بیا ساقی آن بکر پوشیده روی
به من ده گرش هست پروای شوی
کنم دست شوئی به پاک از پلید
به بکر این چنین دست باید کشید
دگر باره بلبل به باغ آمدست
پری پیش روشن چراغ آمدست
خیال پری پیکری میکند
مرا چون خیال پری میکند
ازین کان تاریک اهریمنی
گهر بین که آرم بدین روشنی
هزار آفرین باد بر زیرکان
که روشن زر آرند ازین تیره کان
گزارندهٔ شرح آن مرزبان
گزارش چنین آورد بر زبان
که چون شاه عالم به دانای روم
بفرمود تا سازد از سنگ موم
به پیروزی آن نقش در خواسته
چو پیروزه نقشی شد آراسته
ز خوبی چنان ساختش نقش بند
که بربست بر نقش ترکان پرند
چو پیکر برانگیخت پیکر نمای
شه از پیش پیکر تهی کرد جای
به هر جا که میرفت میریخت گنج
به امید راحت همی برد رنج
به هر هفتهای منزلی چند راند
به هر منزلی هفتهای چند ماند
چو منزل در آمد به بدخواه تنگ
هژیران به کین تیز آرند چنگ
فراخی گهی بود نزدیک آب
فرود آمد آنجابه هنگام خواب
در آن مرغزار از ملک تا سپاه
برآسوده گشتند از آسیب راه
چو انجم برآراست لشگر گهی
کشیده به گردون درو درگهی
جهان را ز رایت چو طاوس کرد
سراپرده را در سوی روس کرد
به روسی خبر شد که دارای روم
درآورد لشگر بدان مرز و بوم
سپاهی که اندیشه را پی کند
چو کوهه زند کوه ازو خوی کند
دلیران شمشیر زن بی شمار
به مردم گزائی چو پیچنده مار
کمند افکنانی که چون تند شیر
درارند سرهای پیلان به زیر
غلامان چینی که در دار و گیر
ز موئی جهانند صد چوبهٔ تیر
سکندر نه تند اژدهائیست این
جهانرا ستمگر بلائیست این
نه لشگر یکی کوه با او روان
که در زیر او شد زمین ناتوان
ز پیلان دو صد پیل پولاد پوش
که آرند خون زمین را به جوش
یکی دشت بر پیل و بر پیلتن
همه کشور آشوب و لشگر شکن
چو قنطال روسی که سالار بود
شد آگه که گردون بدین کار بود
یکی لشگر انگیخت از هفت روس
به کردار هر هفت کرده عروس
ز برطاس و آلان و خزران گروه
برانگیخت سیلی چو دریا و کوه
ز ایسو زمین تا به خفچاق دشت
زمین را به تیغ و زره در نوشت
سپاهی نه چندان که لشگر شناس
به اندازهٔ آن رساند قیاس
چو عارض شمرد آنچه در پیش بود
ز نهصد هزارش عدد بیش بود
فرود آمدند از سر راه دور
دو فرسنگی از لشگر شاه دور
به لشگر چنین گفت قنطال روس
که مردافکنان را چه باک از عروس
چنین لشگر خوب نادیده رنج
همه سر بسر کاروانهای گنج
کجا پای دارند با روسیان
چنین نازنینان و ناموسیان
همه گوهرین ساز و زرین ستام
بلورین طبق بلکه بی جاده جام
همه کارشان شرب و مالشگری
نگشته شبی گرد چالشگری
شبانگه به بوی خوش انگیختن
سحرگه به شربت برآمیختن
جگر خوردن آیین روسان بود
میو نقل کار عروسان بود
ز رومی و چینی نیاید نبرد
همه خز و دیبا بود سرخ و زرد
خدا داد ما را چنین دستگاه
خدا داده را چون توان بست راه
اگر دیدمی این غنیمت به خواب
دهانم شدی زین حلاوت پر آب
یکی نیست در جملهٔ بی تاج زر
به دریا نیابیم چندین گهر
گر این دستگه را به دست آوریم
