوعی: یادگاری از نامه و سخن تو نزد من است و چشم جانم از نوشتهات روشن است.
هوش مصنوعی: چنان تشنهٔ دیدار تاجالدین حسن هستم که نزدیک است جان از تنم بیرون برود.
هوش مصنوعی: خطاب به یاران: برای کار این بیچاره همت و دعای خیر کنید؛ من دعا کردم و شما آمین بگویید.
هوش مصنوعی: این سفارش را با نظر به روز بازگشت و از سر اعتقاد میکنم، نه از روی ریا و نمایش.
هوش مصنوعی: از سوی من که مانند گوی در جهان سرگردانم، نزد شیخ اولیا پیامی پوشیده بگو.
هوش مصنوعی: او آشکارکنندهٔ رازهای حق و گوهر نورهای حق و شیخالشیوخ است.
هوش مصنوعی: امینالدین، که مانند عیسای دوم است و آسمانها در برابر بلندی همتش پستاند.
هوش مصنوعی: او با شمشیر روزگار بدعت را از میان میبرد و پیرو فرمان خداوند جهان است.
هوش مصنوعی: او مانند جان در میان آفریدگان بیهمتاست و مانند عقل، گوهری پاک و بیعیب دارد.
هوش مصنوعی: اندیشههای پنهان او در حریم دلش مانند مریم پاک و دستنخوردهاند و در عین حال حقیقتی چون عیسی در خود دارند.
هوش مصنوعی: خطاب به شیخ: ای کسی که همتت دژی بلند است، دوستان را نزد تو شفیع خود میآورم.
هوش مصنوعی: مرا در پناه خود جای بده و از درت مران؛ تو میتوانی سایهٔ حمایتت را بر من بیفکنی.
هوش مصنوعی: اگر خطایی کردهام آن را بر من مگیر و عذر ناتوان و شرمسار مرا بپذیر.
هوش مصنوعی: این یادگار (سفرنامه) با نام تو پایان یافت؛ امید است پایان کار نیز به نیکی ختم شود.
هوش مصنوعی: انجامهٔ کاتب به عربی: کتاب سفرنامهٔ حکیم نزاری قهستانی با ستایش او و دعای آمرزش، به دست کاتب در روز یکشنبه اوایل جمادیالاول سال ۸۳۷ پایان یافت.
هوش مصنوعی: عنوانی که میگوید ترجمهٔ متن عربی بالا در پی میآید.
هوش مصنوعی: ترجمهٔ فارسی انجامه: سفرنامهٔ نزاری با ستایش شاعر و دعا برای آمرزش او، به دست کمترین بندهٔ خدا در روز یکشنبه اول جمادیالاول سال ۸۳۷ با حمد خدا و درود بر پیامبر و خاندان و یارانش پایان یافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.