گرت راه باید به اهل صفا
طلب کن ز ذُریۀ مصطفی
به حبل المتین در زن ای دوست دست
که کس جز بدین از ضلالت نرست
چو خواهی که یابی خلاص از ظلام
همین است تدبیر و بس، والسلام
نزاری پس از حمد و شکر و سپاس
ثنای اولوالامر واجب شناس
سر از طاعت شاه یزدان پرست
مکش تا توانی ز عصیان برست
نگونبخت کفران نعمت کند
ولیّ النّعم را مذمّت کند
ز فرمان سلطان که ظّل خداست
اگر ذرهّای سربپیچی خطاست
رضای شهنشاه عادل بجوی
بجانش عبادت کن و دل بجوی
زمحض صفا کن تولاّ به شاه
که خورشید ملک است و ظّل اله
ملک شمس دین مالک دین و داذ
ملوک جهان را پناه و ملاذ
چراغ بشر شمع گیتیفروز
سپهر عُلُوّ خسرو نیمروز
محمّد سیر شاه اعظم علی
عَلَم در معالی، به عالم علی
سلیمان سریری خَضِر مقدمی
براهیم خُلقی مسیحا دَمی
محمّد شعاری، علی صولتی
جهان کدخدایی جوان دولتی
فریبرز برزی، سیاوشوشی
به گوپال زالی، به تیر آرشی
تهمتن تن افراسیاب افسری
منوچهر چهری فریدون فری
فرشته خصالی مَلَک رتبتی
سپهر احتشامی فلک رفعتی
غضنفر شکاری پلنگ اوژنی
به پیکار گیوی، به صف قارنی
به رأی آفتابی، به تن لشکری
به همّت محیطی، به دل اخضری
مبارک لقایی خجسته پَیی
ولی را بهاری، عَدُد را دَیی
رحیمی کریمی سخاپروری
قوی بازویی، سرکشی، صفدری
سنانش فرو رفته در چشم مار
برآورده از جان دشمن دمار
اگر بادِ گرزش فتد بر عدو
سرش بگسلاند ز تن چون کدو
خدنگش چنان است باریک بین
که وصفش میسّر نگردد چنین
چنان بگذرد بر کمانهای چاچ
که مویی بدوزد ز سیصد قُلاچ
یکی خاصیت بشنو از تیغ او
ز برقی که خون بارد از میغ او
چو شد داوری از دو جانب عیان
میانجی شود خصم را در میان
نبودست از خلق و خالق خجل
که هشیار عقل است و بیداردل
ایا پادشاهی که در ملک و دین
مسلّم تُرا شد هم آن و هم این
برونی به قدر از زمین و زمان
طفیل وجودت هم این و هم آن
هدایت از آنجا که همراه تست
سر چرخ بر خاک در گاه تست
از آنجا که گویم به عقل و به رأی
سرای جهان را تویی کدخدای
نگویم ولیکن توان گفت راست
که سلطانی ملکِ باقی تُراست
تویی سرفرازی که گردنکشان
جهان پهلوانان و دشمن کُشان
ترا سر نهادند و گردن به طوع
عموم و خصوص از همه جنس و نوع
جهان گر برآید چو دریا بجوش
کسی با تو نه پای دارد نه توش
حریم جوارِ تو کَهف اُمم
کف جود بخشت محیط کرم
به جودِ وجود تو شد قهستان
مدینۀ اقالیم چون سیستان
قهستان کز آفت مصون کردهای
ز چنگال شیران برون کردهای
نهنگان خونخوار کشتیشکن
چو سیلاب ناپاک و بنیادکن
زمُشتی گداپیشۀ پرستیز
به مال کسان کرده چنگال تیز
چنان مهربانی بر این بوم و بر
که باشد پدر مهربان بر پسر
زسعی تُو آن ور نه در انقلاب
شدی چون خراسان خراب و یباب
سپردی به مردی طریق ثبات
جهان را ز ظلمت تو دادی نجات
به تو پشت دین هُدی گشت راست
به ایرانزمین چون تو شاهی کجاست
خدایا به ارواح پاکان تو
به سوزِ دل دردناکان تو
به خلوت نشینان دل خاسته
بخود دشمنان ترا خواسته
