نوشته یافتم رمزی به خطِّ خوب بر جایی
که صاحبدیده را خاطر فرو ناید به هر جایی
بجز وجهاللهش نبود نظرگاهی و خود نبود
نه مقصود دگر وقتی نه محبوب دگر جایی
مترس از کثرتِ باطل به عونِ واحدِ مطلق
که باطل را وجودی نیست در کویی و در جایی
فتاد از تابِ این نکته دلم چون پنبه بر آتش
ندانستم که هم روزی کند این رشته سر جایی
نزول عشق و کنجِ جان من هیهات ازین خجلت
که سلطان چون فرود آید چنین در مختصر جایی
ز چشم مستِ او هستم چنان بیخویشتن زآن شب
که از اعضایِ شخص من نیاید با خبر جایی
چو گل بر خار میخفتم چو بلبل زار مینالم
ازآن شب باز کاوازش شنودم بر گذر جایی
عجب دارم که مجموعی پریشانتر ز من باشد
تنم جایی زبان جایی دلم جایی نظر جایی
وگر مردم بهشت از آفرینش دوست میدارند
نزاری ز آستانِ او ندارد دوستتر جایی
ملک را آرزو باشد که بپذیرد به مملوکش
پناهِ جان جُزین حضرت نیابی ای پسر جایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده از یافتن نوشتهای رمزآمیز سخن میگوید که میآموزد اهل بصیرت جز روی خدا به چیزی نظر ندارد و باطل وجود حقیقی ندارد. این نکته دل او را میسوزاند و عشق در جان تنگش فرود میآید. سپس از بیخودی و پریشانی خود از آن شبی میگوید که چشم مست و آواز معشوق را دریافت. در پایان نزاری آستان معشوق را از بهشت خوشتر میداند و آن درگاه را تنها پناه جان میشمارد.
هوش مصنوعی: در جایی نوشتهای رمزآمیز با خطی زیبا یافتم که اهل بصیرت به هر جایی دل نمیسپارد و به هر چیزی توجه نمیکند.
هوش مصنوعی: برای اهل بصیرت جز روی خدا هیچ نظرگاهی نیست و در واقع جز آن چیزی وجود ندارد؛ نه در هیچ زمانی مقصودی دیگر دارد و نه در هیچ جایی محبوبی دیگر.
هوش مصنوعی: به یاری خدای یگانهٔ مطلق از فراوانی امور باطل نترس، زیرا باطل در هیچ کوی و هیچ جایی وجود حقیقی ندارد.
هوش مصنوعی: از گرما و تأثیر این نکته دلم مانند پنبهای که بر آتش افتد سوخت و آشفته شد؛ نمیدانستم که سرانجام روزی این رشته به جایی میرسد و نتیجه میدهد.
هوش مصنوعی: عشق در گوشهٔ تنگ جان من فرود آمد؛ از این شرمساری دریغا که پادشاهی چون عشق در چنین جای کوچک و محقری منزل کند.
هوش مصنوعی: از آن شب که چشم مست او را دیدم چنان از خود بیخود شدهام که هیچ عضوی از بدنم از جایی خبر ندارد و هوشیار نیست.
هوش مصنوعی: از آن شب که آواز او را در گذرگاهی شنیدم، مانند گل بر خار میخوابم و مانند بلبل زار مینالم.
هوش مصنوعی: تعجب میکنم اگر کسی پریشانتر از من وجود داشته باشد؛ تنم در جایی است، زبانم جایی، دلم جایی و نگاهم جایی دیگر.
هوش مصنوعی: اگر مردم بهشت را از همهٔ آفرینش دوستتر دارند، نزاری هیچ جایی را از آستان معشوق دوستتر ندارد.
هوش مصنوعی: آرزوی بنده این است که پادشاه او را به بندگی بپذیرد؛ ای پسر، پناهگاهی برای جان جز این درگاه در هیچ جا نخواهی یافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.