شد چو شاه تشنه نومید از حیات
تافت رو از حرب گه سوی فرات
بی درنگ از تشنه کامی مرکبش
خواست تا آبی رساند بر لبش
گفت باری بس گران داری به دوش
ای براق عرش پیما آب نوش
خوش بخور خوش گرچه هر دو تشنه ایم
خستهٔ زخم و خدنگ و دشنه ایم
آن سمند تیز هوش از روی شاه
شرمساری برد مانا زین گناه
سرکشید از آب یعنی کای همام
بی تو بر من آب خوش بادا حرام
شاه را رقت بدان مرکب گرفت
جرعۀ آبی به پیش لب گرفت
کافری تیری رها کرد از کمان
وه چه گویم خاک بادا بر دهان
نارسیده بر لب نوشینش آب
شد پر از بیجاده درج لعل ناب
با لب خشک و دهان پر ز خون
آمد آن شه گوهر، از دریا برون
شد چو شیر شرزه سوی رزمگاه
حیدرانه برد حمله بر سپاه
از نهیب نعره های صف شکر
شد فلک بر صیحهٔ این المفر
گرم پیکار آن خدیو عشق کیش
که گرفتندش صحیفه عهد پیش
آمد از هاتف به گوش او ندا
از حجاب بارگاه کبریا
کای حسین ای نوح طوفان بلا
این همان عهد است و اینجا کربلا
تو بدین رو که کنی جنگ آوری
پس که خواهد شد بلا را مشتری
تیغ اگر این است و بازو این که هست
در ره ما پس که خواهد داد دست
تو بدین نیرو که تازی بر سپاه
جان که خواهد داد جانان را به راه
هین فرود آ، ای شه پیمان درست
که بساط کبریائی زان توست
مصطفی و مرتضی و فاطمه
چشم بر راهند با حوران همه
ای حریم وصل ما ماوای تو
اندرا خالی است اینجا جای تو
مغز را برگیر و ترک پوست کن
اندرا سیر جمال دوست کن
اندر آ، وجه الله باقی توئی
مقصد اقصی ز خلاقی توئی
چون پیام دوست از هاتف شنید
دست از پیکار دشمن بر کشید
گفت هاشا من نیم در عهد سست
این کشاکش ها همه از بهر توست
آشنای تو ز خود بیگانه است
خود توئی تو گر کسی در خانه است
عشق من با او حدیث اختیار
مسئله دور است اما دور یار
عشق را نه قید نام است و نه ننگ
جمله بهر توست چه صلح و چه جنگ
صورت آئینه عکسی بیش نیست
جنبش و آرام او از خویش نیست
این کشاکش نیستم از نقض عهد
قاتل خود را همی جویم به جهد
ورنه من بر مرگ از آن تشنه ترم
هین ببار ای تیرباران بر سرم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش رفتن امام حسین تشنهلب به فرات را روایت میکند: او نخست به اسبش آب تعارف میکند و اسب از سر ادب نمینوشد، و چون خود جرعهای برمیدارد تیری به دهانش میخورد. امام با دهان پرخون به میدان بازمیگردد و دلیرانه میجنگد تا ندای غیبی پیمان کربلا را به یادش میآورد و او را به فرود آمدن و وصال دعوت میکند. امام پاسخ میدهد که جنگش از سستی پیمان نیست، همه برای خداست و او در جستوجوی قاتل خویش است و به مرگ تشنهتر از آب است.
هوش مصنوعی: چون امام تشنهلب از زنده ماندن ناامید شد، از میدان جنگ روی گرداند و به سوی رود فرات رفت.
هوش مصنوعی: بیدرنگ خواست به اسبش که تشنه بود آب برساند.
هوش مصنوعی: به اسب گفت: ای مرکبی که مانند براق تا عرش میروی، بار سنگینی بر دوش داری؛ آب بنوش.
هوش مصنوعی: بهراحتی بنوش؛ هرچند هر دو تشنهایم و از زخم تیر و خنجر خستهایم.