به انفاس اسرار پوشان تو
به اخلاص بسیار کوشان تو
به شب زنده داران دَور امید
به دایم روان سیاه و سفید
به اِحرامبندان بیتالحرم
به تعجیل پویان ثابتقدم
به ذُرّیه و عترت مصطفی
به خاصّیت اهل صدق و صفا
که شاه جوانبخت را یار باش
ز آفات دهرش نگهدار باش
به توفیق خیرش نگه دار دست
خنک نفس آن کش تویی یار دست
ز آسیب چشم بدش دور دار
بر اعداش پیوسته منصور دار
چو گردون به گردن کشی سرفراز
چو خورشید تیغش ممالک طراز
سلامت رفیق و سعادت قرین
نگهدار جانش جهان آفرین
ملک تاج دین قره العین شاه
بماناد در عزّ و اقبال و جاه
ز تحصیل تنزیل، صاحب نصاب
ز تعلیم تأویل، عالی جناب
چنان باد از هر هنر بهره مند
که حصرش نداند مهندس که چند
جهان را به دیدار او اهتزاز
به رویش خداوند را چشم باز
مرا چون درین حضرت کبریا
رهی هست دور از نفاق و ریا
سزد کز پی شُکرِ اِنعام شاه
نمایم به یاران خود رسم و راه
چو انعام شاهم به گردن بسی است
نگویند هم بی مروّت کسی است
چو با دوستان نیز یاری کنم
مگر، اندکی حقگزاری کنم
پس از عهد و ایّام ما نیز هم
به هر کس رسد بهرهای بیش و کم
نماند کسی بی نصیب از سخن
قیاسش ز دانا و دیوانه کن
ز دانا به دانش توان بهر یافت
ز دیوانه هم کز خرد سر بتافت
ز دانا سخن بشنو و هوش دار
ولیکن ز دیوانه کن اعتبار
ز من دوستی کرده بود التماس
که گنج خرد نظم کن بی مِکاس
کزان پس که منظوم و موجَز شود
لباس عبارت مطرَّز شود
از آن گنج سازیم دستور خویش
کنیم استفادت به مقدور خویش
تمرّد نمودن مروّت نبود
از آن در گذشتن فتوّت نبود
مرا نیز در خاطر این سَیر کرد
که چون دوستی نیت خیر کرد
مگر مایۀ شادکامی بُوَد
که اَنفاس مردان گرامی بود
زحُساد اندیشه کردم نخست
بترسیدم از ضربت طعن چُست
که گویند نقدینۀ دیگری است
ولی بام این خانه را هم دری است
زری بود در کان که من یافتم
به متَّین اندیشه بشکافتم
برون کردم از سنگ و بگداختم
و زو گوشوار خرد ساختم
سخن را به وجهی خداوند نیست
که گویا و دانا و بینا یکی است
طرازی دهد هر کس این جامه را
به رنگی دگر برزند خامه را
چراغ سخن چون برافروختند
نه هر یک ز یکدیگر آموختند
به اندرز گفتند از اینها بسی
به طرزی و لفظی دگر هر کسی
سخن جز به اهل سخن خاص نیست
مراد وی الّا در اخلاص نیست
اگر چند گنج خرد نام داشت
فراوان فواید در اقسام داشت
بلی جوهری بس گرانمایه بود
ولیکن زخورشید در سایه بود
از آرایش نظم بُد بی نصیب
از آن بود در شهر خاصان غریب
چو خورشید دولت نظر برگماشت
قبول نظر کرد چون اصل داشت
به حضرت نمودم که گنج خِرَد
بیارم که بر چشم شه بگذرد
بفرمود کاری بیاور درست
که غثّ و سَمینش ببینم درست
چو فصلی دو برخواند شاه کریم
پسندیده کرد آن سخن ها عظیم
به من بنده گفت این سخن های خوب
به نظم آور از بهر رَوح القلوب
که منظوم باشد دلاویزتر
بِدو طبع مردم بُوَد تیزتر
نهادم سری بر زمین در زمان
که ای خلق را باب دارالامان