براقلیم عالم شکست آوریم
جهان را بگیریم و شاهی کنیم
همه ساله صاحب کلاهی کنیم
پس آنکه فرس راند بالای کوه
تنی چند با او شده همگروه
به انگشت بنمود کانک ز دور
جهان در جهان نازنینند و حور
درو درگه از گوهر و گنج پر
به جای سنان و زره لعل و در
همه زین زرین یاقوت کار
کفن پوشهای جواهر نگار
کلاه مرصع برافراشته
قبا تا کف پای بگذاشته
همه فرش دیبا و شعر و حریر
نه در دست نیزه نه در جعبهٔ تیر
همه عنبرین دار و خلخال پوش
سر زلف پیچیده بالای گوش
سراپای در زیور خسروی
نه پای رونده نه دست قوی
بدان سست پایان پیچیده دست
سکندر چه لشگر تواند شکست
گر افتد بر ایشان سر سوزنی
دهن را گشایند چون روزنی
به تاریخ و تقویم جنگ آورند
مهی در حسابی درنگ آورند
نه آن لشگرند این که روز نبرد
ز خسته کلوخی برآرند گرد
چو ما حمله سازیم یکره ز جای
به یک حملهٔ ما ندارند پای
چو روسان سختی کش سخت مغز
فریبی شنیدند از اینگونه نغز
کشیدند سرها که تا زندهایم
بدین عهد و پیمان سرافکندهایم
بکوشیم کوشیدنی چون نهنگ
نمانیم ازین گلستان بوی و رنگ
بر اعدای دولت شبیخون کنیم
به نوک سنان خاره را خون کنیم
چو دست از سنان سوی خنجر کشیم
بداندیش را دام در سر کشیم
چو روسی سپه را دلی گرم دید
ز نیروی خود کوه را نرم دید
به لشگرگه آمد به تدبیر جنگ
ز دل برد زنگار و از تیغ زنگ
ز دیگر طرف شاه لشگر شکن
به تدبیر بنشست با انجمن
بزرگان لشگر همه گرد شاه
نشستند چون اختران گرد ماه
قدرخان ز چین گورخان از ختن
دپیس از مداین ولید از یمن
دوالی ز ابخاز و هندی ز ری
قباد صطخری ز خویشان کی
زریوند گیلی ز مازندران
نیال یل از کشور خاوران
بشک از خراسان و فوم از عراق
بریشاد از ارمن بدین اتفاق
ز یونان و افرنجه و مصرو شام
نه چندانکه بر گفت شاید به نام
جهاندار کرد از غم آزادشان
به دلگرمی امیدها دادشان
چنین گفت کین لشگر جنگجوی
به پیکار شیران نکردند خوی
به دزدی و سالوسی و رهزنی
نمایند مردی و مردافکنی
دو دستی ندیدند شمشیر کس
همان ناچخ و نیزه از پیش و پس
سلاحی و سازی ندارند چست
ز بی آلتان جنگ ناید درست
برهنه تنی چند را در مصاف
چه باشد بریدن ز سر تا به ناف
چو من تیغ گیرم بجنبم ز جای
فرو بندد البرز را دست و پای
من آن دور گیرم که دارای گرد
ز من جان همی برد و جان هم نبرد
به کیدی که با کید در ساختم
به پای خودش چون در انداختم
چو با لشگر فور کردم نبرد
ز مردانگی فور کافور خورد
کمانم چو بر زد به ابرو گره
شه چین کمانرا فرو کرد زه
هم از جنگ روسم نباشد شکوه
که بسیار سیلاب ریزد ز کوه
ز کوه خزر تا به دریای چین
همه ترک بر ترک بینم زمین
اگر چه نشد ترک با روم خویش
هم از رومشان کینه با روس بیش
به پیکان ترکان این مرحله
توان ریخت بر پای روس آبله
بسا زهر کو در تن آرد شکست
به زهری دگر بایدش باز بست
شنیدم که از گرگ روباه گیر
به بانگ سگان رست روباه پیر
دو گرگ جوان تخم کین کاشتند
پی روبه پیر برداشتند
