شباهنگام کاهوی ختن‌گَرد
ز نافِ مشکِ خود خوَر را رسن کرد
هزار آهوبره لب‌ها پر از شیر
بر این سبزه شدند آرامگه گیر
مَلِک چون آهو‌یِ نافه‌دریده
عتابِ یارِ آهو‌چشم دیده
ز هر سو قطره‌های برف و باران
شده بارنده چون ابر بهاران
ز هیبت کوه چون گِل می‌گدازید
ز برف ارزیز بر دل می‌گدازید
به زیر خسرو از برف درم ریز
نقاب نقره بسته خنگ شبدیز
زبانش موی شد وز هیچ رویی
به مشگین‌موی در نگرفت مویی
بسی نالید تا رحمت کند یار
به صد فرصت نشد یک نکته بر کار
نفیر‌ش گرچه هر دم تیزتر بود
جوابش هر زمان خون‌ریزتر بود
چو پاسی از شب دیجور بگذشت
از آن در شاهِ دل‌رنجور بگذشت
فَرَس می‌راند چون بیمار‌خیز‌ان
ز دیده بر فرس خوناب ریزان
سر از پس مانده می‌شد با دل ریش
رهی بی‌خویشتن بگرفته در پیش
نه پای آنکه راند اسب را تیز
نه دست آن که بُرّد پای شبدیز
سرشک و آه را ره‌توشه بسته
ز مروارید بر گُل خوشه بسته
درین حسرت که آوخ گر درین راه
پدیدار آمدی یا کوه یا چاه
مگر بودی درنگم را بهانه
بماندی رختم این جا جاوادانه
گهی می‌زد ز تندی دست بر دست
گهی دستارچه بر دیده می‌بست
چو آمد سوی لشکرگاه نومید
دلش می‌سوخت از گرمی چو خورشید
درید ابر سیاه از سبز گلشن
بر آمد ماهتابی سخت روشن
شهنشه نوبتی بر چرخ پیوست
کنار نوبتی را شقه بر بست
نه از دل در جهان نظاره می‌کرد
بجای جامه دل را پاره می‌کرد
به آسایش نمودن سر نمی‌داشت
سر از زانوی حسرت برنمی‌داشت
ندیم و حاجب و جاندار و دستور
همه رفتند و خسرو ماند و شاپور
به صنعت هر دم آن استاد نقاش
بر او نقش طرب بستی که خوش باش
زدی بر آتش سوزان او آب
به رویش در بخندیدی چو مهتاب
دلش دادی که شیرین مهربان‌ست
بدین تلخی مبین کش در زبان‌ست
اگر شیرین سر پیکار دارد
رطب دانی که سر با خار دارد
مکن سودا که شیرین خشم ریزد
ز شیرینی بجز صفرا چه خیزد؟
مرنج از گرمیِ شیرینِ رنجور
که شیرینی به گرمی هست مشهور
ملک چون جای، خالی دید از اغیار
شکایت کرد با شاپور بسیار
که دیدی تا چه رفت امروز با من؟!
چه کرد آن شوخِ عالَم‌سوز با من؟
چه بی‌شرمی نمود آن ناخدا ترس!
چو زن گفتی، کجا شرم و کجا ترس!
کله چون نارون پیشش نهادم
به استغفار چون سرو ایستادم
تبر بر نارون گستاخ می‌زد
به دهره سرو بن را شاخ می‌زد
نه ز‌آن سرما نوازش گرم گشتش
نه دل ز‌آن سخت‌رویی نرم گشتش
زبانش سر به‌سر تیر و تبر بود
یکایک عذرش از جرمش بتر بود
بلی تیزی نماید یار با یار
نه تا این حد که باشد خار با خار
ز تیزی نیز من دارم نشانی
مرا در کالبد هم هست جانی
اگر هاروتِ بابِل شد جمالش
و گر سحر بابل هندو‌ست خالش
ز بس سردی که چون یخ شد سرشتم
فسون هر دو را بر یخ نوشتم
غمش را کز شکیبایی فزون‌ست
من غمخواره می‌دانم که چون‌ست
سرشت طفل بد را دایه داند
بد همسایه را همسایه داند
مرا او دشمنی آمد نهانی
نهفته کین و ظاهر مهربانی
چه خواهش کان نکردم دوش با او!