چو اقبال خسرو بود یاورم
به یک هفته در سلک نظم آورم
به فرمان شاه فرشته خصال
ز ظُلمت روان کردم آب زلال
قلم وار بستم به خدمت میان
به فرمان عالیِّ شاه کیان
به جز بنده در عهد این پادشاه
که ماءِ مَعین کرد از آب سیاه
کس از دوده چون من جواهر نساخت
و گر ساخت چون زهره زاهر نساخت
گیا از زمرّد شناسد خرد
کجا جوهری خَس چو جوهر خرد
برآوردم القصّه طرزی عجیب
کتابی کزو یافت هر کس نصیب
چنین موجَز از بهر آن ساختم
کز اَشغال دیگر بپرداختم
بسی طرح کردم زگفتار او
چو کم باز گفتم ز تکرار او
ز آداب او کردم این منتخب
ادب نامه نیزش نهادم لقب
ز خود نیز هم برفزودم بسی
ز پرسیدن و دیدن از هر کسی
سخن های پاکیزة دلپذیر
که اصحاب را زآن نباشد گزیر
بود مبتدی را گشایش از آن
کند عقل را آزمایش بدان
جهان ای پسر تجربت خانه ای است
به هر هفته ای جای بیگانه ای است
درآمد چو بنشست گویند خیز
حَسَک زیر پای برهنه مریز
ببین تجربت ها که برداشتی
از اینجا چه بردی، چه بگذاشتی
مرا نیز هم تجربت ها بسی
هم از خویشتن بُد هم از هر کسی
درین دور چون شد به عهد موال
همه رسم و آیین دگرگونه حال
نیاید کسی را درین روزگار
به جز مکر و تزویر و حیلت به کار
بلی گر چه شد آدمیّت نهان
نه گُم شد به کُل از جهان
بباید سپردن به هر دور و عهد
طریق ادب را به تقدیر جهد
بساط ادب در نباید نوشت
به خدمت توان از مذلّت گذشت
ادب را یکی شعبه دان از درخت
کزو بر نخوردست جز نیکبخت
اگر زین فواید شوی بهره مند
برآیی ز پستی به چرخ بلند
دو شِش باب کردم برین باغ باز
به جوینده بر ره نکردم دراز
زِ هَر در درآید به باغ سخن
بَرَد میوة نو ز شاخ کهن
درختانش از تجربت باردار
همه میوة دانش آورده بار
خنک آنک در سایة این درخت
برد زآفتاب محالات رخت
ازین شاخ ها هر که برگی نَبُرد
به بی برگیش تن بباید سپرد
ندارد تن آسان نصیب از حیات
بسی مُرد ازین تشنگی بر فرات
نزاری برو شکر انعام شاه
کز اقبال او یافتی مال و جاه
به عزّ قبولت سرافراز کرد
به رویت در خرّمی باز کرد
به دنیا و دین زو شدی بهره مند
بر آتش فکن چشم بَد را سپند
از این جا اساس سخن تازه کن
لباس حدیث کهن تازه کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهی اهمیت پیروی از ولی امر و پادشاه عادل است و راه دستیابی به سعادت و نجات را در اطاعت و پیروی از آنها میداند. نویسنده به ستایش ویژگیهای پادشاه و تأثیر مثبت او بر سرزمین و مردم میپردازد و از لزوم دوری از کفران نعمت و عصیان سخن میگوید. همچنین، بر اهمیت ادب و دانش بهعنوان ملزومات زندگی و چگونگی بهرهمندی از آنها تأکید میکند. در پایان، به ارزش دوستی و همدلی در میان انسانها اشاره میشود و خواستهها و امیدهای خود را برای برقراری آرامش و سعادت در جامعه بیان میکند.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به اهل صفا و پاکی راه پیدا کنی، این راه را از فرزندان و نسل پیامبر بجوی.
