بجان دوست که از درمران گدائی را
که جز درت نشناسد در سرائی را
کدام دل که در او جا کند نصیحت خلق
مگر خیال تو خالی گذاشت جائی را
بیا بصبر من و عشق خود مشاهده کن
حدیث مورچه و سنگ آسیائی را
خدا کند که گزندت زچشم بدنرسد
بدین صفت که دهی داد خود نمائی را
زحد گذشت تطاول عنان غمزه مست
نگاهدار که حدّیست دلربائی را
مرا که مفلس عورم کدام طالع و بخت
که سایه ای بسر افتد چتو همائی را
دلا بلاوه پر و بال خویش خسته مکن
که چاره نیست کمندی چنین رسائی را
به بوسه ای زدهانش بجان رضا ندهد
بتان بهیج رساندند خون بهائی را
کجاست زاهد خودبین از اینجمال بدیع
بگو بیا و به بین قدرت خدائی را
بخاکپاش نهادم سرو ندانستم
ستان زناز نه بینند پشت پائی را
غلام حضرت شاهم مرا حقیر مبین
چنانچه دیده کوته نظر سهائی را
شه سریر ولایت که بندگان درش
دهند خاتم جم کمترین گدائی را
گذشت شعر زشکر مگر ز منطق تو
برد بعازیه نیر سخن سرائی را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از معشوق میخواهد او را که جز درگاهش پناهی ندارد نراند و از صبر ناچیز خود در برابر عشق سنگین و از ناز و ستم غمزهٔ معشوق میگوید. سپس زاهد خودبین را به دیدن قدرت خدا در این زیبایی فرا میخواند. در پایان سخن به ستایش شاه ولایت میچرخد و شاعر خود را غلام درگاه او میشمارد و شیرینی شعرش را وامگرفته از گفتار معشوق میداند.
هوش مصنوعی: تو را به جان دوست سوگند، گدایی را که جز درِ تو درِ هیچ خانهٔ دیگری را نمیشناسد از درگاهت مران.
هوش مصنوعی: کدام دل است که پند مردم در آن جایی پیدا کند؟ مگر خیال تو جای خالیای در دل باقی گذاشته است؟ یعنی دل سراسر از خیال تو پر است و جایی برای نصیحت نمانده است.
هوش مصنوعی: بیا و صبر من و عشق خودت را ببین و ماجرای مورچه و سنگ آسیاب را تماشا کن؛ صبر ناتوان من در برابر عشق سنگین تو مانند مورچهای زیر سنگ آسیاب است.
هوش مصنوعی: خدا کند که از چشم بد آسیبی به تو نرسد، با اینگونه که زیباییات را کامل و بیدریغ به نمایش میگذاری.
هوش مصنوعی: ستم و درازدستیِ غمزهٔ مستِ تو از حد گذشته است؛ عنانش را نگه دار، زیرا دلربایی هم حدی دارد.
هوش مصنوعی: من که تهیدست و برهنهام کجا چنین بخت و اقبالی دارم که سایهٔ همایی مانند تو بر سرم بیفتد؟
هوش مصنوعی: ای دل، با تقلا و دستوپا زدن پر و بال خود را خسته مکن، زیرا از کمندی چنین بلند و رسا راه گریزی نیست.
هوش مصنوعی: معشوق حاضر نیست حتی یک بوسه از دهانش را در برابر جان من بدهد؛ زیبارویان خونبهای عاشق را به هیچ رساندهاند و جان عاشق نزدشان بیارزش است.
هوش مصنوعی: زاهد خودبین کجاست؟ به او بگو بیاید و در این زیبایی بیمانند، قدرت خداوند را ببیند.
هوش مصنوعی: سرم را بر خاک پای معشوق نهادم و نمیدانستم که زیبارویان از ناز حتی به کسی که زیر پایشان افتاده نگاه نمیکنند و او را به چیزی نمیگیرند.
هوش مصنوعی: من غلام درگاه شاه هستم، پس مرا خوار و کوچک مبین، چنانکه چشم کوتهبین ستارهٔ سُها را کوچک و ناچیز میبیند.
هوش مصنوعی: آن شاه، فرمانروای تخت ولایت است که بندگان درگاهش انگشتری جمشید را به کمترین گدا میبخشند؛ یعنی بخشش خادمان او نیز شاهانه است.
هوش مصنوعی: شعر از شیرینی، از شکر هم گذشت؛ گویا نیر هنر سخنسرایی را از گفتار تو به امانت گرفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تفاوتی نکند قدر پادشایی را
که التفات کند کمترین گدایی را
به جان دوست که دشمن بدین رضا ندهد
که در به روی ببندند آشنایی را
مگر حلال نباشد که بندگان ملوک
[...]
اگر تو تازه کنی با من آشنایی را
بر افکنی ز جهان رسم بی وفایی را
ز راه مرحمت آن دم که از وفا گویی
بسوز همچو دلم برقع جدایی را
اگر چراغ نباشد شبِ وصال چه غم
[...]
شناخت آنکه غم و محنت جدایی را
بمیرد و نبرد سلک آشنایی را
به اختیار نگردد کس از عزیزان دور
ولی چه چاره کنم فرقت قضایی را
مکن به شمع مه و مهر نسبت رخ دوست
[...]
به شکر حق که کند شکر حق ستایی را
کسی چه شکر کند نعمت خدایی را
چه کبریاست ندانم ز ملک تا ملکوت
چه فسحت است و فضا ملک کبریایی را
کمال حکمت او میکند بنات نبات
[...]
به کوی عشق مبر زاهد ریایی را
مکن به شهر بدآموز، روستایی را
جماعتی که به بیگانگان نمی جوشند
نچیده اند گل باغ آشنایی را
ز زلف ماتمیان ناخنی چه بگشاید؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.