با دل گفتم کجا شد آن حشمت ما
مخدوم نمی خواست مگر خدمت ما
آری به خداوند تعالی ور نه
ما را به که بگذاشت ولی نعمت ما
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
راهنمای نوار ابزار |
|
پیشخان کاربر |
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
اعلانهای کاربر |
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
لغزش به پایین صفحه |
|
لغزش به بالای صفحه |
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
نشان کردن شعر جاری |
|
ویرایش شعر جاری |
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
شعر یا بخش قبلی |
|
شعر یا بخش بعدی |
با دل گفتم کجا شد آن حشمت ما
مخدوم نمی خواست مگر خدمت ما
آری به خداوند تعالی ور نه
ما را به که بگذاشت ولی نعمت ما
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از فقدان جایگاه و عظمت خود صحبت میکند و اشاره دارد که مخدوم او فقط در پی خدمت او بوده است. همچنین به خداوند متعال یادآوری میکند که به جز او، کسی دیگر نمیتواند این مقام را برای او حفظ کند.
هوش مصنوعی: با دل خودم صحبت کردم و از او پرسیدم که آن شکوه و جلال ما کجا رفت؟ حضرت محبوب تنها به دنبال خدمت به ما بود و نه چیزی بیشتر.
هوش مصنوعی: بله، به خداوند بزرگ قسم، وگرنه ما را به چه کسی میتوان سپرد که از ما حمایت کند و برای ما خوب باشد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.