نپذرفت و جدا شد هوش با او
سخن‌های خوش از هر رسم و راهی
بگفتم سالی و نشنید ماهی
شب آمد روشنایی هم نبخشید
شکست و مومیایی هم نبخشید
اگر چه وصل شیرین بی‌نمک نیست
وزو شیرین‌تری زیر فلک نیست
مرا پیوندِ او خواری نیرزد
نمک‌خوردن جگرخواری نیرزد
به زیر پای پیلان در شدن پست
به از پیش خسیسان داشتن دست
به آب اندر شدن غرقه چو ماهی
از آن به کز وزغ زنهار خواهی
به ناخن سنگ بر کندن ز کهسار
به از حاجت به نزد ناسزاوار
همه کس دُر در آبِ پاک یابد
کسی کاو خاک جوید خاک یابد
چرا در سنگ‌ریزه کان کَنم کان؟
چو بی‌روغن چراغی جان کنم جان
چه باید مُلکِ جان دادن به شوخی؟
که ننشیند کلاغش بر کلوخی
مرا چون من کسی باید بناموس
که باشد همسر طاووس طاووس
نخستین، خاک را بوسید شاپور
پس آنگه زد بر آتش آبِ کافور
کز این تندی نباید تیز بودن
جوانمردی‌ست عذرانگیز بودن
ستیزِ عاشقان چون برق باشد
میان ناز و وحشت فرق باشد
اگر گرمست شیرین، هست معذور
که شیرینی به گرمی هست مشهور
نه شیرین خود همه خرما دهانی
ندارد لقمه‌ای بی‌استخوانی
گرت سر گردد از صفرای شیرین
ز سر بیرون مکن سودای شیرین
مگر شیرین از آن صفرا خبر داشت؟
که چندان سرکه در زیرِ شکر داشت
چو شیرینی و ترشی هست در کار
از این صفرا و سودا دست مگذار
عجب ناید ز خوبان زود سیری
چنان که‌ز سگ سگی وز شیر شیری
شَبَه با دُر بود عادت چنین است
کلید گنج زرین آهنین است
به جور از نیکوان نتوان بریدن
بباید ناز معشوقان کشیدن
همه خوبان چنین باشند بدخوی
عروسی کی بود بی‌رنگ و بی‌بوی؟
کدامین گل بوَد بی‌زحمت خار؟
کدامین خط بوَد بی‌زخمِ پرگار؟
ز خوبان توسنی رسم قدیم‌ست
چو مار آبی بود زخمش سلیم‌ست
رهایی خواهی از سیلاب اندوه
قدم بر جای باید بود چون کوه
گر از هر باد چون کاهی بلرزی
اگر کوهی شوی کاهی نیرزی
به ار کامت به ناکامی برآید
که بوی عنبر از خامی برآید
بر آن مه ترکتازی کرد نتوان
که بر مه دست‌یازی کرد نتوان
زن‌ست آخر در اندر بند و مشتاب
که از روزن فرود آید چو مهتاب
مگر ماه و زن از یک فن در آیند؟
که چون دربندی از روزن در آیند
چه پنداری که او زین غصه دورست؟
نه دورست او ولی دانم صبور‌ست
گر از کوه جفا سنگی در افتد
ترا بر سایه او را بر سر افتد
و گر خاری ز وحشت حاصل آید
ترا بر دامن او را بر دل آید
یک امشب ار صبوری کرد باید
شب آبستن بود تا خود چه زاید
ندارد جاودان طالع یکی خوی
نمانَد آب دایم در یکی جوی
همه ساله نباشد کامکار‌ی
گهی باشد عزیزی گاه خواری
به هر نازی که بر دولت کند بخت
نباید دولتی را داشتن سخت
کجا پرگار گردش‌ساز گردد
به گردش‌گاهِ اول باز گردد
هر آن رایض که او توسن کند رام
کند آهستگی با کُرّه خام
به صبرش عاقبت جایی رسانَد
که بر وی هرکه را خواهد نشانَد
به صبر از بند گردد مرد رَسته