هوش مصنوعی: ای دوست، به ریسمان استوار الهی چنگ بزن، زیرا هیچکس جز با آن از گمراهی رهایی نیافته است.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از تاریکی گمراهی رها شوی، چاره همین است و بس؛ سخن تمام.
هوش مصنوعی: ای نزاری، پس از ستایش و شکر خداوند، ستایش صاحبان فرمان را نیز واجب بدان.
هوش مصنوعی: از فرمانبرداری شاه خداپرست سر مپیچ تا بتوانی از گناه و نافرمانی رهایی یابی.
هوش مصنوعی: آدم بدبخت ناسپاسی نعمت میکند و از ولینعمت خود بدگویی میکند.
هوش مصنوعی: سرپیچی حتی به اندازهٔ ذرهای از فرمان سلطانی که سایهٔ خداست، خطاست.
هوش مصنوعی: خشنودی شاه دادگر را بجوی، با جان به خدمت او بکوش و دلش را به دست آور.
هوش مصنوعی: با کمال صفا و اخلاص به شاه دوستی و وفاداری کن، که او خورشید کشور و سایهٔ خداست.
هوش مصنوعی: آن شاه، ملک شمسالدین است که صاحب دین و داد است و پناهگاه پادشاهان جهان.
هوش مصنوعی: او چراغ آدمیان و شمع روشنکنندهٔ جهان، آسمان بلندی و پادشاه نیمروز است.
هوش مصنوعی: شاه بزرگ، علی، که سیرتش چون محمد است، در بزرگواریها پرچم و نامدار است و در جهان بلندمرتبه.
هوش مصنوعی: تختش چون تخت سلیمان، قدمش چون خضر فرخنده، خویش چون ابراهیم و دمش چون مسیح زندهکننده است.
هوش مصنوعی: آیینش چون محمد و دلیریاش چون علی است؛ فرمانروای جهان و صاحب بختی جوان است.
هوش مصنوعی: در قد و شکوه چون فریبرز و در زیبایی چون سیاوش است؛ در گرز زدن چون زال و در تیراندازی چون آرش.
هوش مصنوعی: تنی چون رستم، تاجی چون افراسیاب، چهرهای چون منوچهر و شکوهی چون فریدون دارد.
هوش مصنوعی: خصلتهایش چون فرشتگان و مقامش چون ملک است و شکوه و بلندیاش چون آسمان.
هوش مصنوعی: شیرشکار و پلنگافکن است؛ در جنگ چون گیو و در صف نبرد چون قارن است.
هوش مصنوعی: در اندیشه چون خورشید روشن است، تنهایش برابر لشکری است، همتش چون دریا فراگیر و دلش چون آسمان یا دریا گسترده.
هوش مصنوعی: دیدارش مبارک و قدمش فرخنده است؛ برای دوست چون بهار و برای دشمن چون زمستان است.
هوش مصنوعی: مهربان، بخشنده و پرورندهٔ سخاوت است؛ بازویی نیرومند دارد، سرافراز است و صف دشمن را میشکند.
هوش مصنوعی: نیزهاش در چشم مار فرو رفته و جان دشمن را نابود کرده است؛ یعنی دقیق و ویرانگر است.
هوش مصنوعی: اگر تنها باد گرزش به دشمن برسد، سرش را چون کدو از تن جدا میکند.
هوش مصنوعی: تیرش چنان دقیق و باریکبین است که وصف آن بهآسانی ممکن نیست.
هوش مصنوعی: تیرش چنان از کمانهای چاچی رها میشود که از فاصلهٔ سیصد قلاچ مویی را میدوزد.
هوش مصنوعی: یک ویژگی شمشیر او را بشنو؛ شمشیری که مانند ابری است که از برقش باران خون میبارد.
