بخش ۱
مکن تکیه بر دانش و عقل و رای
به دعوی منه در هنر پیش پای
مشو غرّه گر خدمتی کردهای
وگر در تنم جهان خوردهای
مگو دارم از راه خدمت حقوق
نیالودهام استخوان و عروق
بر آن اعتماد ای برادر که شاه
به حق ها زمن بگذراند گناه
دلیری مکن خویشتندار باش
برون از همه کار و در کار باش
یقین دان که صد عیب بر یک هنر
بچربد چو شه برگمارد نظر
جهانی هنر گر بر آری ز جَیب
سبک تر نهد دست بر حرف عَیب
مؤثرتر آید خطا و گناه
ز طاعت بسی بر دل پادشاه
به دانش مشو معجب ای نیکبخت
که عجب از خردمند عیبی است سخت
به دانش مکن عیب بر پادشاه
به باد تکبر مَبر آبِ جاه
اگر چند داری هنر بی قیاس
چو آنجا رسی خویش ناقصشناس
اگر در سفر با تو همخانه شد
چو با مستقر رفت بیگانه شد
به ناز و تکبر فزونی مجوی
مبر آب از اندازه بیرون ز جوی
گرانمایه تر گوهر اندر جهان
بود دانش آشکار و نهان
به دانش گرت هست بر چرخ راه
فزونی روا نیست بر پادشاه
چو دولت بود درنیاید مگر
بلی پس رو دولت آمد هنر
اگر چند دولت ز دانش نخاست
که دولت به دانش کند پشت راست
ولی شاخ دولت که برخاستست
به بار و بر دانش آراستست
چو دولت ندارد ز دانش فروغ
بود راست اما نماید دروغ
چو اسباب دولت مهیا شود
عجب نَبْوَد ار کبر پیدا شود
خطایی بزرگ است و کاری عظیم
که از پادشا نَبْوَد امید و بیم
به عُجب ار نپیچی سر از رسم شاه
به منت کنی خدمت پادشاه
چو کاری برآید ز دستت پسند
سبک برکشی سر به چرخ بلند
تن آسانی و بی غمی خو کنی
نکو بشنو از من نه نیکو کنی
خرد بر چنین کار دستور نیست
ز دیوانگی این خطا دور نیست
براندیش کاین دولت و عزّ و ناز
کجا یافتی خویشتن بر مساز
نه این چاه ز اقبال شَه یافتی
از آن صدر و آن پیشگه یافتی
ندانی که عِزّ زادۀ خواری است
تن آسانی از عین دشواری است
برو هر چه فرمایدت پیش گیر
نه دنبال آسایش خویش گیر
به جایی رسد مرد از عجب خویش
که بیگانه را فرق ننهد ز خویش
شود بر قبول نصیحت ستوه
نهاد رای خود فوق رای گروه
گمانش فتد کز عقول و جهول
چو او کس نداند خروج و دخول
ستوده تر است از همه رای او
صواب است فکر سخن زای او
نکوهیده تر زین مدان از خصال
مکن با خداوند عُجب اتّصال
چو معجب بود شاه و محکم ستیز
نداری رهی دیگر الا گریز
ازو تا میسر شود دور باش
از آتش بپرهیز و معذور باش
ولی گر ضرورت بود پایبند
نگه دار خود را نکو از گزند
مشو در میان وقت تدبیر و رای
گره بند بر طبع مشکل گشای
که گر صد صلاحش نمایی به خیر
چه حق از تو بیند چه باطل ز غیر
میفزای اعجاب او دم مزن
به بوی نمک لقمه برهم مزن
صوابی که در ضمن آن صد خطاست
در اظهار آن گر نکوشی رواست
نماند همی گردش روزگار
به نیک و بد و خیر و شر برقرار
اگر مدت دَور گردد دراز
شود با سر نقطه پرگار باز
چو نیکو شد احوالت از مال و جاه
مَبَر ظن که آخر نگردد تباه