که صبر آمد کلید کارِ بسته
گشاید بند چون دشوار گردد
بخندد صبح، چون شبْ تار گردد
امید‌م هست کاین سختی سرآید
مراد شه بدین زودی برآید
بدین وعده ملک را شاد می‌کرد
خرابی را به رفق آباد می‌کرد
ز دولت بر رخ شه خال می‌زد
چو اختر می‌گذشت او فال می‌زد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
شیرین شاپور هاروت (اشاره)
هوش مصنوعی: خسرو، در شب، از قصر شیرین بازمی‌گردد و در جستجوی یار خود، شیرین، به شدت غمگین و آشفته به نظر میرسد. او با زبانمندی، حسرت و شکیبایی خود را ابراز کرده و در عذابی عمیق از جدایی به سر می‌برد. در این حال، او به یاد شیرین می‌افتد و با افکار مختلف نسبت به او، احساساتش را در هم می‌آمیزد، از خشم تا محبت. در عین حال، خسرو به وفاداری و لطافت شیرین اشاره می‌کند و از پرفراز و نشیب ذاتی روابط عاشقانه صحبت می‌کند. در انتها، او همچنان امیدوار به روزی دوباره می‌باشد و با صبر در انتظار برطرف شدن مشکلات است.
آهوی خُتن‌گَرد کنایه است از ماه، یعنی ماه با زلف سیاه خود، خورشید را رسن و اسیر کرد. (خورشید از حرکت بازایستاد)(ناف مشک یعنی زلف سیاه بافته و خوش‌عطر)
هزاران ستاره در دشت آسمان به مانند آهوبچگان آرمیدند.
هوش مصنوعی: خسرو، مانند آهو که از کمری زیبا و ناقص شده است، از عتاب و سرزنش محبوبش، که چشمانش به زیبایی آهوست، در رنج و عذاب است.
هوش مصنوعی: از هر طرف، باران و برف می‌بارید و به‌مانند ابرهای بهاری، این قطره‌ها به زمین می‌ریختند.
هوش مصنوعی: از شدت رعد و برق و قدرت کوه، مانند گل در آتش ذوب می‌شود و برف‌های روی دل نیز به خاطر این هیبت، آب می‌شوند.
هوش مصنوعی: زیر پای خسرو، برف به‌سانی نرم و لطیف می‌ریزد و بر روی شبدیز (اسب سیاه و خوش‌خُلق او) نقابی از نقره تشکیل می‌شود.
هوش مصنوعی: زبان خسرو به‌قدری از شدت احساس و شوق به شیرین در هم پیچیده و بی‌نظم شده که دیگر نمی‌تواند سخن بگوید. او از هیچ زیبایی که به موی مشکی شیرین شبیه باشد، نمی‌تواند بی‌خبر بماند و هر ویژگی او را به خاطر می‌آورد.
هوش مصنوعی: خسرو بسیار ناله کرد و از یار خود خواست تا به او رحم کند، اما در هر صد فرصت به دست آمده، نتوانست نکته‌ای را در کار خود بیابد.
با آنکه هر لحظه صدای فریاد و فغان او بلندتر می‌شد اما جواب شیرین به او بی‌رحمانه‌تر بود
وقتی که پاسی از آن شب سیه گذشت خسرو دلخسته از در قصر شیرین بازگشت.
بیمارخیز یعنی بیمارناک، کسی‌که دوره‌ای طولانی بیمار باشد یا کسی‌که از بستر بیماری برخاسته و در دوره نقاهت است. مصرع یعنی همچون یک بیمار ضعیف و رنجور بسیار آهسته می‌رفت. فَرَس (به‌عربی: اسب)
مصرع اول: (هنوز امید در دلش بود و) با دلی خسته و رنجور به پشت سر نگاه می‌کرد.
