پس آنگاه چون بخت و دولت به هم
برفتند با کوس و چتر و علم
ابا باز و شاهین و با چرخ و یوز
برفتند آن هر دو یل کینه توز
شکار افکنان تا به توران زمین
که از چرخشان دل نبودی غمین
گزیدند سرچشمه ای دلپذیر
کشیدند از آن خسروانی سریر
همان سبز خیمه برافراختند
چو شیران به نخجیرگه تاختند
بکشتند بسیار آهو و گور
دویدند از چشمه نزدیک و دور
ز هر گونه اسپان برانگیختند
به آهو و گور اندر آویختند
به شمشیر و تیر و کمان و کمند
بکشتند بسیار و کردند بند
زنخجیر گشتند و گشتند باز
به نزدیک آن خیمه دلنواز
ز شبگیر بانو به صحرا و دشت
فکندند صید اندر آن پهن دشت
پس آنگه نشستند با ناز و نوش
برآورد جام از سرای سروش
بدین گونه بودند تا قرص مهر
فرو شد در این کارگاه سپهر
به مغرب چو خورشید نزدیک شد
ز گرد سپه روز تاریک شد
چو بانو به گرد اندران بنگرید
سپاهی گران دید کامد پدید
سپاهی کم و بیش تا سی هزار
همه دشت از ایشان گرفته غبار
فرامرز گفتا که این ها که اند
به نزدیک ما آمده از چه اند
سپهدار این لشکران کسیتند
گذرشان بدین جانب از چیستند
چنین داد پاسخ که توران سپاه
گزینند هم اندرین شاه را
همانا درین نامدار انجمن
سپهدار گردیست شمشیرزن
ولیکن تو دل را زغم دور کن
به مرگ سپهدارشان سور کن
از این خیل لشکر میندیش هیچ
ز بس تاب نادیده چندین مپیچ
که گر کینه ورزند ما آن کنیم
که از آمدنشان پشیمان کنیم
کشیدند بر مرکبان تنگ تنگ
سواره ستادند بر عزم جنگ
وز آن سان چو لشکر کشیدند تنگ
بدیدند آن خیمه سبز رنگ
عنان را کشیدند توران سپاه
بدان خیمه کردند مردم نگاه
سپهدار بد شیده شیرمرد
چو پیران و هومان و فرشیدورد
چو لهاک و گرسیوز تیزجنگ
چو کلباد ویسه دلاور نهنگ
گروی و دمور و سپهرم دگر
همان نیز نستیهن نامور
دگر پیلسم آن گو شیر نر
دگر بود بسیار پرخاشخر
همانا که بودند هفتاد مرد
دلیران و مردان روز نبرد
دگرگونه با هریکی بد درفش
چو سرخ و چو سبز و چو زرد و بنفش
از آن خیمه شان در دل آمد نهیب
سر سرفرازان از آن در نشیب
بگفتند که امروز روز بلاست
غم افزود ازو شادمانی بکاست
همانا که این خیمه رستمست
که چون او نبرده به گیتی کم است
به عزم شکار اندر این مرغزار
کمین کرده چون شیر در رهگذار
در این گفتگو بود توران سپاه
که آن هر دو گرد از پس گرد راه
تو گفتی به کین جنگ ساز آمدند
چو نزدیک ایشان فراز آمدند
چو پیران بدید آن دو آذرگشسب
بیامد به نزدیک بانو گشسب
بپرسید کای نامور سرکشان
بگویید با من زنام و نشان
چه نامید از خیل نام آوران
کدام از دلیران و گندآوران
فرامرز گفت ای سرانجمن
منم پور رستم گو پیلتن
دگر نامداری چو آذر گشسب
مرا خواهر و نام بانو گشسب
شکارافکنان هر طرف در گذار
که جایی گرفتیم در مرغزار
شما باز گویید نام و نژاد
به جنگ اندر آیید یا صلح و داد
چو بشنید پیران فرامرز راد
فرود آمد و خاک را بوسه داد
که ای پهلوان زاده صلحست پیش
عزیزید از مردم دیده بیش
به اولاد رستم منم چون رهی
تو را بنده ام هر چه فرمان دهی
نباشد به از صلح در راه دین
که گوید که نفرین به از آفرین
فرامرز گفتا چه نامی به نام
که هستی چو طوطی شیرین کلام
به گفتار نیکو بگفتی سخن
ولیکن نهانت ندانم زبن
به پاسخ چنین گفت پیران منم
که بر دشمنان شما دشمنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: فرامرز و بانو گشسب به شکار میروند و با تجهیزات کامل به دشتهای توران میرسند. در حین شکار، آنها با سپاه بزرگی مواجه میشوند که حدود سی هزار نفر هستند. فرامرز از یکی از سربازان دربارهی این لشکر میپرسد و او توضیح میدهد که این سپاه، علیه آنها آمدهاند. فرامرز و گروهش تصمیم به جنگ میگیرند و در حین این گفتگو، پیران (سر سپاه تورانیان) به نزد بانو گشسب میآید و او را به صلح دعوت میکند و اعلام میکند که او دشمن فرامرز نیست و باید از خونریزی پرهیز کنند. در نهایت، فرامرز با احترام به پیشنهاد صلح پاسخ میدهد.