چو از نعمت شاه گردی غنی
طمع دار محنت ز چرخ دنی
دهد نکبتت عاقبت گوشمال
بپاشد پراکنده مجموع مال
نعیمی که نامحکم است اصل او
شود عاقبت منقطع وصل او
گیا را نبینی که چون آفتاب
برویانَد و برکشد از تُراب
به مهرش چنان پروراند نخست
که پنداری از باغ جنت برست
به آخر نگه کن که هم آفتاب
چه سانش بسوزاند از تفت و تاب
به بادش دهد تا شود خاک راه
چه سرو اندرین بوستان چه گیاه
ز نزدیکْ باشان در گاه شاه
بود هر کسی را دگر رسم و راه
کسانی که از فرط کبر و غرور
به اندک مسافت ز دار الغرور
تجاوز نمایند از احکام شاه
ندارند تعظیم انعام شاه
کنند اعتراض و نهند اعتبار
که ما را به جایی رسیدست کار
که در امر و نهیش تصرف کنیم
به جای رعیت تلطف کنیم
نمایند خود را به خاص و به عام
که از ماست این مملکت را نظام
نباشد به نزدیک کار آگهان
خطایی ازین صعب تر در جهان
ندانند کایشان ز فرمان شاه
گرفتند در مملکت آب و جاه
وگر نه چه ایشان چه کمتر کسی
فروتر نبینند ازو خود کسی
نه او پادشاه و تو هستی رهی
پس انگشت بر حرف او چون نهی
چو او را نبردی به تعظیم نام
ترا کس چه خواند به جز ناتمام
بپرهیز ازین ورطه ای هوشیار
ره و رسم صاحب خرد گوش دار
ندانی که چون عیب سلطان خویش
نپوشی نپوشیدهای زان خویش
هنرهای او چون نمایی به جمع
نه آخر تو پروانه ای شاه شمع
چو خواهی هنر عرض بر شاه کرد
به پیرامن لاف و دعوی مگرد
هنرها چنان باز باید نمود
که مقصود ازین خدمت شاه بود
چو فرمان دهد شهریار کیان
ببندم کمر وار جان بر میان
چو فرصت نگهداری و وقت کار
غرض حاصل آید ز فرمان گزار
هنر عیب گردد چو فخر آوری
که من می کنم در هنر داوری
نه بر پادشا خشم شاید گرفت
نه با وی به تندی توان کرد گفت
نه زو کینه هرگز توانی کشید
نه راه تعنُّت توانی بُرید
مده راه در مغز ماخولیا
منه آتش از پهلوی بوریا
اگر کینه در سینه داری نهان
چو روزت نماید به خلق جهان
زبانت گر از گفت قاصر شود
در افعال و اعمال ظاهر شود
کسی شربت زهر قاتل نخورد
درونش پراکنده تأثیر کرد
ازین سو و آن سو شود چاره جوی
نباشد به جز مردنش هیچ روی
نکوهیده تر نیست نزد خرد
ازین چند خصلت که می بشمرد
گرین هفت مجموع شد در یکی
بتر زو مدان از بدان بیشکی
دروغ است و کین است و عجب است و غدر
که بفزاید و کم کند از تو قدر
تکاسل حریصی سخن چینی است
که سرمایۀ شرک و خودبینی است
نشاید اگر چاکر پادشاه
ازین هفت خود را ندارد نگاه
بکوشد که اضداد این هفت چیز
فرا پیش گیرد به عقل و تمیز
وقار و تحرک کزین هر دو جنس
نیارند بیرون شدن جن و انس
دو گنج است خاموشی و راستی
که حاصل شود هر چه زان خواستی
اگر خودشناسی و نیکودلی
تو داری کلید در مشکلی
جهان را به ملک قناعت بده
که یک جزوش از هفت اقلیم به
به نیکی ز بدها بباید گذشت
که بد نیک شد، نیک بد چون بگشت
