مهری ز تو در وجود ناید
سرمایه برفت و سود ناید
دل رفت چنان که کس ندانست
جان سوخت چنان که دود ناید
سرو از پس آن زمین فرو شد
کو پیش تو در سجود ناید
رفتی و نیامدی و گفتم
آن عمر که ر فته بود ناید
یک بوسه گدای را نبخشی
در شهر تو رسم جود ناید
از بوسه مپرس چون دهانت
در دایرهٔ وجود ناید
بیگانه شدست دل ز ناصر
کاین نالهٔ او شنود ناید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از احساس جدایی و رنجی که از فقدان معشوق به دل دارد، سخن میگوید. او بیان میکند که عشق و محبت از وجود او رخت بربسته و این غم به حدی است که حتی جانش نیز در حال سوختن است. معشوق از او دور شده و دیگر هیچچیز در زندگیاش معنایی ندارد؛ بهطوری که حتی یادگاری کوچک از او، مانند یک بوسه، برایش ارزشی ندارد. در نهایت، شاعر احساس بیگانگی و تنهایی عمیقی دارد و میگوید که صدای نالهاش به گوش کسی نمیرسد.
هوش مصنوعی: محبت و زیبایی که از تو نشئت نمیگیرد، به هیچوجه نمیتواند برای من منبع سرمایه و فایدهای باشد.
هوش مصنوعی: دل به شدت رفته و ناپیداست و هیچکس خبر ندارد. جان هم به قدری میسوزد که حتی دودی از آن بلند نمیشود.
هوش مصنوعی: سرو به خاطر تو از زمین پایین آمده، چون نمیتواند در برابر تو سر تعظیم فرود آورد.
هوش مصنوعی: رفتنت باعث شد که دیگر برنگردی و من فهمیدم که عمر رفته هرگز برنمیگردد.
هوش مصنوعی: اگر در شهر تو به یک گدا حتی یک بوسه یا محبت ندهی، نشان دهندهٔ این است که مهربانی و generosity در اینجا وجود ندارد.
هوش مصنوعی: این جمله به معنای این است که از عشق و محبت کسی نپرس، زیرا وقتی که این احساسات در دنیای وجود نداشته باشند، توانایی بیان آنها هم وجود ندارد.
هوش مصنوعی: دل از ناصر بیگانه شده است، زیرا دیگر نمیتواند نالههای او را بشنود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.