نه تحمل آن را داشت که اسب را تیز براند و برود و نه توانِ آنکه اسب را متوقف کند. (در هنگام سواری از پا برای زدن به اسب و سریع راندن استفاده می‌کنند و از دست برای کشیدن لگام و متوقف کردن اسب. همچنین پای داشتن یعنی ایستادگی و دست داشتن یعنی توان، پا بُریدن کنایه است از متوقف کردن)
از اشک و آه، ره‌توشه سفر را بسته و رویِ سُرخش پر از اشک شده بود. (گل یعنی گل سرخ، گل روی خسرو از شدت گریه سرخ شده بود، مروارید کنایه از اشک است که به دانه‌های باران روی گل تشبیه شده است)
هوش مصنوعی: در اینجا خسرو در حسرت و آرزوی دیدن شیرین است و می‌گوید اگر در این راه ناگهان تو(شیرین) ظاهر شوی، مانند کوهی بزرگ یا چاهی عمیق خواهد بود. به عبارتی، او از شدت شوق و حسرت، این تصویرهای بزرگ را به تصویر می‌کشد تا عمق احساسش را نشان دهد.
هوش مصنوعی: اگر تو درنگ را بهانه می‌کردی، شاید در اینجا برای همیشه می‌ماندی و چهره‌ام را می‌دیدی.
هوش مصنوعی: خسرو در مواقعی با خشم و ناراحتی دستانش را به هم می‌زند و در مواقع دیگر برای آرام کردن خود، دستمالی را بر چشمش می‌گذارد تا اشک‌هایش را پنهان کند.
هوش مصنوعی: خسرو به سوی لشکرگاه رفت و چون به آنجا رسید، احساس ناامیدی می‌کرد و دلش از شدت اندوه می‌سوخت، مثل گرمای خورشید.
هوش مصنوعی: ابر سیاه که برفراز باغ و گلزار نشسته بود، شکافت و در نتیجه، ماهی درخشان و روشن از آن بیرون آمد.
هوش مصنوعی: پادشاهی (شهنشه) به نوبت بر گردونه زمان (چرخ) نشسته و در کنار نوبت او، اوضاع و احوال به گونه‌ای تغییر کرده که مانند قسمت بریده شده (شقه) شده است.
هوش مصنوعی: خسرو نه به دلی آسوده به دنیا نگاه می‌کرد، بلکه دلش از غم و درد پاره پاره شده بود.
هوش مصنوعی: خسرو آرامش نداشت و همواره دچار حسرت بود و نمی‌توانست از اندوهش رهایی یابد؛ به‌طوری‌که همیشه سرش را روی زانوی حسرتش گذاشته بود و نمی‌توانست آن را از آنجا بردارد.
هوش مصنوعی: همه‌ی خدمتکاران و نگهبانان و مدیران رفته‌اند و فقط خسرو و شاپور باقی مانده‌اند.
هوش مصنوعی: استاد نقاش با مهارت خود، هر لحظه بر چهره خسرو نقش و نگاری از شادی و سرور می‌کشد تا او خوشحال و راضی باشد.
غم سوزان او را تسکین می‌داد و مهربانانه به روی او لبخند می‌زد (به رویش در یعنی در روی او)
او را دلداری می‌داد که شیرین مهربان است به ظاهر تلخ او نگاه مکن
اگر شیرین با تو بدخو است از این است که همچنانکه می‌دانی در کنار هر خرمای شیرین، خار و تیغی وجود دارد.
هوش مصنوعی: عشق به شیرین (دختر شاه، شیرین) تو را به خیال نرساند، زیرا اگر او خشمگین شود، از این شیرینی چیزی جز تلخی و درد نمی‌ماند.
از تندخویی شیرین، دل‌آزرده مباش و مرنج که طبیعتِ شیرینی گرمی است
هوش مصنوعی: خسرو، وقتی دید که در مکانش (قصر) از دیگران خالی است، با شاپور (وزیر و مشاور خود) به شدت از این موضوع شکایت کرد.
هوش مصنوعی: خسرو از کسی می‌پرسد که امروز چه بر او گذشته است و به ویژه از رفتار شوخی‌آمیز و ویران‌کننده‌ای که با او شده، صحبت می‌کند.