نداند بد اختر که با خود کند
که بر پادشا نیت بد کند
چو خواهد که نقصان کند قدر او
بدو باز عاید شود غدر او
و بال بداندیش عاید شود
سرش در سر آن مکاید شود
فزونی کسی جست بر پادشاه
که برد از مسیحا به مالک پناه
مددکار نقصان خود شد به جهل
که گیرد چنین مشکلی سخت، سهل
گر از پادشا حقّ خود یافتست
فضول دِماغش مدد یافتست
که بیشی طلب می کند کم خرد
به باد هوس آب خود می برد
دو شغل ای پسر تا نخواهی ز شاه
وگر خواستی هر دو گردد تباه
معطل بماند هم این و هم آن
وگر شاه فرمود گو الامان
محال است نزدیک صاحب خرد
اگر نیک در نیک و بد ننگرد
به یک کس دو بد هست برداشتن
دو سندان به یک دست برداشتن
نزاری بنه سر به شکر و سپاس
ز اِنعام شاه حقایق شناس
نهالی بدی ناشده بهره مند
بپرورد، سر بر کشیدی بلند
چو مخصوص گشتی به انعام شاه
به انعام او کن به عزت نگاه
ز مردم مکن آن کرامت نهان
مباهات کن زان عطا بر جهان
از آثار نعمت که پیدا کنی
دل دشمن از غصه شیدا کنی
چو پنهان کنی نعمت پادشاه
مزاج عنایت بگردد ز راه
به کفران نعمت تصور کند
دماغش ز نخوت تهور کند
به بیالتفاتی شوی متهم
دلالت کند بر غرور تو هم
لقب بی مروت نهندت کرام
که کردست بر خویش نعمت حرام
چو خود را به ظاهر بیاراستی
گواه است بر باطنت راستی
چو ظاهر کنی بر خود انعام شاه
زیادت شود بر تو اکرام شاه شود
وگر باز پوشی به بیچارگی
بر تو در بسته یکبارگی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این بخش از ادبنامه بر نکوهش غرور و خودپسندی میپردازد و بر اهمیت تواضع در برابر پادشاه و دیگران تأکید میکند. او بیان میکند که دلایل تکبر و عجب باعث دوری از درک حقیقت و نادیده گرفتن فضل خداوند میشود. شاعر به مخاطب میآموزد که در خدمت به پادشاه باید با فروتنی عمل کند و از دعوای هنر دوری گزیند، زیرا خودبرتربینی تنها به زوال و نابودی منتهی میشود. در نهایت، او یادآوری میکند که نعمتهای دریافتی از پادشاه باید شکرگزاری شود و در غیر این صورت، انسان به غرور و کفران نعمت دچار خواهد شد.
هوش مصنوعی: به دانش و عقل و تدبیر خود تکیه نکن و با ادعای هنرمندی پا پیش نگذار و خود را برتر نشان نده.
هوش مصنوعی: اگر خدمتی کردهای یا در این راه رنج و غم بسیار کشیدهای، به آن مغرور نشو.
هوش مصنوعی: نگو که بهخاطر خدمتم حقی بر گردن دارم و دامن و وجودم را به خیانت و ناپاکی آلوده نکردهام.
هوش مصنوعی: ای برادر، به این امید تکیه نکن که شاه به پاس حق خدمتت از گناهت بگذرد.
هوش مصنوعی: گستاخی نکن و خوددار باش؛ در کار بکوش اما از دلبستگی و ادعا دور بمان.
هوش مصنوعی: یقین بدان که وقتی شاه با دقت بنگرد، صد عیب بر یک هنر میچربد و آن را بیاثر میکند.
هوش مصنوعی: اگر دنیایی هنر هم از آستین بیرون آوری، شاه بهآسانی انگشت بر یک عیب تو میگذارد.