دهی بود در وی سگانی بزرگ
همه تشنهٔ خون روباه و گرگ
یکی بانگ زد روبه چاره ساز
که بند از دهان سگان کرد باز
سگان ده آواز برداشتند
که روباه را گرگ پنداشتند
زبانگ سگان کامد از دوردست
رمیدند گرگان و روباه رست
سگالندهٔ کاردان وقت کار
ز دشمن به دشمن شود رستگار
اگر چه مرا با چنین برگ و ساز
به هم پشتی کس نیاید نیاز
در چاره بر چاره گر بسته نیست
همه کار با تیغ پیوسته نیست
سران سپه سر کشیدند پیش
که ریزیم در پای تو خون خویش
نبودیم ازین پیشتر سست کوش
کنون گرمتر زان براریم جوش
هم از بهر مردی هم از بهر مال
بکوشیم تا چون بود در جوال
سپه را چو دل داد خسرو بسی
که بیدل نیاید که باشد کسی
در اندیشه میبود تا وقت شام
که فردا چه برسازد از تیغ و جام
چو از تیرهٔ شب روز روشن نهفت
طلایه برون رفت و جاسوس خفت
نگهبان لشگر برون از قیاس
نشستند بر رهگذرهای پاس
شب تیره بی پاس نگذاشتند
ز شب تا سحر پاس میداشتند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: اسکندر به سرزمین روس میرسد و از زیباییها و بکر بودن آن سرزمین شگفتزده میشود. او تصمیم میگیرد که لشگری به سوی روسها بفرستد و پس از رسیدن به مرز، خبر به دیگران میرسد که او در حال آمادهسازی لشگری بزرگ است. قنطال، سردار روسی، از تهدید اسکندر آگاه میشود و سپاهی شامل هفت قوم را برای مقابله با او جمعآوری میکند. در این میان، نگران هستند که ناز و نعمتهای زندگی نگذارند تا به میدان جنگ بروند. سران لشگر و جنگجویان مصمم میشوند تا در نبرد کامیابی کسب کنند و هیچ نشانهای از سستی در عزم خود نشان ندهند. به این ترتیب، مقدمهچینی برای جنگی بزرگ صورت میگیرد و هر دو طرف در انتظار لحظهٔ نبرد هستند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن شراب ناب را که چون دختری دوشیزه و روپوشیده در خم مانده است بیاور و اگر سر شوهر کردن دارد، به من بسپار.
هوش مصنوعی: با این شراب پاک، دست خود را از هر پلیدی میشویم. با چنین دوشیزهٔ پاکی باید دستودل را پاک کرد و آنگاه به او دست زد.
هوش مصنوعی: بار دیگر بلبلِ طبع شاعر به باغ سخن آمده و پری الهام، چنانکه به نزدیک چراغ روشن پدیدار میشود، در برابرم ظاهر شده است.
هوش مصنوعی: خیال من پیکری پریوار و زیبا میسازد و همین خیال، مرا مانند کسی که پری زده باشد شیدا و بیخود میکند.
هوش مصنوعی: ببین از این کان تاریک و اهریمنی، یعنی جهان و درون پررنج، چه گوهر روشنی بیرون میآورم.
هوش مصنوعی: هزار آفرین بر هوشمندانی که از این کان تیره، زر درخشان بیرون میآورند.
هوش مصنوعی: راوی داستان آن فرمانروا، یعنی اسکندر، ماجرا را اینگونه بیان میکند.
هوش مصنوعی: که چون پادشاه جهان به دانشمند رومی فرمان داد که سنگ را چون موم نرم کند و از آن پیکری بتراشد،
هوش مصنوعی: آن نقش و پیکر خواستهشده با کامیابی ساخته شد و چون نگینی از فیروزه آراسته گردید.