هوش مصنوعی: خسرو به بی‌شرمی و ترس ناخدای کشتی اشاره می‌کند و می‌گوید که او به قدری بی‌شرم است که حتی وقتی زن (شیرین) حرف می‌زند، نه از ترس او شرم دارد و نه از خودش.
هوش مصنوعی: خود را مانند درخت نارون در برابر او قرار دادم و به حالت تضرع و طلب بخشش ایستادم، همچون سرو که استوار و راست‌قامت است.
بی‌پروا نارون را افکند و بی‌رحمانه شاخه‌هایش را شکست. (خسرو می‌گوید که شیرین گستاخانه خوارش کرده و غرورش را شکسته است. دهره نوعی ابزار برنده است با دسته آهنین و در تیغه کمی خمیده مانند داس که تبرداس هم می‌نامند)
هوش مصنوعی: نه آن سرما توانست او را به گرمی و محبت نزدیک کند و نه دلش از سختی و بی‌رحمی آن چهره نرم و لطیف شد.
هوش مصنوعی: زبان او چون تیر و تبر تند و آخته بود و هر عذری که برای اشتباهش می‌آورد، بدتر از خود آن جرم به نظر می‌رسید.
(گفته‌اند که) یار با محبوبش تندی و پرخاش می‌کند (و گفته‌اند که مِهر و جفا و گُل و خار با هم است) اما نه تا این حد که خار با خار.
هوش مصنوعی: از ویژگی تیز و تندرو بودن (که به یار نسبت داده شده) من نیز نشانه‌هایی دارم، چرا که در بدنم جان و روحی وجود دارد.
اگر زیبایی او مانند جادوی هاروتِ بابِل مرا افسون کرد و اگر خال هندویش سحر بابِل است. (در جادوگری، ساحران بابل شهره بوده‌اند و آمده‌است که جادوگران بابِل با فریب و افسونگری مردم را برده حاکمان می‌کردند و در جادوگری توانا بوده‌اند)
روح و روان من از این همه بی‌مهری و سردی افسرد پس من نیز هر دو جادو و افسون را بر یخ نوشتم. (در قدیم برای باطل کردن سحر آنرا بر یخ می‌نوشته‌اند که در طبیعت آب شده تا باطل شود)
هوش مصنوعی: خودم را غمگین می‌دانم، زیرا غم او از صبر و تحمل من بیشتر است.
هوش مصنوعی: شاید دایه (پرستار) با طبیعت بد یک کودک و رفتارهای ناپسند او آشنا باشد، همان‌طور که همسایه نیز به بدی‌های همسایه‌اش واقف است و آنها را می‌شناسد.
هوش مصنوعی: مردی با من به‌طور پنهانی به دشمنی آمده که در ظاهر به خوش‌رفتاری و مهربانی می‌زند، اما در دل کینه دارد.
هوش مصنوعی: من هرگونه خواسته‌ای که دیشب از او داشتم، او قبول نکرد و با او از هم جدا شدم.
هوش مصنوعی: من سال‌هاست که سخنان شیرین و دل‌نشینی را از هر شیوه و روشی برای او بیان کردم، اما او هیچ‌کدام از آنها را نشنید.
هوش مصنوعی: شب فرا رسید و هرچند که تاریکی به‌وجود آورد، نوری به فضا نتابید و هیچ‌گونه روشنی یا زندگی (نشانه‌ی سرزندگی) به این تاریکی نیفزود.
هوش مصنوعی: هرچند ارتباط با شیرین بی‌لذت نیست، اما زیر آسمان، کسی شیرین‌تر از او وجود ندارد.
هوش مصنوعی: پیوند من با او (شیرین) باعث خوار شدن من می‌شود و این بالاتر از آن است که بخواهم به خاطر یک خوردن نمک (دوستی و نزدیکی) خود را در معرض توهین و خفت قرار دهم.
هوش مصنوعی: به زیر پای فیل‌ها بودن و در پایین‌تری قرار گرفتن، بهتر از این است که به دست داشتن و با خسیسان (کسانی که پست و بی‌ارزشند) در پیش باشی.
هوش مصنوعی: غرقه شدن در آب مانند ماهی، به این معناست که اگر می‌خواهی از وزغ (خس و خاشاک و موجودات ناخواسته) دوری کنی، این کار را انجام بده.