هوش مصنوعی: خطا و گناه بر دل پادشاه بسیار بیشتر از فرمانبرداری و خدمت اثر میگذارد.
هوش مصنوعی: ای نیکبخت، به دانش خود مغرور نشو، زیرا خودپسندی از انسان خردمند عیبی بزرگ است.
هوش مصنوعی: با تکیه بر دانش خود از پادشاه عیبجویی نکن و با غرور و تکبر آبرو و مقام خود را بر باد نده.
هوش مصنوعی: هرچند هنر بیاندازه داشته باشی، وقتی به درگاه شاه رسیدی خود را ناقص بدان.
هوش مصنوعی: اگر شاه در سفر با تو همخانه و همدم بود، وقتی به جایگاه و تخت خود بازگشت با تو بیگانه میشود؛ پس به آن نزدیکی دل نبند.
هوش مصنوعی: با ناز و تکبر برتری نجوی و از حد خود بیرون نرو، چنانکه آب را بیش از گنجایش جوی روان نمیکنند.
هوش مصنوعی: گرانبهاترین گوهر در جهان، دانش است، چه آشکار و چه پنهان.
هوش مصنوعی: حتی اگر با دانش راهی به آسمان داشته باشی، برتریجویی بر پادشاه روا نیست.
هوش مصنوعی: وقتی بخت و دولت باشد، هنر هم به دنبالش میآید؛ آری، هنر پیرو دولت است.
هوش مصنوعی: هرچند دولت از دانش پدید نمیآید، اما دولت با دانش استوار و پابرجا میشود.
هوش مصنوعی: شاخهٔ دولتی که بالیده، با بار و میوهٔ دانش آراسته شده است.
هوش مصنوعی: اگر دولت از دانش روشنی نگیرد، هرچند راستین باشد، دروغین و بیپایه به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: وقتی اسباب دولت و قدرت فراهم شود، عجیب نیست که تکبر پدیدار شود.
هوش مصنوعی: خطایی بزرگ و کاری سنگین است که کسی از پادشاه نه امیدی داشته باشد و نه ترسی.
هوش مصنوعی: اگر از روی غرور از آیین شاه سر نپیچی هم، خدمت او را با منتگذاری انجام میدهی.
هوش مصنوعی: وقتی کاری پسندیده از دستت برآید، زود سر به آسمان بلند میکنی و مغرور میشوی.
هوش مصنوعی: به تنآسانی و بیخیالی خو میگیری؛ از من خوب بشنو که این کار نیکو نیست.
هوش مصنوعی: خرد چنین کاری را روا نمیداند و این خطا از دیوانگی دور نیست.
هوش مصنوعی: بیندیش که این دولت و عزت و ناز را از کجا به دست آوردهای و به خود مناز.
هوش مصنوعی: مگر این جاه و مقام را از اقبال شاه و از آن صدر و پیشگاه او به دست نیاوردی؟
هوش مصنوعی: آیا نمیدانی که عزت زادهٔ خواری و فروتنی است و آسایش از دل سختی برمیآید؟
هوش مصنوعی: برو و هر فرمانی که شاه به تو میدهد انجام بده و در پی آسودگی و راحت خودت نباش.
هوش مصنوعی: آدمی از خودپسندی به جایی میرسد که دیگر میان بیگانه و خودی فرقی نمیگذارد.
هوش مصنوعی: از پذیرفتن نصیحت به ستوه میآید و رأی خود را برتر از رأی جمع میشمارد.
هوش مصنوعی: گمان میکند که از میان همهٔ خردمندان و نادانان، هیچکس مانند او راه ورود و خروج و چند و چون کارها را نمیداند.
هوش مصنوعی: میپندارد که رأی او از رأی همه پسندیدهتر است و اندیشهٔ سخنسازش همیشه درست است.