هوش مصنوعی: هنگامی که میان دو طرف دعوا و ستیز آشکار شود، شمشیر او میان دشمنان داوری میکند و ستیز را پایان میدهد.
هوش مصنوعی: ممدوح هرگز نزد مردم و خدا شرمسار نبوده است، زیرا عقلی هوشیار و دلی بیدار دارد.
هوش مصنوعی: ای پادشاهی که هم فرمانروایی دنیا و هم پیشوایی دین بیگفتوگو از آنِ تو شده است.
هوش مصنوعی: قدر و مرتبهٔ تو از زمین و زمان برتر است و این هر دو در سایه و به طفیل وجود تو هستند.
هوش مصنوعی: چون هدایت الهی همراه توست، آسمان سر بر خاک درگاه تو نهاده است.
هوش مصنوعی: اگر از روی عقل و اندیشه بگویم، تو صاحباختیار و کدخدای خانهٔ جهان هستی.
هوش مصنوعی: این را به گزاف نمیگویم، ولی به راستی میتوان گفت که پادشاهی جهان پایدار و جاودان از آنِ توست.
هوش مصنوعی: تو سربلندی هستی که سرکشان و پهلوانان جهان و دشمنکشان،
هوش مصنوعی: همگی، چه عام و چه خاص و از هر گروه و گونه، به میل خود سر و گردن در برابر تو فرود آوردند.
هوش مصنوعی: اگر جهان مانند دریا به جوش و آشوب درآید، هیچکس نه توان ایستادگی در برابر تو را دارد و نه نیرویش را.
هوش مصنوعی: حریم همسایگی تو پناهگاه ملتهاست و دست بخشندهٔ تو دریای کرم است.
هوش مصنوعی: به برکت بخشش وجود تو، قهستان مانند سیستان شهر و مرکز سرزمینها شده است.
هوش مصنوعی: تو قهستان را از آسیب در امان نگه داشتی و از چنگال شیران درنده بیرون آوردی،
هوش مصنوعی: از چنگ نهنگهای خونخوار و کشتیشکن که مانند سیلاب ناپاک بنیاد همهچیز را ویران میکنند،
هوش مصنوعی: و از دست گروهی گداصفت و ستیزهجو که چنگال خود را برای ربودن مال مردم تیز کرده بودند.
هوش مصنوعی: تو با این سرزمین و مردمش چنان مهربانی که پدر با پسرش مهربان است.
هوش مصنوعی: آبادانی این سرزمین از کوشش توست؛ وگرنه در آشوبهای روزگار مانند خراسان ویران و بیآبوآبادی میشد.
هوش مصنوعی: تو با مردانگی راه پایداری را پیمودی و جهان را از تاریکی ستم رهایی دادی.
هوش مصنوعی: به یاری تو پشت دین هدایت راست و استوار شد؛ در سرزمین ایران پادشاهی مانند تو کجا پیدا میشود؟
هوش مصنوعی: خدایا، تو را به روانهای پاکانت و به سوز دل دردمندانت سوگند میدهم،
هوش مصنوعی: به خلوتنشینانی که دلشان به سوی تو برخاسته و با نفس خود دشمناند و تنها تو را خواستهاند،
هوش مصنوعی: به نفسهای رازداران تو و به اخلاص کسانی که در راه تو بسیار میکوشند،
هوش مصنوعی: به شبزندهداران امیدوار و به گردش همیشگی شب و روز،
هوش مصنوعی: به حاجیانی که برای خانهٔ کعبه احرام میبندند و به آنان که با شتاب و پایداری در راه آن میپویند،
هوش مصنوعی: به فرزندان و خاندان پیامبر و به ویژگی اهل راستی و پاکی.
هوش مصنوعی: (ادامهٔ سوگندها و دعا:) خدایا، یار و یاور شاه جوان و خوشبخت باش و او را از آفتهای روزگار نگه دار.
