دگر ره گفت «بعد از زندگانی
به یاد آرم حدیث این جهانی؟»
جوابش داد پیرِ دانشآموز
که «ای روشنچراغِ عالمافروز
تو آن نوری که پیش از صحبت ِ خاک
ولایت داشتی بر بام افلاک
ز تو گر باز پرسند آن نشانها
نیاری هیچ حرفی یاد از آنها
چو روزی بگذری زین محنتآباد
از آن ترسم کز این هم ناوری یاد
کسی کاو یاد نارد قصهٔ دوش
تواند کردن امشب را فراموش»



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش خسرو از پیر دانا میپرسد که آیا پس از مرگ، این جهان را به یاد خواهد آورد. پیر پاسخ میدهد که جان آدمی پیش از پیوستن به تن در عالم افلاک بوده و اکنون هیچ نشانی از آن را به یاد ندارد. پس با تمثیل «فراموشی دیشب و امشب» نتیجه میگیرد که بیم آن هست که جان پس از جدایی از این جهان پررنج، آن را نیز از یاد ببرد.
هوش مصنوعی: خسرو بار دیگر (از بزرگ امید، پیر دانا) پرسید: آیا پس از پایان زندگی و مرگ، سرگذشت و احوال این جهان را به یاد خواهم داشت؟
هوش مصنوعی: پیر دانا و آموزگار دانش به او پاسخ داد: ای کسی که مانند چراغی روشن، جهان را روشن میکنی.
هوش مصنوعی: تو (یعنی جان تو) همان نوری هستی که پیش از همنشینی با تن خاکی، در عالم بالا و بر فراز آسمانها جایگاه و فرمانروایی داشتی.
هوش مصنوعی: اگر اکنون نشانهها و احوال آن عالم پیشین را از تو بپرسند، هیچ چیزی از آنها به یاد نمیآوری.
هوش مصنوعی: پس میترسم روزی که از این جهان پررنج بگذری، از این جهان هم چیزی به یاد نیاوری.
هوش مصنوعی: کسی که داستان دیشب را به یاد ندارد، میتواند امشب را هم فراموش کند؛ یعنی همانگونه که جان، عالم پیش از تن را از یاد برده، این جهان را نیز پس از مرگ از یاد خواهد برد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.