هوش مصنوعی: هیچ خصلتی را از خودپسندی نکوهیدهتر مدان و با آدم خودپسند همنشینی و پیوند مکن.
هوش مصنوعی: اگر شاه خودپسند و سخت لجوج باشد، راهی جز گریختن از او نداری.
هوش مصنوعی: تا جایی که ممکن است از او دور باش؛ از آتش بپرهیز و با همین دوری خود را معذور بدار.
هوش مصنوعی: اما اگر ناچار باشی و نتوانی دور شوی، خود را بهخوبی از آسیب او نگه دار.
هوش مصنوعی: هنگام مشورت و تصمیمگیری او میانجی و صاحبنظر مشو و طبع گرهگشای خود را مهار کن و نظر مده.
هوش مصنوعی: زیرا اگر صد راه درست و خیر هم به او نشان دهی، برایش فرقی نمیکند که از تو سخن حق بشنود یا از دیگری سخن باطل؛ به نظر کسی اعتنا نمیکند.
هوش مصنوعی: بر خودپسندی او میفزای و دم فرو بند؛ به هوای اندکی سود، لقمه و روزی خود را خراب مکن.
هوش مصنوعی: درستیای که گفتنش صد خطر و خطا در پی دارد، اگر در آشکار کردنش نکوشی رواست.
هوش مصنوعی: گردش روزگار بر یک حال نمیماند و نیک و بد و خیر و شر پایدار نیست.
هوش مصنوعی: اگر دوران به درازا بکشد، پرگار سرانجام به همان نقطهٔ آغاز بازمیگردد؛ یعنی هر وضعی دیر یا زود دگرگون میشود.
هوش مصنوعی: وقتی از مال و مقام حالت خوب شد، گمان مبر که این حال سرانجام تباه نمیشود.
هوش مصنوعی: وقتی از نعمت و بخشش شاه توانگر شدی، منتظر رنج و سختی از سوی آسمان پست باش.
هوش مصنوعی: بدبختی سرانجام تو را گوشمالی میدهد و مالی را که گرد آوردهای پراکنده میکند.
هوش مصنوعی: نعمتی که بنیادش استوار نیست، سرانجام پیوندش گسسته میشود و از دست میرود.
هوش مصنوعی: آیا نمیبینی که خورشید چگونه گیاه را میرویاند و از خاک بیرون میکشد؟
هوش مصنوعی: نخست چنان با مهر و گرمای خود آن را میپروراند که گویی از باغ بهشت روییده است.
هوش مصنوعی: اما در پایان بنگر که همان خورشید چگونه با گرما و تابش خود آن را میسوزاند.
هوش مصنوعی: و آن را به باد میسپارد تا خاک راه شود؛ در این بوستان جهان سرو و گیاه سرانجامشان یکی است.
هوش مصنوعی: از میان نزدیکان درگاه شاه، هر کس روش و رفتار خاص خود را دارد.
هوش مصنوعی: کسانی هستند که از شدت تکبر و غرور، با اندک پیشرفتی در این دنیای فریبنده، از اندازهٔ خود بیرون میروند.
هوش مصنوعی: از فرمانهای شاه سرپیچی میکنند و بخششها و نعمتهای شاه را بزرگ نمیدارند.
هوش مصنوعی: اعتراض میکنند و برای خود اعتبار و ارزش قائل میشوند و میگویند کار ما به جایگاهی بلند رسیده است.
هوش مصنوعی: میگویند میتوانیم در امر و نهی شاه دست ببریم و به جای او، از سوی خودمان به رعیت مهربانی و بخشش کنیم.
هوش مصنوعی: این گماشتگان مغرور به خاص و عام چنین وانمود میکنند که نظم و سامان این کشور از ماست.
هوش مصنوعی: در نظر آگاهان و کاردانان، در جهان خطایی سختتر و بزرگتر از این نیست.
هوش مصنوعی: نمیدانند که آبرو و مقام خود را در این مملکت به فرمان شاه به دست آوردهاند.