هوش مصنوعی: سپس فرامرز و بانوگشسب که مانند بخت و دولت همراه هم بودند، با طبل و چتر شاهی و پرچم به راه افتادند.
هوش مصنوعی: آن دو پهلوان جنگجو با باز و شاهین و چرخ (پرندهٔ شکاری) و یوزپلنگ برای شکار رفتند.
هوش مصنوعی: شکارکنان تا سرزمین توران پیش رفتند و از گردش روزگار هیچ غمی در دل نداشتند.
هوش مصنوعی: کنار سرچشمهای دلنشین فرود آمدند و تخت شاهانه را آنجا برپا کردند.
هوش مصنوعی: خیمهٔ سبز را برافراشتند و مانند شیر به شکارگاه تاختند.
هوش مصنوعی: آهو و گورخر بسیار کشتند و در دور و نزدیک آن چشمه به دنبال شکار دویدند.
هوش مصنوعی: اسبهایی از هر نوع را به تاخت درآوردند و با آهو و گورخر درگیر شدند.
هوش مصنوعی: با شمشیر و تیر و کمان و کمند، شکار فراوان کشتند و شماری را نیز به بند گرفتند.
هوش مصنوعی: از شکار برگشتند و به کنار آن خیمهٔ دلانگیز بازآمدند.
هوش مصنوعی: از سپیدهدم بانوگشسب و همراهش در صحرا و دشت گسترده شکار انداخته بودند.
هوش مصنوعی: آنگاه با شادی و ناز به بزم نشستند و جام شرابی را که گویی از سرای فرشتگان آمده بود برگرفتند.
هوش مصنوعی: به همین حال بودند تا قرص خورشید در کارگاه آسمان فرو رفت.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید به مغرب نزدیک شد، از گرد و غبار سپاهی روز تاریک گشت.
هوش مصنوعی: چون بانوگشسب به آن گرد نگاه کرد، دید سپاهی بزرگ پدیدار شده است.
هوش مصنوعی: سپاهی حدود سی هزار نفر بود که همهٔ دشت از غبارشان پوشیده شده بود.
هوش مصنوعی: فرامرز پرسید: اینان کیستند و برای چه به نزدیک ما آمدهاند؟
هوش مصنوعی: فرمانده این سپاه کیست و چرا از این سو گذر کردهاند؟
هوش مصنوعی: بانوگشسب پاسخ داد که این سپاه توران است و برگزیدگان شاه توران در میانشان هستند.
هوش مصنوعی: بیگمان در این جمع نامدار، فرماندهی دلاور و شمشیرزن هست.
هوش مصنوعی: اما تو غم را از دل دور کن و با کشتن فرماندهشان جشن بگیر.
هوش مصنوعی: از این انبوه لشکر هیچ نگران نباش و مانند کسی که سختی ندیده، اینقدر بیتابی و اضطراب نکن.
هوش مصنوعی: اگر سر جنگ و دشمنی داشته باشند، چنان رفتار میکنیم که از آمدنشان پشیمان شوند.