هوش مصنوعی: آن اسب باهوش گویی از اینکه پیش از شاه آب بنوشد، از روی او شرم کرد و آن را گناه شمرد.
هوش مصنوعی: سر از آب برداشت، گویی میگفت: ای بزرگوار، بی تو آب خوش بر من حرام باد.
هوش مصنوعی: دل امام بر آن اسب سوخت و خود جرعهای آب برداشت و به سوی لب برد.
هوش مصنوعی: کافری از کمان تیری رها کرد؛ شاعر میگوید چه بگویم، خاک بر دهان آن کس باد.
هوش مصنوعی: هنوز آب به لبهای شیرین امام نرسیده بود که دهانِ چون صندوقچهٔ لعل او پر از خون سرخ شد؛ یعنی تیر به دهانش خورد.
هوش مصنوعی: آن شاه گوهرمانند با لب خشک و دهان پرخون از آب فرات بیرون آمد.
هوش مصنوعی: مانند شیری خشمگین به میدان جنگ رفت و همچون علی بر سپاه دشمن حمله برد.
هوش مصنوعی: از هیبت نعرههای صفشکن او، آسمان فریاد «راه گریز کجاست» برآورد.
هوش مصنوعی: در همان حال که آن پادشاه عاشقمسلک سرگرم پیکار بود، نامهٔ پیمانی را که با خدا بسته بود پیش روی او گرفتند.
هوش مصنوعی: از پسِ پردهٔ درگاه خداوند، ندایی از هاتف غیبی به گوش او رسید.
هوش مصنوعی: که ای حسین، ای نوحِ طوفان بلا، این همان پیمان است و اینجا همان کربلاست.
هوش مصنوعی: اگر تو اینگونه دلیرانه بجنگی، پس چه کسی خریدار بلا خواهد شد؟
هوش مصنوعی: اگر شمشیر و بازویت چنین است، پس چه کسی در راه ما خود را تسلیم خواهد کرد؟
هوش مصنوعی: اگر تو با این نیرو بر سپاه بتازی، چه کسی جان خود را در راه محبوب خواهد داد؟
هوش مصنوعی: هان، از اسب فرود آی ای پادشاهی که به پیمانت وفاداری، زیرا بساط بزرگی و قرب الهی از آنِ توست.
هوش مصنوعی: پیامبر و علی و فاطمه همراه حوریان همه چشم به راه تو هستند.
هوش مصنوعی: ای کسی که حریم وصال ما جایگاه توست، درآی که جای تو اینجا خالی است.
هوش مصنوعی: مغز و حقیقت را برگیر و پوستهٔ تن را رها کن؛ درآی و جمال دوست را تماشا کن.
هوش مصنوعی: درآی که تو جلوهٔ ماندگار خدایی و هدف نهایی آفرینش تویی.
هوش مصنوعی: چون امام پیام دوست را از هاتف شنید، دست از جنگ با دشمن کشید.
هوش مصنوعی: گفت: حاشا که من در پیمانم سست باشم؛ همهٔ این کوششها و ستیزها برای توست.
هوش مصنوعی: آشنای تو از خود بیگانه است؛ اگر کسی در خانهٔ وجود من هست، خودِ تویی.
هوش مصنوعی: در عشق من با او، بحث اختیار جایی ندارد و مسئلهای دور است؛ اما آنچه هست گردش و خواست یار است، یعنی کار من از اوست.
هوش مصنوعی: عشق در بند نام و ننگ نیست؛ چه صلح باشد چه جنگ، همه برای توست.
هوش مصنوعی: تصویر درون آینه چیزی جز بازتاب نیست و حرکت و سکونش از خودش نیست؛ کارهای من نیز از توست.
هوش مصنوعی: این ستیز من از شکستن پیمان نیست؛ با کوشش در پی کسی هستم که مرا بکشد.
هوش مصنوعی: وگرنه من از آب هم به مرگ تشنهترم؛ هان ای باران تیر، بر سرم ببار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.