هوش مصنوعی: پیکرتراش آن را چنان زیبا ساخت که اثرش زنان ترک را واداشت تا بر چهرهٔ خود روبند ابریشمین ببندند.
هوش مصنوعی: چون سازندهٔ پیکر آن را برپا کرد، شاه از کنار آن پیکر برخاست و آنجا را ترک کرد.
هوش مصنوعی: اسکندر به هر جا میرفت گنج میبخشید و به امید آسایشِ سرانجام، رنج راه را تحمل میکرد.
هوش مصنوعی: در هر هفته چند منزل راه میپیمود و در هر منزل چند هفته درنگ میکرد.
هوش مصنوعی: چون منزلها به سرزمین دشمن نزدیک شد، دلیران شیرمانند برای کینهجویی چنگ و سلاح خود را تیز کردند.
هوش مصنوعی: در نزدیکی آبی دشتی گشاده بود و شاه هنگام شب در آنجا فرود آمد.
هوش مصنوعی: در آن چمنزار، همه از شاه تا سپاهیان از رنج راه آسودند.
هوش مصنوعی: لشکرگاهی چون آسمان پرستاره آراستند و در آن بارگاهی برافراشتند که سر به آسمان میسود.
هوش مصنوعی: با پرچمهای رنگارنگ، جهان را چون طاووس رنگین کرد و در سراپردهٔ خود را رو به سرزمین روس گذاشت.
هوش مصنوعی: به روسیان خبر رسید که پادشاه روم لشکرش را به آن سرزمین آورده است.
هوش مصنوعی: سپاهی آورده که اندیشه از دریافت بزرگیاش ناتوان است و چون به حرکت درآید و موج بزند، کوه از هیبتش عرق میکند.
هوش مصنوعی: دلیران شمشیرزن بیشماری دارد که در آسیب رساندن به مردم مانند مار پیچاناند.
هوش مصنوعی: کمنداندازانی دارد که مانند شیر خشمگین، سر فیلها را به زیر میآورند.
هوش مصنوعی: غلامانی چینی دارد که در گیرودار نبرد، صد تیر را از روزنی به باریکی مو میگذرانند.
هوش مصنوعی: این اسکندر تنها اژدهایی خشمگین نیست، بلکه بلایی ستمگر برای جهان است.
هوش مصنوعی: آنچه با او میآید لشکر نیست، بلکه کوهی روان است که زمین زیر بارش ناتوان شده است.
هوش مصنوعی: از میان فیلهایش، دویست فیل پولادپوش دارد که خون زمین را به جوش میآورند.
هوش مصنوعی: دشتی سراسر پر از فیل و پهلوانان تنومند است که همه آشوبگر کشورها و درهمشکنندهٔ لشکرهایند.
هوش مصنوعی: وقتی قنطال روسی که فرمانده روسیان بود باخبر شد که روزگار چنین پیشامدی (آمدن اسکندر) را رقم زده است،
هوش مصنوعی: سپاهی از هفت قبیله یا سرزمین روس برانگیخت که مانند عروسی که هفتقلم آرایش کرده باشد آراسته و پرزینت بودند.
هوش مصنوعی: از گروههای برطاس و آلان و خزر نیز سپاهی چون سیل، به بزرگی دریا و کوه، به حرکت درآورد.
هوش مصنوعی: از سرزمین ایسو تا دشت قفچاق را با شمشیر و زره سپاهیانش پوشاند و درنوردید.
هوش مصنوعی: سپاهی چنان بزرگ بود که هیچ سپاهشناسی نمیتوانست اندازهاش را تخمین بزند.
هوش مصنوعی: وقتی سانبیننده و شمارندهٔ سپاه آنچه را حاضر بود شمرد، شمارشان از نهصد هزار بیشتر بود.