هوش مصنوعی: بهتر است از کوه سنگ را با ناخن بکندی تا اینکه به یک انسان نازا و هتاک نیاز پیدا کنی.
هوش مصنوعی: هر کسی در جستجوی چیز باارزشی با تلاش و کوشش خود می‌تواند به آن دست یابد، اما اگر کسی به دنبال چیزهای بی‌ارزش باشد، تنها به چیزی بی‌ارزش دست خواهد یافت.
مصرع اول: چرا کان سنگ‌ریزه و بی‌گوهر را کان بکَنم و بکاوم.
هوش مصنوعی: چه نیازی به اینکه جان را برای دلخوشی صرف کنیم؟ چون در این‌صورت، کلاغ (که نماد بدی یا شومی است) بر کلوخ (زمین بی‌کیفیت) نشسته و حاکم می‌شود.
هوش مصنوعی: من باید مانند کسی باشم که به نجابت و شرافت معروف است و همسر طاووس باشد، چون طاووس به خاطر زیبایی و شکوهش شناخته می‌شود.
هوش مصنوعی: شاپور ابتدا به زمین بوسه می‌زند و سپس مقداری آبِ کافور را روی آتش می‌ریزد.
هوش مصنوعی: تند و تیز بودن در رفتار، نشانه‌ای از جوانمردی نیست و باید با ملایمت و عذرخواهی برخورد کرد.
هوش مصنوعی: در نبرد عاشقان، رابطه‌ها مانند برق سریع و تند است و در این میان، تفاوت بین ناز و ترس وجود دارد.
هوش مصنوعی: اگر شیرین در حالتی گرم و شاداب است، نباید او را سرزنش کرد؛ زیرا معروف است که شیرینی به گرمی و شادابی مربوط می‌شود.
نه فقط شیرین بلکه همه شیرین‌لبان و خرمادهن‌ها اینگونهاند که خرمایشان بی‌استخوان نیست (کلامشان تند است یا بوسه گرفتن از آنها سخت، استخوان یعنی هسته خرما)
اگر در غم شیرین جانت را از دست دادی عشق او را از سر بیرون مکن (سر گردیدن کنایه است از جان باختن و نیز به معنی سرگیجه زیرا شخص صفراوی‌مزاج با خوردن شیرینی دچار سرگیجه می‌شود، صفرا کنایه است از غم، سودا کنایه از آرزو)
یعنی گویا شیرین، علاج آن غم را که ترشی و سرکه (ی بدخویی) بود می‌دانست. علاج صفرای زیاد، سرکه‌انگبین است.
هوش مصنوعی: هرگاه در کارها شیرینی و ترشی وجود دارد، از این احساسات تلخ و شیرین، یعنی عشق و دل‌مشغولی، دل خود را مشغول نکن.
هوش مصنوعی: عجیب نیست که از زیبایی‌ها به سرعت سیر شویم، همان‌طور که از سگ، سگ بودنش و از شیر، شیر بودنش خسته نمی‌شویم.
شَبَه سنگی است ارزان قیمت و سیاه‌رنگ که مروارید با آن درخشان‌تر جلوه می‌کند
هوش مصنوعی: برای رهایی از بدی‌ها، نمی‌توان از خوبی‌ها صرف‌نظر کرد و باید به ناز و دلربایی معشوقان توجه کرد.
هوش مصنوعی: همهٔ انسان‌های نیکو اینگونهاند و عروسی که بدخلق باشد، چطور می‌تواند بدون رنگ و بوی خوبی باشد؟
هوش مصنوعی: هیچ گلی وجود ندارد که بدون داشتن خار باشد و هیچ خطی هم نیست که بدون زخم پرگار رسم شده باشد. به بیان دیگر، هر زیبایی و کمالی در زندگی مستلزم سختی‌ها و مشکلاتی است.
هوش مصنوعی: زیبایان در گذشته به طور طبیعی دچار زخم و آزار نمی‌شدند، همچنان که زخم مار آبی خطری ندارد و به مداوا نیاز ندارد.
