بیا ساقی ای محرم راز من
حریف کهن عهد دمساز من
از آن آتشین بادۀ لعل گون
که از رشگ سازد دل لعل خون
بمن ده که از خود خلاصم دهد
گذر بر سر بزم خاصم دهد
بیا ساقی ای مرهم درد من
وفاگستر و ناز پرورد من
ده آن می که مرهم نهد درد را
کند آتشین گونۀ زرد را
بده تا کنم چارۀ درد خویش
کنم آتشین گونۀ زرد خویش
بیا ساقی ایجان فدای تنت
بود تا بکی سرگردان با منت
از آن می که هوش از سر آرد بدر
بده تا کشم یکدو رطل دگر
مگر گیرم از عقل بیگانگی
شوم ایمن از دشمن خانگی
ز زندان تن پای بیرون نهم
چو دیوانگان سر بهامون نهم
بیا ساقی آن آب آتش وشم
که ناخورده از بوی او سرخوشم
بمن ده که با سردی روزگار
نمی بینم آب دگر سازگار
بیا ساقی آنکهنه اکسیر را
که ذوق جوانی دهد پیر را
بمن ده که چرخم ز جان سیر کرد
بدور جوانی مرا پیر کرد
بیا ساقی آن آب دیرینه سال
که دهقان ورا پرورد در سفال
بیار و سفال دل آئینه کن
فرا یادم از عهد دیرینه کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش آغاز ساقینامهای است که در آن شاعر پیاپی ساقی را صدا میزند و شراب کهنه و آتشین میخواهد. او شراب را درمان درد، مایهٔ رهایی از عقل و زندان تن، و چارهٔ پیری زودرس ناشی از ستم روزگار میداند. در پایان، از شراب میخواهد که دل تیرهاش را چون آینه روشن کند و عهد دیرین را به یادش آورد؛ همین نشان میدهد که مقصود از شراب، بیشتر حال عرفانی و رهایی از خود است.
هوش مصنوعی: ای ساقی که رازدار من هستی، بیا؛ ای همدم و یار قدیمی و همنفس من.
هوش مصنوعی: از آن شراب سرخ و آتشین که از حسادت به رنگش، دل سنگ لعل را خونین میکند.
هوش مصنوعی: به من بده تا مرا از خودم رها کند و راهم را به مجلس خاص و خلوت اهل راز باز کند.
هوش مصنوعی: ای ساقی که درمان درد منی، بیا؛ ای وفادار و نازپروردهٔ من.
هوش مصنوعی: آن شرابی را بده که بر درد مرهم میگذارد و چهرهٔ زرد را سرخ و برافروخته میکند.
هوش مصنوعی: بده تا درد خودم را درمان کنم و چهرهٔ زرد و رنجورم را سرخ و گرم سازم.
هوش مصنوعی: ای ساقی که جانم فدای تو باد، بیا؛ تا کی میخواهی با من سرگردانی و بیاعتنایی کنی؟
هوش مصنوعی: از آن شرابی که هوش را از سر بیرون میبرد بده، تا یکی دو پیمانهٔ دیگر بنوشم.
هوش مصنوعی: شاید از عقل جدا و بیگانه شوم و از گزند این دشمن درونی و خانگی، یعنی عقل حسابگر، در امان بمانم.
هوش مصنوعی: تا از زندان تن بیرون بیایم و مانند دیوانگان سر به بیابان بگذارم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن آب آتشمانند را بیاور که نانوشیده، تنها از بویش سرمست میشوم.
هوش مصنوعی: به من بده، زیرا با سردی و ناسازگاری روزگار، هیچ آب دیگری را برای خود سازگار نمیبینم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن شراب کهنه را که مانند کیمیاست بیاور؛ همان که به پیر شور و لذت جوانی میبخشد.
هوش مصنوعی: به من بده، زیرا روزگار مرا از جان سیر کرده و در روزگار جوانی پیرم ساخته است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، آن شراب چندینساله را بیاور که دهقان آن را در خم سفالین پرورده است.
هوش مصنوعی: بیاور و دل مرا که چون سفال تیره است مانند آینه روشن کن و پیمان روزگاران کهن، یعنی عهد ازلی، را به یادم بیاور.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.