هوش مصنوعی: تنگ اسبها را محکم بستند و سواره به قصد جنگ ایستادند.
هوش مصنوعی: چون لشکر توران نزدیک آمد، آن خیمهٔ سبزرنگ را دیدند.
هوش مصنوعی: سپاه توران عنان اسبها را کشید و ایستاد و مردان به آن خیمه نگریستند.
هوش مصنوعی: فرمانده آن سپاه شیدهٔ دلیر بود و پهلوانانی چون پیران و هومان و فرشیدورد نیز همراهش بودند.
هوش مصنوعی: در آن سپاه، لهاک و گرسیوزِ جنگاور و کلباد پسر ویسه که مانند نهنگ دلیر بود نیز حاضر بودند.
هوش مصنوعی: گروی و دمور و سپهرم و نیز نستیهنِ نامدار هم در میان آنان بودند.
هوش مصنوعی: پیلسم، آن پهلوانِ شیرصفت، هم بود و دیگر جنگجویان بسیار ستیزهجو نیز همراهشان بودند.
هوش مصنوعی: گویا هفتاد مرد بودند، همه دلیر و مردِ میدان جنگ.
هوش مصنوعی: هر یک درفشی با رنگی جداگانه داشت؛ سرخ و سبز و زرد و بنفش.
هوش مصنوعی: از دیدن آن خیمه ترس در دلشان افتاد و سرِ آن بزرگان از بیم فرو افتاد.
هوش مصنوعی: گفتند امروز روز گرفتاری و بلاست؛ از دیدن آن خیمه غمشان بیشتر و شادیشان کمتر شد.
هوش مصنوعی: گفتند بیگمان این خیمهٔ رستم است که جنگاوری مانند او در جهان کم پیدا میشود.
هوش مصنوعی: او به قصد شکار در این چمنزار آمده و مانند شیر بر سر راه کمین کرده است.
هوش مصنوعی: سپاه توران سرگرم این گفتوگو بود که آن دو پهلوان از پشت گرد و غبار راه پیدا شدند.
هوش مصنوعی: چنان میآمدند که گویی برای جنگ و کینه آماده شدهاند، تا اینکه به نزدیک تورانیان رسیدند.
هوش مصنوعی: پیران چون آن دو پهلوانِ آتشمانند را دید، پیش آمد و به نزدیک بانوگشسب رسید.
هوش مصنوعی: پیران پرسید: ای سرداران نامدار، نام و نشان خود را به من بگویید.
هوش مصنوعی: از کدام گروه نامداران هستید و نامتان چیست و از کدام دلیران و پهلوانان به شمار میآیید؟
هوش مصنوعی: فرامرز پاسخ داد: ای سرور انجمن، من پسر رستمِ پهلوانِ تنومندم.
هوش مصنوعی: و این نامدارِ آتشمانند خواهر من است و نامش بانوگشسب است.
هوش مصنوعی: ما برای شکار به هر سو میگشتیم و در این چمنزار جایی برای ماندن گرفتیم.
هوش مصنوعی: شما هم نام و نژاد خود را بگویید و روشن کنید که به جنگ آمدهاید یا به آشتی و دوستی.
هوش مصنوعی: پیران چون سخن فرامرز بزرگوار را شنید، از اسب پیاده شد و خاک را بوسید.
هوش مصنوعی: گفت: ای پهلوانزاده، قصد ما آشتی است و شما از مردمک چشم برای ما عزیزترید.
هوش مصنوعی: من در برابر فرزندان رستم مانند خدمتگزارم و هر فرمانی بدهی بندهٔ توام.
هوش مصنوعی: در راه دین چیزی بهتر از آشتی نیست؛ چه کسی میگوید نفرین از آفرین بهتر است؟
هوش مصنوعی: فرامرز گفت: نامت چیست، ای که مانند طوطی شیرینسخن هستی؟
هوش مصنوعی: سخنت را نیکو گفتی، اما از درون و نیت پنهانت آگاه نیستم.
هوش مصنوعی: پیران در پاسخ گفت: من پیرانم و با دشمنان شما دشمنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.