هوش مصنوعی: برای رهایی از سیلاب اندوه، باید استوار و محکم مانند کوه بایستی و نباید تردید کنی.
هوش مصنوعی: اگر از هر بادی به اندازه‌ی کاهی بلرزی، به یاد داشته باش که اگر کوهی شوی، همان کاه نخواهی لرزید.
هوش مصنوعی: اگر به خواسته‌ات برسی، برایت خوب خواهد شد، اما اگر به آن نرسی، مانند بوی خوش عطر از چوب خام، فقط در حدی است که به هیچ‌وجه کامل و دلپذیر نیست.
هوش مصنوعی: خسرو نتوانست بر آن گل (شیرین) دست یابد و او را به چنگ آورد، زیرا دسترسی به زیبایی‌اش ممکن نیست.
هوش مصنوعی: زن در واقع در قفس و محدودیت است، اما شگفت‌انگیز است که وقتی از روزن (پنجره) خارج شود، مانند ماهتاب نورافشانی می‌کند.
هوش مصنوعی: آیا ممکن است ماه و زن هر دو از یک صنعت و هنر خلق شده باشند؟ زیرا وقتی که در جایی محبوس باشند، به گونه‌ای وارد می‌شوند که نور و زیبایی آنها محسوس است.
هوش مصنوعی: تو چه فکر می‌کنی که او از این غم و اندوه دور است؟ او دور نیست، اما می‌دانم که صبور است.
هوش مصنوعی: اگر سنگی از کوه جفا بر سرت بیفتد، سایه او (محبوب) بر تو خواهد افتاد و تو را راحتی خواهد بخشید.
هوش مصنوعی: اگر در دل تو درد و وحشت و ناامیدی به وجود بیاید، آن به خودی خود بر دلت اثر منفی خواهد گذاشت، همان‌طور که خار بر دامن انسان می‌زند.
هوش مصنوعی: اگر امشب صبر کنی، باید منتظر باشی تا ببینی در نهایت چه نتیجه‌ای به بار می‌آید.
هوش مصنوعی: هیچ‌گاه یک خوشبختی در زندگی پایدار نیست، همچنان که آب همیشه در یک جوی باقی نمی‌ماند.
هوش مصنوعی: هر سال نمی‌توان به تمام خواسته‌ها و آرزوها دست پیدا کرد؛ گاهی انسان عزت و کامیابی را تجربه می‌کند و گاهی در وضعیت تحقیر و زلت قرار می‌گیرد.
هوش مصنوعی: با هر ترفندی که بخت بخواهد، نباید به کسی امید داشته باشد که همیشه در خوشی و نعمت بماند.
هوش مصنوعی: کجا می‌تواند دورانی که شروع شده، دوباره به همان نقطهٔ آغازین بازگردد؟
هوش مصنوعی: هر کسی که به وقت مناسب کار کند و خود را آماده سازد، می‌تواند به آرامی و بدون شتاب به هدفش برسد، همان‌طور که اسب رام می‌شود.
هوش مصنوعی: صبر در نهایت او را به جایی می‌برد که می‌تواند هرکسی را که بخواهد، تحت تأثیر قرار دهد یا نمایان کند.
هوش مصنوعی: مردی که صبور است، می‌تواند از مشکلات و سختی‌ها رهایی یابد، زیرا صبر کلید حل مسائل و گشایش کارهاست.
هوش مصنوعی: هرگاه کارها دشوار و مشکل شود، در نهایت گره‌ها باز می‌شوند و صبحی روشن سر میرسد، همان‌گونه که شب تاریک نمی‌ماند.
هوش مصنوعی: امید دارم که این سختی‌ها به زودی تمام شود و آرزوی پادشاه برآورده گردد.
هوش مصنوعی: به‌واسطهٔ این وعده، پادشاه را خوشحال می‌کرد و جایی ویران را با دوستی آباد می‌ساخت.
هوش مصنوعی: از نعمت و بخت، بر چهرهٔ پادشاه (خسرو) لکهٔ زیبایی می‌افتاد، همان‌طور که ستاره‌ها در آسمان حرکت کرده و سرنوشت را نشان می‌دهند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.