هوش مصنوعی: آنان پس از راهی دراز فرود آمدند و در فاصلهٔ دو فرسنگی سپاه اسکندر اردو زدند.
هوش مصنوعی: قنطال روسی به سپاهش گفت: مردانِ مردافکن را از عروسگونگان (سپاه نازپرورده) چه ترسی است؟
هوش مصنوعی: این سپاه آراسته که رنج و سختی ندیده، سراسر کاروانهایی از گنج است (غنیمتی آماده برای ما).
هوش مصنوعی: این نازپروردگان آبرودار و باشکوه چگونه میتوانند در برابر روسیان پایداری کنند؟
هوش مصنوعی: همه ساز و برگشان گوهرنشان و لگام اسبانشان زرین است و طبقهایشان بلورین و جامهایشان پر از گوهرهای سرخ است.
هوش مصنوعی: همهٔ کارشان بادهنوشی و خوشگذرانی است و حتی یک شب گرد جنگ و ستیز نگشتهاند.
هوش مصنوعی: شبها به برانگیختن بوی خوش و عطرآگینی سرگرماند و سحرگاهان به آمیختن شربت.
هوش مصنوعی: خون جگر خوردن و سختی کشیدن رسم روسیان است، اما شراب و نقل کار عروسان و نازپروردگان است.
هوش مصنوعی: از رومیان و چینیان جنگاوری برنمیآید؛ همهٔ داراییشان جامههای خز و دیبای سرخ و زرد است.
هوش مصنوعی: خدا این ثروت و دستگاه را به ما بخشیده است؛ و راه آنچه خدا داده را چگونه میتوان بست؟
هوش مصنوعی: اگر چنین غنیمتی را در خواب میدیدم از شیرینیاش دهانم آب میافتاد.
هوش مصنوعی: در میان آنان یک تن بیتاج زرین نیست و در دریا هم اینقدر گوهر نمییابیم.
هوش مصنوعی: اگر این ثروت را به دست آوریم بر همهٔ سرزمینهای جهان چیره میشویم.
هوش مصنوعی: جهان را میگیریم و پادشاهی میکنیم و همیشه تاجدار و فرمانروا میمانیم.
هوش مصنوعی: سپس قنطال اسب به بالای کوهی راند و چند تن نیز همراهش رفتند.
هوش مصنوعی: با انگشت به دور اشاره کرد و گفت: ببینید، سراسر آن دشت پر از نازنینان و حوریوشان است.
هوش مصنوعی: درون و درگاه اردوی آنان پر از گوهر و گنج است و به جای نیزه و زره، لعل و مروارید دارند.
هوش مصنوعی: زینهای اسبانشان همه زرین و یاقوتنشان است و پوششهایشان جواهرنگار است.
هوش مصنوعی: کلاههای جواهرنشان بر سر نهادهاند و قباهایشان تا کف پا آویخته است.
هوش مصنوعی: همهجا فرش دیبا و پارچههای نازک و حریر گسترده است؛ نه نیزهای در دست دارند و نه تیری در ترکش.
هوش مصنوعی: همه بازوبند و زیور عنبرین و خلخال دارند و سر زلفشان را بالای گوش پیچیدهاند، چون زنان آراسته.
هوش مصنوعی: گوینده که لشکر اسکندر را برای روسیان خوار جلوه میدهد، ادامه میدهد: سراپای آنان در زیورهای شاهانه است، اما نه پایشان توان رفتن دارد و نه دستشان نیرومند است.
هوش مصنوعی: اسکندر با این سپاهیان سستپا و دستبسته چگونه میتواند لشکری را بشکند؟
هوش مصنوعی: اگر سر سوزنی به آنان بخورد، دهانشان مانند روزنهای به ناله و فریاد باز میشود؛ یعنی از کوچکترین زخمی بیتاب میشوند.
