منم امروز که در صنعت عشق استادم
آه جانکاه مرا تیشه و من فرهادم
بعث نیست در این دیر کهن فریادم
فاش میگویم و ازگفتۀ خود دلشادم
بندۀ عشقم و از هر دو جهان آزادم
چون کشم رخت از ایندهکده یست رواق
پا نهم بر سر این نه فلک زرین طاق
بر سر سدرۀ طولی فکنم طرح وثاق
طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق
که در این دامگه حادثه چون افتادم
در ازل مسکن و مألوف نه اینجایم بود
گلشن قدس و لب ماء معین جایم بود
پایۀ چرخ برین پست ترین جایم بود
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد در این دیر خراب آبادم
چو بدین دیر بر افتادم از آن بزه سرور
خیره شد چشم دلم از اثر شعلۀ طور
بسر افکنده مرا آرزوی وصل تو شور
سایه طوبی و دل جوئی حور و لب جوی
بهوای سر کوی تو برفت از یادم
واعظ افسانۀ بیهوده مخوان با من زار
که من شیفته را پند نیاید در کار
دل سودا زده چون برکنم از مهر نگار
نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار
چکنم حرف دگر یاد نداد استادم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر تضمینی از غزل حافظ با مطلع «فاش میگویم و از گفتهٔ خود دلشادم» است که نیر در هر بند چهار مصراع از خود میآورد و یک مصراع حافظ را در پایان مینشاند. شاعر خود را استاد عشق و بندهٔ عشق میخواند و از اصل آسمانی خود یاد میکند: پرندهٔ گلشن قدس و فرشتهای که با هبوط آدم به این دامگاه افتاده است. سپس میگوید شوق کوی یار حتی بهشت و حور و طوبی را از یادش برده است. در پایان، واعظ را از پند دادن بازمیدارد، چون بر لوح دلش جز الف قامت یار نقشی نیست.
هوش مصنوعی: امروز منم که در هنر عاشقی استادم. آهِ جانسوزم مانند تیشه است و من همچون فرهادم که با آن کوه میکَنَد.
هوش مصنوعی: فریاد من در این جهانِ کهنه بیهوده نیست. این را آشکارا میگویم و از سخن خود شادمانم.
هوش مصنوعی: بندهٔ عشقم و از دنیا و آخرت هر دو آزاد و بینیازم.
هوش مصنوعی: هنگامی که از این دهکدهٔ پستسقفِ دنیا کوچ کنم، پا بر بالای این نُه آسمانِ زرینطاق میگذارم.
هوش مصنوعی: بر فراز درخت سدره و طوبی خانه میسازم. من پرندهٔ باغ عالم قدسم؛ چگونه دردِ جدایی را شرح دهم؟
هوش مصنوعی: و بگویم که چگونه در این دامگاهِ پرحادثهٔ دنیا گرفتار شدم.
هوش مصنوعی: در ازل خانه و جای آشنای من اینجا نبود؛ جایگاهم باغ قدس و کنار چشمهٔ آب روان بهشتی بود.
هوش مصنوعی: پایهٔ بلندترین آسمان پستترین جایگاه من بود. من فرشته بودم و بهشت برین منزلم بود.
هوش مصنوعی: آدم، یعنی هبوط او و فرزندیام از او، مرا به این جهانِ ویرانه آورد.
هوش مصنوعی: چون از آن بزم شادی به این جهان افتادم، چشم دلم از پرتو آتشِ کوه طور خیره و مدهوش شد.
هوش مصنوعی: آرزوی وصال تو در سرم شور و شیدایی انداخت. سایهٔ درخت طوبی و دلنوازی حوریان و کنار جوی بهشت،
هوش مصنوعی: همه از شوقِ سرِ کوی تو از یادم رفت.
هوش مصنوعی: ای واعظ، برای منِ زار قصههای بیهوده نخوان؛ زیرا پند و اندرز در منِ شیفته اثری ندارد.
هوش مصنوعی: چگونه دل شیدای خود را از مهر یار برکَنم؟ بر لوح دلم جز الفِ قامت راست یار چیزی نوشته نیست.
هوش مصنوعی: چه کنم که استادم جز این حرف، حرف دیگری به من نیاموخته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.