هوش مصنوعی: دست او را با توفیق کار نیک نگه دار؛ خوشا جان کسی که تو یار و دستگیرش باشی.
هوش مصنوعی: او را از آسیب چشمزخم بدخواهان دور بدار و همیشه بر دشمنانش پیروز گردان.
هوش مصنوعی: در برابر گردنکشان مانند آسمان سربلند باشد و شمشیرش مانند خورشید زینتبخش و آراینده و گیرندهٔ سرزمینها باشد.
هوش مصنوعی: سلامت همراه و سعادت همنشین او باشد و آفریدگار جهان جانش را نگه دارد.
هوش مصنوعی: ملک تاجالدین، که نور چشم شاه است، همیشه در عزت و اقبال و مقام بماند.
هوش مصنوعی: در آموختن قرآن به حد کمال رسیده و در فراگرفتن تأویل و معانی باطنی آن بلندمرتبه است.
هوش مصنوعی: آرزو میکنم چنان از همهٔ هنرها بهرهمند باشد که حتی حسابگر و اهل شمار نتواند شمار آنها را بداند.
هوش مصنوعی: جهان از دیدار او شادمان و به وجد باشد و نظر لطف خداوند همیشه بر چهرهٔ او باشد.
هوش مصنوعی: چون من در این درگاه بلندمرتبه راهی بینفاق و بیریا دارم،
هوش مصنوعی: شایسته است که برای شکر نعمتها و بخششهای شاه، راه و رسم درست را به یاران خود نشان دهم.
هوش مصنوعی: چون بخششهای شاه بر گردن من بسیار است، نباید مردم بگویند که این شخص بیمروت و ناسپاس است.
هوش مصنوعی: اگر به دوستان نیز یاری برسانم، شاید اندکی از حق نعمت را ادا کرده باشم.
هوش مصنوعی: تا پس از روزگار ما نیز به هر کسی کم یا بیش بهرهای از این سخن برسد.
هوش مصنوعی: هیچکس از سخن بیبهره نمیماند؛ این را با سنجیدن حال دانا و دیوانه دریاب.
هوش مصنوعی: از دانا با دانش او میتوان بهره برد و از دیوانهای که از خرد روی گردانده نیز میتوان بهره گرفت.
هوش مصنوعی: سخن دانا را بشنو و به خاطر بسپار، اما از حال دیوانه عبرت بگیر.
هوش مصنوعی: دوستی از من خواهش کرده بود که «گنج خرد» را بیدرنگ و بیکمگذاشتن به نظم درآورم.
هوش مصنوعی: تا وقتی منظوم و کوتاه و فشرده شد، جامهٔ عبارتش آراسته و نقشدار گردد.
هوش مصنوعی: آنگاه آن گنج را راهنما و دستور کار خود سازیم و به اندازهٔ توان خود از آن بهره ببریم.
هوش مصنوعی: سرپیچی از خواستهٔ او از مروت به دور بود و نادیده گرفتن آن نیز با جوانمردی سازگار نبود.
هوش مصنوعی: این اندیشه نیز از خاطرم گذشت که چون دوستی نیت خیری کرده است،
هوش مصنوعی: شاید این کار مایهٔ شادکامی باشد، زیرا سخنان و دمهای مردان بزرگ گرامی و ارزشمند است.
هوش مصنوعی: نخست از حسودان نگران شدم و از ضربهٔ طعنهٔ تند و زیرکانهٔ آنان ترسیدم.
هوش مصنوعی: که بگویند این سرمایه و نقدینهٔ کس دیگری است؛ اما این خانه راه دیگری نیز دارد، یعنی برای این اعتراض هم پاسخی هست.
هوش مصنوعی: در کانی زری نهفته بود که من آن را یافتم و با اندیشهٔ استوار سنگش را شکافتم. مقصود یافتن کتابی پرمایه است.
هوش مصنوعی: آن زر را از سنگ بیرون آوردم و گداختم و از آن گوشوارهای از خرد ساختم؛ یعنی آن مایه را پرداختم و به صورت سخنی آراسته درآوردم.