هوش مصنوعی: وگرنه میان آنان و فرومایهترین کس فرقی نبود و کسی را از ایشان پستتر نمیدیدند.
هوش مصنوعی: مگر نه این است که او پادشاه است و تو بنده و خدمتگزار؟ پس چگونه بر سخن او انگشت اعتراض میگذاری؟
هوش مصنوعی: وقتی نام شاه را با احترام بر زبان نیاوری، مردم تو را جز ناقص و نادرست نمیخوانند.
هوش مصنوعی: ای هوشیار، از این گرداب خطرناک دوری کن و راه و روش خردمندان را به کار بند.
هوش مصنوعی: آیا نمیدانی که اگر عیب پادشاه خود را نپوشانی، در واقع عیب خودت را نپوشاندهای؟
هوش مصنوعی: هنرها و نیکیهای شاه را در میان جمع آشکار کن؛ آخر مگر نه این است که تو پروانهای و شاه شمع؟
هوش مصنوعی: هرگاه خواستی هنر خود را به شاه عرضه کنی، گرد لافزدن و ادعا مگرد.
هوش مصنوعی: هنرها را باید چنان نشان داد که پیدا باشد هدف از آن خدمت به شاه است.
هوش مصنوعی: چنین بگو یا بنما که هرگاه شهریار فرمان دهد، جانم را چون کمربند بر میان میبندم و آمادهی فداکاریام.
هوش مصنوعی: اگر فرصت و زمان مناسب کار را نگه داری، مقصود تو از راه اجرای فرمان به دست میآید.
هوش مصنوعی: هنر هنگامی که به آن فخر کنی و بگویی من داور هنرم، به عیب بدل میشود.
هوش مصنوعی: نه شایسته است بر پادشاه خشم گرفت و نه میتوان با او تند سخن گفت.
هوش مصنوعی: نه هرگز میتوانی از او انتقام بگیری و نه میتوانی راه سرکشی و عیبجویی بر او بپیمایی.
هوش مصنوعی: به خیالهای پریشان و سودایی در سرت راه مده و آتش را کنار حصیر مگذار؛ یعنی خود را به خطر نابودی مینداز.
هوش مصنوعی: اگر کینهای پنهان در سینه داشته باشی، مانند روز روشن بر مردم آشکار میشود.
هوش مصنوعی: اگر زبانت هم آن را نگوید، در رفتار و کردارت پیدا میشود.
هوش مصنوعی: هر کس زهر کشنده بنوشد، اثرش در همهی درونش پراکنده میشود؛ کینه نیز چنین است.
هوش مصنوعی: او به این سو و آن سو برای چاره میدود، اما راهی جز مرگ برایش نمیماند.
هوش مصنوعی: نزد خرد چیزی نکوهیدهتر از این چند خصلتی که برمیشمارد نیست.
هوش مصنوعی: اگر این هفت خصلت در یک نفر جمع شود، بیگمان در میان بدان کسی را بدتر از او مدان.
هوش مصنوعی: آن خصلتها دروغ و کینه و خودپسندی و پیمانشکنی است که بدی را میافزاید و از ارج تو میکاهد.
هوش مصنوعی: و نیز تنبلی و آزمندی و سخنچینی است که سرمایهی شرک و خودبینی است.
هوش مصنوعی: شایسته نیست که خدمتگزار پادشاه خود را از این هفت خصلت نگاه ندارد.
هوش مصنوعی: باید بکوشد که با خرد و تشخیص، ضد این هفت خصلت را پیشه کند.
هوش مصنوعی: ضدِ آن صفات بد، وقار و کوشایی است؛ دو حالتی که هیچ پری و آدمی از آنها بینیاز نیست و بیرون از آنها نمیتواند بود.
هوش مصنوعی: خاموشی و راستگویی دو گنجاند که هر چه از آنها بخواهی به دست میآید.