هوش مصنوعی: جنگ را با حساب تاریخ و تقویم و ساعت سعد و نحس آغاز میکنند و برای یک حساب، ماهی درنگ میکنند؛ یعنی مردانی دودل و کندند.
هوش مصنوعی: اینان آنگونه سپاهی نیستند که در روز نبرد حتی از کلوخی شکسته گردی برانگیزند؛ یعنی هیچ کاری از دستشان برنمیآید.
هوش مصنوعی: اگر ما یک بار از جای خود حمله کنیم، در برابر همان یک حمله تاب ایستادن ندارند.
هوش مصنوعی: روسیانِ سختیکش و سرسخت چون چنین فریب زیبا و دلپذیری را شنیدند،
هوش مصنوعی: سر برافراشتند و گفتند تا زندهایم سر به این عهد و پیمان سپردهایم و بر آن پایداریم.
هوش مصنوعی: مانند نهنگ با تمام توان میکوشیم و از این گلستانِ دشمن هیچ بو و رنگی بر جا نمیگذاریم؛ یعنی شکوه آنان را نابود میکنیم.
هوش مصنوعی: بر دشمنان دولت خود شبیخون میزنیم و با نوک نیزه حتی سنگ خارا را خونین میکنیم.
هوش مصنوعی: چون دست از نیزه برداریم و به خنجر ببریم، دام بر سر بداندیش میافکنیم و او را گرفتار میکنیم.
هوش مصنوعی: فرمانروای روس چون دل سپاهش را گرم و پرشور دید، با نیروی خود کوه را هم نرم و رام پنداشت.
هوش مصنوعی: برای چارهاندیشی جنگ به لشکرگاه آمد و زنگار تردید را از دل و زنگ را از شمشیر زدود و آمادهٔ نبرد شد.
هوش مصنوعی: از سوی دیگر، اسکندرِ لشکرشکن با انجمن بزرگان به رایزنی نشست.
هوش مصنوعی: همهٔ بزرگان سپاه گرد شاه نشستند، چنانکه ستارگان گرد ماه حلقه میزنند.
هوش مصنوعی: در آن انجمن قدرخان از چین، گورخان از ختن، دپیس از مداین و ولید از یمن حاضر بودند.
هوش مصنوعی: و نیز دوالی از ابخاز، هندی از ری و قباد اصطخری که از خویشان کیانیان بود.
هوش مصنوعی: و زریوند گیلی از مازندران و نیالِ پهلوان از سرزمین خاوران.
هوش مصنوعی: و بشک از خراسان، فوم از عراق و بریشاد از ارمن، همه همرأی و یکدل گرد آمده بودند.
هوش مصنوعی: و از یونان و فرنگ و مصر و شام نیز چندان سردار بودند که نام بردن همهشان ممکن نیست.
هوش مصنوعی: اسکندرِ جهاندار آنان را از اندوه رها کرد و با دلگرمی به ایشان امید داد.
هوش مصنوعی: گفت این لشکر جنگجوی روس به نبرد با شیرمردان خو نگرفتهاند.
هوش مصنوعی: مردانگی و دلاوریشان تنها در دزدی و فریبکاری و راهزنی نمایان میشود.
هوش مصنوعی: هرگز ضربهٔ شمشیر دودستی کسی را ندیدهاند و تبرزین و نیزه را هم از پیش و پس تجربه نکردهاند.
هوش مصنوعی: سلاح و ساز جنگی کارآمد و آماده ندارند و از مردم بیسلاح جنگ درستی برنمیآید.
هوش مصنوعی: در میدان جنگ، دو نیم کردن چند تن برهنه از سر تا ناف چه کار دشواری است؟ کاری بسیار آسان است.
هوش مصنوعی: اسکندر به سپاهیانش میگوید: هرگاه شمشیر به دست گیرم و از جا برخیزم، حتی کوه البرز هم از ترس دست و پایش بسته میشود و توان ایستادگی ندارد.