هوش مصنوعی: سخن به هیچ روی صاحب و مالکی جز یکی ندارد، زیرا گوینده و دانا و بینای حقیقی یکی است؛ یعنی سخن از آنِ یک تن نیست و سرچشمهاش یکی است.
هوش مصنوعی: هر کس این جامهٔ سخن را با نقشی میآراید و قلم را به رنگی دیگر میزند؛ یعنی هر کس شیوهٔ خود را دارد.
هوش مصنوعی: آنان که چراغ سخن را برافروختند، همه از یکدیگر نیاموختند؛ یعنی هر کدام از سرچشمهٔ خود بهره گرفتند.
هوش مصنوعی: از این گونه پندها بسیار گفتهاند و هر کس آن را به شیوه و لفظی دیگر بیان کرده است.
هوش مصنوعی: سخن تنها از آنِ اهل سخن است و مقصود سخنگو جز اخلاص نیست.
هوش مصنوعی: آن کتاب هرچند «گنج خرد» نام داشت، در بخشهای گوناگونش سودهای فراوان بود.
هوش مصنوعی: آری، گوهری بسیار گرانبها بود، اما از خورشید دور و در سایه مانده بود؛ یعنی ناشناخته بود.
هوش مصنوعی: چون از آرایش شعر بیبهره بود، در میان خاصان و اهل ذوق غریب و ناشناخته مانده بود.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید دولت، یعنی شاه، به آن نظر افکند، چون اصل و مایهای داشت آن را پذیرفت.
هوش مصنوعی: به درگاه شاه عرضه کردم که کتاب «گنج خرد» را بیاورم تا از نظر شاه بگذرد.
هوش مصنوعی: شاه فرمود: نسخهای درست بیاور تا خوب و بدِ آن را بهدرستی ببینم.
هوش مصنوعی: شاه بزرگوار چون یکی دو فصل از آن را خواند، آن سخنان را بسیار پسندید.
هوش مصنوعی: شاه به من، بندهٔ خود، گفت: این سخنان نیک را برای آسایش و شادی دلها به نظم درآور.
هوش مصنوعی: زیرا سخن منظوم دلنشینتر است و طبع مردم به آن رغبت و گرایش بیشتری دارد.
هوش مصنوعی: در همان دم سر به زمین نهادم و گفتم: ای که برای مردم درِ سرای امن و پناه هستی.
هوش مصنوعی: اگر بخت و اقبال شاه یاورم باشد، در یک هفته آن را به رشتهٔ نظم درمیآورم.
هوش مصنوعی: به فرمان شاه فرشتهخوی، از دل تاریکی آب زلال روان کردم؛ یعنی از مرکب سیاه، سخنی روشن چون آب حیات پدید آوردم.
هوش مصنوعی: همچون قلم کمر به خدمت بستم و فرمان بلند شاه را به جا آوردم.
هوش مصنوعی: در روزگار این پادشاه جز من، بنده، که از آب سیاه مرکب آبی روان و گوارا ساخت،
هوش مصنوعی: هیچکس از دوده و مرکب، گوهری مانند من نساخت؛ و اگر هم ساخت، به درخشندگی زهره نبود.
هوش مصنوعی: خرد گیاه را از زمرد بازمیشناسد؛ گوهرشناس هرگز خس را به جای گوهر نمیخرد. یعنی اهل بصیرت ارزش سخن مرا تشخیص میدهند.
هوش مصنوعی: خلاصه آنکه شیوهای شگفت پدید آوردم و کتابی ساختم که هر کس از آن بهرهای یافت.
هوش مصنوعی: آن را چنین کوتاه و فشرده ساختم، زیرا میخواستم از کارهای دیگر نیز فارغ شوم یا به آنها بپردازم.
هوش مصنوعی: بسیاری از سخنان آن کتاب را کنار گذاشتم، زیرا تکرارهایش را کمتر بازگفتم.