هوش مصنوعی: اگر خودشناس و نیکدل باشی، کلید گشودن هر دشواری را در دست داری.
هوش مصنوعی: همهٔ جهان را بده و ملک قناعت را بگیر، زیرا پارهای از آن از هفت اقلیم برتر است.
هوش مصنوعی: باید با نیکی از بدیها گذشت و آنها را جبران کرد، زیرا بد میتواند نیک شود و نیک نیز اگر دگرگون شود بد میگردد.
هوش مصنوعی: آدم بدبخت نمیداند که وقتی به پادشاه نیت بد میکند، در واقع با خودش چه میکند.
هوش مصنوعی: هرگاه بخواهد از قدر و مقام پادشاه بکاهد، خیانتش به خود او بازمیگردد.
هوش مصنوعی: کیفر بداندیش به خودش برمیگردد و سرش را در راه همان نیرنگهایش از دست میدهد.
هوش مصنوعی: کسی که بخواهد بر پادشاه برتری جوید، مانند کسی است که از مسیح (مایهٔ رهایی) گریخته و به مالکِ دوزخ پناه برده است.
هوش مصنوعی: او از نادانی به زیان خود یاری رساند، چون چنین کار دشوار و خطرناکی را آسان گرفت.
هوش مصنوعی: اگر حق خود را از پادشاه گرفته باشد، باز هم خیالهای بیهوده و غرور در سرش نیرو گرفته است.
هوش مصنوعی: زیرا آدم کمخرد زیاده میخواهد و آبروی خود را بر باد هوس میدهد.
هوش مصنوعی: ای پسر، دو منصب از شاه مخواه؛ اگر بخواهی هر دو تباه میشود.
هوش مصنوعی: هم این کار و هم آن کار بیسرانجام میماند؛ و اگر شاه خود دستور داد، امان بخواه و از پذیرفتن آن معذرت بخواه.
هوش مصنوعی: نزد خردمند ناممکن است که در نیک و بد کارها بهدقت ننگرد؛ یعنی خردمند پیامد کار را میسنجد.
هوش مصنوعی: برداشتن دو بار دشوار به دست یک نفر مانند برداشتن دو سندان با یک دست است.
هوش مصنوعی: ای نزاری، سر به شکر و سپاس بگذار به خاطر بخششهای شاه حقیقتشناس.
هوش مصنوعی: نهالی بیبهره بودی؛ شاه تو را پرورد تا قد کشیدی و سربلند شدی.
هوش مصنوعی: چون به بخشش ویژهٔ شاه برگزیده شدی، به نعمت او با احترام و ارجمندی بنگر.
هوش مصنوعی: این بزرگواری را از مردم پنهان مکن و به آن بخشش در برابر جهانیان افتخار کن.
هوش مصنوعی: با آشکار کردن نشانههای نعمت، دل دشمن را از غصه دیوانه میکنی.
هوش مصنوعی: اگر نعمت پادشاه را پنهان کنی، حالِ لطف و عنایت او دگرگون میشود.
هوش مصنوعی: شاه آن را ناسپاسی میپندارد و از سر غرور و بزرگی خشمگین و تند میشود.
هوش مصنوعی: به بیاعتنایی متهم میشوی و این کار نشانهٔ غرور تو نیز شمرده میشود.
هوش مصنوعی: بزرگواران تو را بیمروت میخوانند، کسی که نعمت را بر خود حرام کرده است.
هوش مصنوعی: وقتی ظاهر خود را با نعمت شاه بیارایی، این گواهی راستین بر سپاسگزاری درونت است.
هوش مصنوعی: اگر بخشش شاه را بر خود آشکار کنی، گرامیداشت شاه نسبت به تو بیشتر میشود.
هوش مصنوعی: و اگر آن را از روی بیچارگینمایی پنهان کنی، درِ عنایت یکباره بر تو بسته میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.