هوش مصنوعی: من همان کسی هستم که در روزگار من دارای دلیر میکوشید جانش را از دست من به در برد، ولی سرانجام جان به در نبرد.
هوش مصنوعی: با نیرنگی که در برابر کید (پادشاه هند) به کار بستم، او را به دست خودش گرفتار کردم و به زیر پای خود افکندم.
هوش مصنوعی: وقتی با سپاه فور جنگیدم، از دلاوری من فور کافور خورد؛ یعنی نیرویش از میان رفت و نابود شد.
هوش مصنوعی: همین که کمان من گره بر ابرو انداخت و آمادهٔ جنگ شد، پادشاه چین زه کمانش را باز کرد و تسلیم شد.
هوش مصنوعی: از جنگ با روسیان هم بیمی ندارم؛ همانگونه که از کوه سیلابهای بسیار فرو میریزد، از من نیز سپاه بسیار بر آنان سرازیر میشود.
هوش مصنوعی: از کوه خزر تا دریای چین، سراسر زمین را پر از ترکان پیاپی میبینم.
هوش مصنوعی: هرچند ترکان با رومیان (یاران اسکندر) دوست نشدهاند، کینهشان با روسیان از کینهشان با رومیان بیشتر است.
هوش مصنوعی: با تیرهای ترکان این سرزمین میتوان پای روسیان را آبلهدار و ناتوان کرد.
هوش مصنوعی: چه بسا زهری که تن را بشکند و آن را باید با زهری دیگر درمان کرد؛ یعنی دشمن را با دشمن باید دفع کرد.
هوش مصنوعی: شنیدهام که روباهی پیر به یاری بانگ سگان از چنگ گرگی روباهشکار رهایی یافت.
هوش مصنوعی: دو گرگ جوان با او دشمنی آغاز کردند و به دنبال روباه پیر افتادند.
هوش مصنوعی: در آن نزدیکی دهی بود که سگانی بزرگ داشت و همه تشنهٔ خون روباه و گرگ بودند.
هوش مصنوعی: روباه چارهاندیش بانگی برآورد که سگان را به پارس کردن واداشت.
هوش مصنوعی: سگان ده صدا برآوردند، چون گمان کردند روباه گرگ است.
هوش مصنوعی: از بانگ سگان که از دور میآمد، گرگان رمیدند و روباه جان سالم به در برد.
هوش مصنوعی: اندیشمند کاردان در هنگام کار به یاری یک دشمن از دشمنی دیگر رهایی مییابد.
هوش مصنوعی: هرچند من با این همه ساز و برگ نیازی به پشتیبانی کسی ندارم،
هوش مصنوعی: اما در چارهجویی به روی چارهگر بسته نیست و همهٔ کارها تنها با شمشیر پیش نمیرود.
هوش مصنوعی: سرداران سپاه پیش آمدند و گفتند: ما خون خود را در راه تو فدا میکنیم.
هوش مصنوعی: پیش از این هم در کوشش سستی نکردهایم و اکنون پرشورتر از گذشته خواهیم جنگید.
هوش مصنوعی: هم برای نامآوری و دلاوری و هم برای به دست آوردن غنیمت میکوشیم تا ببینیم سرانجام کار چه میشود.
هوش مصنوعی: پادشاه سپاه را بسیار دلگرم کرد، زیرا آدم بیدل و ترسو به جایی نمیرسد و کسی به شمار نمیآید.
هوش مصنوعی: اسکندر تا شامگاه در اندیشه بود که فردا چه تدبیری از جنگ و بزم فراهم کند.
هوش مصنوعی: چون شب تاریک روز روشن را پنهان کرد، پیشقراولان بیرون رفتند و جاسوسان در کمین آرام گرفتند.
هوش مصنوعی: نگهبانان بیشمار لشکر بر گذرگاههای پاسداری نشستند.
هوش مصنوعی: شب تاریک را بینگهبان رها نکردند و از شب تا سحر پاس دادند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.