هوش مصنوعی: از آداب و سخنان آن کتاب این گزیده را فراهم کردم و نامش را «ادبنامه» گذاشتم.
هوش مصنوعی: از خودم هم چیزهای بسیاری بر آن افزودم؛ چیزهایی که از پرسیدن از مردم و دیدن احوال هر کس به دست آورده بودم.
هوش مصنوعی: سخنانی پاکیزه و دلنشین آوردم که اهل معرفت و یاران از آن بینیاز نیستند.
هوش مصنوعی: نوآموز از این سخنان راهی پیدا میکند و گرهش گشوده میشود و عقل خود را با آن میآزماید.
هوش مصنوعی: ای پسر، جهان خانهٔ تجربهاندوزی است و هر هفته جای غریبهٔ تازهای است؛ یعنی هیچکس در آن ماندگار نیست.
هوش مصنوعی: تا کسی وارد میشود و مینشیند، به او میگویند برخیز؛ پس در این مدت کوتاه خار زیر پای برهنهٔ دیگران مریز و آزار مرسان.
هوش مصنوعی: بنگر چه تجربههایی اندوختهای و از این جهان چه با خود میبری و چه بر جای میگذاری.
هوش مصنوعی: من نیز تجربههای بسیار دارم؛ هم از سرگذشت خودم و هم از دیگران.
هوش مصنوعی: در این روزگار که دوران به دست فرومایگان و بندگان افتاده، همهٔ رسمها و آیینها دگرگون شده است.
هوش مصنوعی: در این زمانه جز نیرنگ و فریب و چارهگری ناروا چیزی به کار کسی نمیآید.
هوش مصنوعی: آری، هرچند انسانیت پنهان شده، اما بهکلی از جهان نابود نشده است.
هوش مصنوعی: در هر دوره و زمانهای باید به اندازهٔ توان کوشید و راه ادب را پیمود.
هوش مصنوعی: نباید بساط ادب را برچید؛ با خدمت و فروتنی میتوان از خواری رهایی یافت.
هوش مصنوعی: ادب را شاخهای از درختی بدان که جز نیکبختان از میوهٔ آن بهره نبردهاند.
هوش مصنوعی: اگر از این سودها بهرهمند شوی، از پستی به جایگاهی بلند چون آسمان میرسی.
هوش مصنوعی: دوازده باب (دو بار شش) بر این باغ گشودم و راه را برای جوینده طولانی نکردم.
هوش مصنوعی: از هر دری که کسی به باغ سخن درآید، از شاخهٔ کهن میوهٔ تازه میچیند؛ یعنی از حکمتهای کهن بهرهٔ نو میبرد.
هوش مصنوعی: درختان این باغ از تجربه بارور شدهاند و همه میوهٔ دانش به بار آوردهاند.
هوش مصنوعی: خوشا کسی که در سایهٔ این درخت از آفتاب سوزان سخنان باطل و ناممکن پناه بگیرد.
هوش مصنوعی: هر کس از این شاخهها برگی برنگیرد، باید به بیتوشگی و بیسامانی تن دهد.
هوش مصنوعی: آدم تنپرور و تنبل از زندگی بهرهای ندارد؛ چه بسیار کسان که کنار رود فرات از تشنگی مردند، یعنی با وجود دسترسی به سرچشمه، از سستی بیبهره ماندند.
هوش مصنوعی: ای نزاری، برو و نعمتهای شاه را سپاس بگزار که به برکت بخت و اقبال او ثروت و مقام یافتی.
هوش مصنوعی: شاه با پذیرفتن تو، تو را عزیز و سربلند کرد و در شادی و آسودگی را به رویت گشود.
هوش مصنوعی: از او در دنیا و دین بهرهمند شدی؛ پس برای دور کردن چشم بد اسپند بر آتش بریز.
هوش مصنوعی: از اینجا بنیاد سخن را نو کن و لباس داستانها و سخنان کهن را تازه گردان؛ یعنی به آغاز متن اصلی بپرداز.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.